ประตูห้องด้านหลังค่อย ๆ เปิดออก
จากนั้นอวิ๋นซิงเหลียวก็รู้สึกได้ว่าที่นอนด้านหลังยุบลง
กลิ่นอายเฉพาะตัวของฉินมู่ไป๋แผ่เข้าปกคลุม
อวิ๋นซิงเหลียวหลับตาแน่น พลังจิตที่แผ่กระจายออกไปราวกับคลื่นน้ำพลันหดกลับ
เหลือเพียงเส้นพลังจิตไม่กี่เส้นที่เชื่อมต่อกับเจ้าตัวเหล็กจิ๋วทั้ง 7 ตัวและงูจักรกลของเธอ
เปรียบเสมือนหนวดสัมผัสทางจิตของเธอ
ไม่จำเป็นต้องดึงกลับมา
ฉินมู่ไป๋หัวเราะเบา ๆ เหนือศีรษะของอวิ๋นซิงเหลียว เขาก้มลง มือข้างหนึ่งยื่นไปยันไว้ข้างตัวเธอ
ดูราวกับกำลังโอบเธอไว้ในอ้อมแขน
“เบบี๋ หลับแล้วเหรอ?”
ริมฝีปากของเขาแตะลงตรงขมับ ก่อนจะแลบลิ้นเลียผิวเนียนขาวตรงขมับของเธอเบา ๆ
อวิ๋นซิงเหลียวไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เธอรู้สึกเพียงว่าขมับเปียกชื้น หัวใจเต้นระรัวขึ้นมานิดหน่อย
การแกล้งทำเป็นหลับ ทั้งที่จริงยังตื่นอยู่ เป็นเรื่องที่ต้องใช้ฝีมือการแสดงอย่างมาก
ฉินมู่ไป๋ไม่ได้เปิดโปงเธอ เขาเพียงเลิกผ้าห่มแล้วมุดเข้าไป กอดเธอแนบชิด
“เบบี๋ อาบน้ำเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
เขาแนบตัวอยู่ด้านหลังเธอ แล้วจูบหลังใบหู
อวิ๋นซิงเหลียวแกล้งตายต่อไป พยายามอย่างยิ่งที่จะเมินระลอกคลื่นที่ซัดวนอยู่ในใจ
ห้ามตอบสนองฉินมู่ไป๋ ไอ้โรคจิตนี่เด็ดขาด
ไม่อย่างนั้นเขาจะยิ่งได้ใจ
อวิ๋นซิงเหลียวมีประสบการณ์เรื่องนี้แล้ว
แต่ฉินมู่ไป๋เป็นโรคจิตประเภทที่สร้างความบันเทิงให้ตัวเองได้
ต่อให้สาวน้อยของเขาไม่สนใจ แถมยังแกล้งหลับหันหลังให้