อวิ๋นซิงเหลียวนั่งอยู่บนหัวงูยักษ์ พลางรับลมไปด้วย ยิ่งเล่นก็ยิ่งรู้สึกสนุก
“ฉินมู่ไป๋ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังบินอยู่เลย”
ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มดีใจ เป็นความสุขสดใสสมวัยของเด็กสาว
เห็นเธอมีความสุข ฉินมู่ไป๋ก็พาเธอเดินเล่นไปเรื่อย ๆ จากตีนเขาตระกูลฉินขึ้นไปจนถึงยอดเขา
จากนั้นก็พามาถึงทุ่งหญ้าผืนหนึ่ง
หางงูของเขาขดวน พาร่างงูขดเป็นวงใหญ่เหมือนขดธูปยุง
แล้วจึงใช้หางงูเรียวยาวโอบเอวเด็กสาวที่นั่งอยู่บนหัว
นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นซิงเหลียวถูกหางของมนุษย์อสูรงูโอบเอว
เขาค่อย ๆ ใช้หางงูโอบเธอไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนวางเธอลงตรงกลางวงร่างงูที่ขดเป็นวงเหมือนขดธูปยุง
อวิ๋นซิงเหลียวยังรู้สึกสนุกไม่หาย ทว่าตอนหางงูที่เอวคลายออกและถอยห่างไป
เธอก็หันกลับไปเห็นงูยักษ์ด้านหลังหดร่างลงด้วยความเร็วสูง
เพียงพริบตา งูดำตัวใหญ่ก็หายไป
สิ่งที่มาแทนที่คือตัวฉินมู่ไป๋ซึ่งยืนอยู่ตรงนั้น มือทั้งสองโอบเอวเธอไว้
“เด็กดี เล่นจนเหนื่อยแล้ว พักก่อนนะ”
เห็นแววเสียดายในดวงตาของเด็กสาว ฉินมู่ไป๋ก็รู้สึกเบิกบานใจ หวานชื่นขึ้นมาในอก
เด็กสาวที่เขาเลี้ยงมากับมือ ไม่เพียงไม่กลัวร่างอสูรของเขา แต่ยังนั่งอยู่บนหัวเขาอย่างเพลิดเพลินอีกด้วย
เห็นเหลียวเหลียวไม่ค่อยเต็มใจนัก
ฉินมู่ไป๋จึงอุ้มเธอนั่งลงบนทุ่งหญ้า แล้วจูบแก้มเธอเบา ๆ พลางปลอบว่า
“ตอนกลับค่อยขี่หัวอาเล็กกลับไปนะ เด็กดี ตกลงไหม?”