สายตาของเจียงหลีเลื่อนไปยังรถเข็นอาหารตรงหน้า กลิ่นหอมหวานสดชื่นจากโจ๊กซีฟู้ดที่เคี่ยวจนข้นหนืดลอยกรุ่นเข้าจมูกไม่หยุด
ท้องของเจียงหลีส่งเสียงร้องโครกครากอย่างร่วมมือเป็นอย่างดี
เธอหยิบช้อนกระเบื้องตักคำโตใส่ปาก
เนื้อกุ้งเด้งกรอบสดใหม่ กลิ่นหอมอร่อยของหอยเชลล์ซึมซาบเข้าไปในเมล็ดข้าวอย่างเต็มที่
โจ๊กเนื้อนุ่มอุ่นร้อนลื่นไหลลงไปตามหลอดอาหาร ช่วยปลอบประโลมกระเพาะที่ว่างเปล่ามาตลอดทั้งคืนได้อย่างรวดเร็ว
จากนั้นเธอก็คีบซาลาเปาไข่ปูสีขาวอวบอ้วนขึ้นมาลูกหนึ่ง กัดแป้งด้านนอกจนแตก น้ำซุปสีทองเข้มข้นก็ทะลักชุ่มไปทั่วริมฝีปากและฟัน
ฝีมือพ่อครัวคนนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ เหนือกว่าร้านอาหารระดับหลังไข่มุกดำที่เธอเคยเก็บเงินจากการทำงานในชาติก่อนแล้วไปกินตั้งไม่รู้กี่เท่า
【ขอฉันชิมด้วย ขอฉันชิมด้วยสิ】
สิ้นเสียงนั้น ก็มีเสียงแมวร้องเบา ๆ ดังมาจากมุมห้อง
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น
หลังโซฟาหนังแท้ตรงมุมห้อง มีแมวลายวัวสีขาวดำตัวหนึ่งเดินออกมาด้วยท่วงท่าแช่มช้อยคล่องแคล่ว
หางเล็ก ๆ ของมันชูตั้ง เดินอย่างมั่นอกมั่นใจ
มันออกแรงถีบขาหลัง ก่อนกระโดดขึ้นโต๊ะอาหารอย่างแผ่วเบา แล้วนั่งหมอบลงข้างจานเกี๊ยวนึ่งใสที่ใสแจ๋วอย่างมั่นคง
ผู้ช่วยพิเศษยืนอยู่ข้าง ๆ สายตาเหลือบไปยังแมวตัวนั้น คิ้วขยับเล็กน้อย
เมื่อคืนเป็นแมวตัวนี้หรือ?
“มันหิว ข้าพเจ้าให้อาหารมันหน่อยได้ไหม”
เจียงหลีหันไปถามผู้ช่วยพิเศษ
ผู้ช่วยพิเศษเงียบไปสองวินาที
“ได้”
อย่างไรเสีย คุณเช่นก็ไม่ได้สั่งห้ามให้อาหารแมว