เจียงหลีหลุบตาลง กำบัตรไว้ในมือแน่น สายตาจับจ้องตัวเลขปั๊มทองตรงขอบบัตรไม่วางตา
สีหน้าของเธอดูน่าสงสารจับใจ ไหล่ยังสั่นไหวแผ่วเบา
ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง แม้แต่บัตรเงินหนึ่งล้านใบนั้นก็ยังดูเหมือนเป็นการหยามหยันอย่างหนักหน่วง
ทว่าในหัวของเธอกลับปั่นป่วนเดือดพล่านไปหมดแล้ว
【น้องระบบ! หนึ่งล้านนะ! เขาก็เป็นคนดีอยู่เหมือนกันนี่นา!】
【นี่แหละที่เรียกว่าเคราะห์ร้ายกลายเป็นโชคดี ที่รัก
ถึงผู้ชายคนนี้จะคลุ้มคลั่งเหมือนหมาบ้าตอนโดนฤทธิ์ยา แต่เงินชดเชยที่ให้มานี่ใจกว้างจริง ๆ มือเติบสุด ๆ】
【น้องระบบ ฉันขอประกาศว่าเสิ่นเยี่ยนถูกถอดออกจากบัญชีผู้ชายขยะเป็นการชั่วคราว】
【เมื่อกี้ยังด่าเขาว่าพอสวมกางเกงเสร็จก็หันหลังใส่อยู่เลย】
【เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง เขาให้เงินใจกว้างนี่นา】
【ที่รัก เส้นแบ่งของเธอยืดหยุ่นจังเลยนะ】
【ต่อหน้าเงินหนึ่งล้าน เส้นแบ่งนั่งลิฟต์ลงไปก่อนได้】
ถือเงินหนึ่งล้านนี้ไว้ เจียงหลีก็จินตนาการถึงชีวิตสุขสบายไร้กังวลเรื่องกินอยู่ในวันข้างหน้าได้แล้ว
เมื่อครู่หลังจากผู้ชายคนนั้นแต่งตัวเสร็จ บรรยากาศของบอสมาเฟียผู้โหดเหี้ยมอันตรายที่แผ่ซ่านรอบตัวเขาก็กดดันจนคนแทบหายใจไม่ออก
ความรู้สึกเสียการควบคุมและหลอมรวมกันอย่างบ้าคลั่งระหว่างทั้งสองเมื่อคืนนี้ พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ก็เหมือนฝันเพี้ยน ๆ ที่เกิดจากฤทธิ์ยา
บัดนี้ฝันตื่นแล้ว คนก็กลับมาเย็นชาไร้หัวใจดังเดิม แค่จะเหลือบมองเธอสักครั้งยังดูเป็นเรื่องเสียเวลา
เจียงหลีเปิดผ้าห่มแล้วก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น