ชายหนุ่มมองใบหน้าด้านข้างของนางที่กำลังเคี้ยวไม่หยุดราวกับแฮมสเตอร์
มืออีกข้างที่ว่างอยู่แตะลงบนผืนผ้าชุดนอนซึ่งแนบลำตัวนางอย่างเป็นธรรมชาติ
จากนั้นก็คลึงเบา ๆ สองสามครั้งบนท้องน้อยอันนุ่มนิ่มของนาง
ผู้หญิงคนนี้ดูผิวพรรณบอบบาง ราวกับแค่สายลมพัดมาก็ล้มได้ แต่กลับกินเก่งอย่างน่าประหลาด
ในรายงานสืบประวัติที่ผู้ช่วยพิเศษส่งมาให้ก่อนหน้านี้ บันทึกความจุอาหารอันน่าตกตะลึงของนางไว้อย่างชัดเจน
สัมผัสละเอียดนุ่มละมุนใต้ปลายนิ้วทำให้อารมณ์เขาดีขึ้นมาก
เมื่อนึกถึงการกระหน่ำบรรเลงอย่างดุเดือดต่อเนื่องหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้
ร่างอ่อนหวานนุ่มนวลเช่นนี้ ที่ปะทุความยืดหยุ่นและความอึดออกมาได้อย่างเหลือเชื่อ
ย่อมต้องการอาหารปริมาณมากเพื่อเติมพลังจริง ๆ
อีกทั้งกลิ่นกายอันเป็นธรรมชาติที่อบอวลอยู่ตรงปลายจมูก และเปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์ของนาง
ล้วนกำลังผลาญเรี่ยวแรงของนางอยู่ตลอดเวลา
ทุกอย่างจึงดูสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
เจียงหลีกำลังกลืนซุปคำหนึ่งลงไป ทว่าเมื่อถูกเขาสัมผัส เอวก็หดวูบ
“ท่านทำอะไรน่ะ”
“ดูว่าเจ้ากินไปถึงไหนแล้ว”
“……”
นางก้มมองตัวเอง
ผ้าชุดนอนแนบไปกับเอว มองไม่ออกจริง ๆ ว่าเป็นอย่างไร
เจียงหลีรู้สึกว่าคำถามนี้ช่างไร้สาระเหลือเกิน
【น้องระบบ เขากำลังศึกษากระเพาะฉันอยู่หรือเปล่า】
【มหาเศรษฐีอาจอยากยืนยันว่าเจ้าแอบเอาข้าวไปซ่อนในมิติอื่นหรือเปล่า】
【ฉันขอบคุณจิตวิญญาณแห่งวิทยาศาสตร์ของเขาจริง ๆ】
ชามกระเบื้องขาวหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มยกโจ๊กซีฟู้ดมาจ่อริมฝีปากนางต่อทันที
เจียงหลีไม่ปฏิเสธ กินดื่มให้อิ่มหนำตามคติประจำชีวิตของนางอย่างถึงที่สุด