เจียงหลีคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจพูดตามตรง “ถ้าไม่มีใครมารบกวนตั้งแต่เช้าตรู่ ข้าคงนอนหลับสบายกว่านี้”
เสิ่นเยี่ยนก้มลงจุมพิตหางตาของนาง
“ยังมีแรงเหลือเฟือนี่นา”
ฟังอย่างไรก็ไม่ค่อยชอบมาพากล
เจียงหลีเพิ่งจะถอย ก็ถูกเขาดึงกลับเข้าไปในอ้อมกอดอีกครั้ง
แขนกำยำแข็งแกร่งโอบรัดเอวบางนุ่มของนางไว้ ก่อนกระชากเข้าหาตัวอย่างเด็ดขาด
แรงต้านทั้งหมดถูกพละกำลังอันกร้าวแกร่งบดขยี้จนสิ้น
ภายในห้องนอนหลักยามเช้าตรู่ อากาศร้อนระอุและเหนียวหนืดขึ้นอย่างรวดเร็ว
*******
ลมหายใจของชายหนุ่มหนักหน่วงราวสัตว์ร้ายโบราณ
********** ประกาศความดุดันในการครอบครองแต่เพียงผู้เดียว
“วางใจเถอะ”
เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้น
ดวงตาของเจียงหลีแดงก่ำ น้ำตาไหลรินจากหางตา
เสียงสะอื้นเบา ๆ เปล่งออกมาเป็นถ้อยเสียงน่ารักน่าเอ็นดูชวนให้สงสาร
การออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงนานหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็สิ้นสุดลง
เจียงหลีหมดเรี่ยวแรง อ่อนระทวยซบลงในอ้อมกอดของเสิ่นเยี่ยน
จมูกของนางอบอวลไปด้วยกลิ่นฮอร์โมนของชายหนุ่มและรสเค็มฝาดของเหงื่อ
กลิ่นนี้เต็มไปด้วยเสน่ห์ของบุรุษ แต่ความเหนียวเหนอะหนะกลับทำให้นางอึดอัดอย่างยิ่ง
ตอนนั้นเองนางถึงได้ฉุกคิดขึ้นมา
ตั้งแต่ออกจากโรงภาพยนตร์เมื่อวานจนถึงตอนนี้ พวกเขากลับยังไม่ได้อาบน้ำกันเลย
“ข้าจะอาบน้ำ อาบเดี๋ยวนี้เลย”
นางเอ่ยขอพลางหอบหายใจ
เสิ่นเยี่ยนค่อย ๆ ปรับลมหายใจให้สงบ ดวงตาลึกล้ำฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง