เจียงหลีคว้าผ้าปูที่นอนไว้แน่น พยายามหนีหลายครั้ง แต่เสิ่นเยี่ยนก็ดึงเธอกลับมาได้อย่างง่ายดาย
แรงของเขามากเกินไป
แม้ภายหลังจะวางเธอลงบนเตียง ก็แค่เปลี่ยนเป็นท่าที่มองเธอได้สะดวกกว่าเดิมเท่านั้น
เสิ่นเยี่ยนก้มมองเธอ ปอยผมหน้าผากตกลงมา ความเย็นชาระหว่างคิ้วและดวงตาถูกความร้อนแผ่ซ่านเข้าครอบงำ
“ยังหิวไหม”
เจียงหลีตาแดงก่ำ จ้องเขาเขม็ง
“หิว”
“รออีกหน่อย”
“เสิ่นเยี่ยน เจ้ายังเป็นคนอยู่ไหม”
ชายหนุ่มก้มลงจูบขนตาที่สั่นระริกของเธอ
“ตอนนี้คงไม่นับแล้ว”
เจียงหลี: “……”
【ที่รัก เขารู้จักตัวเองดีมากนะ】
【ฉันจะหิวตายอยู่แล้วจริง ๆ】
【วางใจเถอะ สัญญาณชีพของโฮสต์ยังคงปกติดี แค่จิตใจทรมานเพราะถูกอาหารมื้อใหญ่ยั่วให้อยากกินเท่านั้น】
นี่เป็นสงครามยืดเยื้ออีกครั้ง กินเวลานานเต็มหนึ่งชั่วโมง
จนกระทั่งกลิ่นหอมหวานเย้ายวนของดอกสาลี่ในอากาศเข้มข้นเสียจนแทบทำให้คนจมดิ่งลงไปในนั้น
สัตว์ร้ายที่อิ่มหนำสำราญตัวนี้จึงหยุดลงในที่สุด
อาศัยบัฟพิเศษจากสกิลคุ้มกัน เจียงหลีจึงรอดพ้นจากชะตากรรมกระดูกหักกระจาย
แต่แถบพลังที่ถูกใช้จนหมดเกลี้ยงก็ยังทำให้เธอรู้สึกง่วงงุนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอเหมือนแมวจรจัดที่ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
คว้าผ้าห่มไหมที่อยู่ข้าง ๆ มาคลุมตัวตั้งแต่หัวจดเท้าอย่างมิดชิด
ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว
นั่นคือรีบตายไปเสียเดี๋ยวนี้ แล้วนอนหลับสักตื่น
ส่วนตัวต้นเหตุของเรื่อง
ร่างกำยำที่ดูสะดุดตาราวกับรูปสลักกรีกโบราณนั้นเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อระยิบระยับ
เสิ่นเยี่ยนนั่งอยู่ตรงขอบเตียงอย่างกระปรี้กระเปร่า