【ที่รัก เจ้าเด็กนี่ได้คืบจะเอาศอกแล้ว】
เจียงหลีเอียงหน้าหลบแล้วผลักเขาออก
“ห้ามอ้อน รีบไปนอนได้แล้ว ป่วยอยู่ก็อย่าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ เดี๋ยวติดเชื้อ”
โจวชื่อเย่หลุบตาลงอย่างน้อยใจ ขนตายาวทอดเงาเศร้าสร้อยลงใต้ดวงตา
“งั้นพี่สาวรีบพักผ่อนนะ ผมไม่แพร่เชื้อให้พี่หรอก”
น้ำเสียงของเขาหม่นลง ราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่ถูกเจ้าของไล่ออกจากบ้าน เขาเดินเข้าไปในห้องนอนสำรองพลางหันกลับมามองทุกสามก้าว
ทันทีที่ประตูปิด ความเชื่อฟังและน่าสงสารบนใบหน้าของโจวชื่อเย่ก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น
เขาเดินไปนั่งข้างเตียง แล้วแตะหน้าผากตัวเอง
อุณหภูมิร่างกายยังคงปกติจนน่ากลัว
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่มีทางหลอกให้พี่สาวมาดูแลได้แน่
โจวชื่อเย่หยิบโทรศัพท์ออกมา นิ้วยาวเรียวพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว
เขาพิมพ์ลงในช่องค้นหาว่า：【ร่างกายแข็งแรงเกินไป จะทำยังไงให้เป็นไข้เร็ว ๆ】
หน้าจอแสดงคำตอบสารพัดอย่างที่อ่านแล้วชวนงง
วิธีหนึ่งซึ่งมีคนกดถูกใจมากที่สุดปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ในเมื่อเป็นไข้ไม่ได้ ก็แกล้งป่วยสิ】
โจวชื่อเย่มองวิธีนั้น ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมาในความมืด
ห้าทุ่ม
ในห้องนอนสำรองมีเพียงโคมไฟกลางคืนสีเหลืองนวลส่องสว่างอยู่
โจวชื่อเย่นอนหงายอยู่บนเตียง ขายาวแทบจะเหยียดไปจนชนปลายเตียง
แผงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง
เขานอนไม่หลับ
ทุกครั้งที่หลับตา ภาพของเจียงหลีก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว
ทั้งสายตาหลบเลี่ยงปนเขินอายของนางตอนมองกล้ามหน้าท้องเขา และสัมผัสนุ่มนิ่มชวนใจสั่นยามฝ่ามือของนางแตะหน้าผากเขา
สองวันนี้ เพื่อจะได้ “เข้าใจ” โลกของผู้ใหญ่ให้มากขึ้น เขาแอบค้นคว้าข้อมูลมากมาย