เจียงหลีตัวแข็งทื่อ แก้มแดงก่ำจนแทบมีเลือดหยดออกมา
นี่มันฉวยโอกาสเกินไปแล้ว
ศีรษะโตที่แผ่กลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายกดทับอยู่บนจุดที่ไวต่อสัมผัสที่สุด
แม้มีเสื้อผ้าบาง ๆ กั้นไว้ ก็ยังรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาตามลมหายใจของเขา
เจียงหลียื่นมือออกไป ผลักไหล่เขาเบา ๆ พอเป็นพิธี
สิ่งที่สัมผัสได้มีแต่กล้ามเนื้อแน่นแข็งเป็นมัด ๆ
สัมผัสช่างยอดเยี่ยม เธออดลูบเพิ่มอีกสองครั้งไม่ได้
“น้องเย่ ปล่อยพี่ก่อน พี่จะไปเอายามาให้ เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
โจวชื่อเย่หลับตา ขนตาทอดเงาลงบนโหนกแก้ม
ในที่สุดเขาก็ปล่อยมือข้างหนึ่ง แต่อีกข้างกลับกำข้อมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย
“เอามาแล้วก็กลับมานะ”
“...ได้”
เจียงหลีดึงมือออก แล้วรีบวิ่งไปหยิบยาลดไข้ ยาชงแก้หวัด และกะละมังใส่น้ำอุ่น
ตอนกลับมา โจวชื่อเย่เอนกายพิงหัวเตียงอยู่ครึ่งหนึ่ง
ผมดำยุ่งเหยิงปรกหน้าผาก แก้มแดงระเรื่อเพราะพิษไข้
ใต้แสงไฟ น้ำตาเม็ดนั้นดูชุ่มชื้นเป็นพิเศษ ประกอบกับแววตาเลื่อนลอย ทำให้เขาดูน่าสงสารจับใจ
เจียงหลีบิดผ้าขนหนูในกะละมังจนหมาด วางประคบบนหน้าผากเขา แล้วรินน้ำยื่นให้
“กินยาลดไข้ก่อน”
โจวชื่อเย่รับแก้วน้ำ ปลายนิ้วเฉียดโดนมือเธอ
เขาไม่ได้ดื่ม เพียงหลุบตามองเธอ น้ำเสียงแผ่วเบาราวละเมอ “พี่สาวป้อนข้าหน่อย”
“มือเจ้าก็ไม่ได้ขาด ดื่มเองสิ”
“เวียนหัว มือสั่น”
เขายื่นมือออกมา มันสั่นเล็กน้อยจริง ๆ
เจียงหลีไม่รู้ว่าเขาสั่นจริงหรือแกล้งทำ
แต่เห็นท่าทางน่าสงสารเช่นนี้แล้ว เธอก็ยังรับแก้วน้ำมา วางเม็ดยาไว้ตรงริมฝีปากเขา
โจวชื่อเย่ก้มหน้าคาบเม็ดยาไว้ ริมฝีปากเฉียดปลายนิ้วเธอ