“ผมจะไปหาเจียงหลี”
กู้เจ๋อยกมือขึ้นแตะแก้มไป๋หยวน ท่าทางทะนุถนอมอย่างที่เขาคิดไปเอง
“ไม่ใช่แค่ให้เธอคืนเงิน แต่ยังต้องชดใช้ให้คุณสิบเท่าด้วย”
น้ำตาของไป๋หยวนหยุดไหลไปชั่วครู่ แต่ไม่นานเธอก็ก้มตาลงอีกครั้ง
“แบบนี้จะรบกวนคุณเกินไปหรือเปล่าคะ?
ตอนนี้เจียงหลีมีคนหนุนหลังแล้ว ฉันกลัวว่าเธอจะให้พ่อเลี้ยงมาทำให้คุณลำบากอีก”
ยิ่งเธอพูดถึงเสิ่นเยี่ยน หัวใจของกู้เจ๋อก็ยิ่งอึดอัด
ผู้ชายเกลียดที่สุดเวลาถูกนำไปเปรียบเทียบกับคนอื่น
ยิ่งอีกฝ่ายอยู่สูงส่งเหนือใคร แค่สายตาเดียวก็ทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก
“เธอกล้าเหรอ”
กู้เจ๋อกัดฟันพูด ใบหน้าบวมจนออกเสียงไม่ชัด
“ผมรู้จักเจียงหลีมาหลายปี นิสัยของเธอผมรู้ดี
ตอนนี้เธอยิ่งทำตัวใจร้าย ก็ยิ่งแปลว่ายังเก็บผมไว้ในใจ
อีกอย่าง พ่อเลี้ยงพวกนั้นไม่มีทางปกป้องเธอไปตลอดชีวิตหรอก”
พูดจบ กู้เจ๋อก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเองหลายส่วน
ผู้ชายอย่างเสิ่นเยี่ยนจะเอาเจียงหลีใส่ใจจริง ๆ ได้อย่างไร
เจียงหลีรู้จักแสร้งทำเป็นน่าสงสาร ใช้ใบหน้าไร้เดียงสานั่นหลอกให้คนเอ็นดูได้ แต่ความแปลกใหม่ย่อมมีวันหมดไป
พอผู้ชายคนนั้นเบื่อ เธอก็ทำได้แค่กลับมาอยู่ข้างเขา
ถึงตอนนั้น เขาจะให้เจียงหลีคุกเข่าขอโทษ
“ถ้าเจียงหลียังทำแบบนี้ ผมจะไม่ให้อภัยเธอจริง ๆ”
กู้เจ๋อพูดอย่างจริงจังทั้งที่ใบหน้าบวมเป่ง
ไป๋หยวนก้มตาลง เกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขาอยู่ในสภาพนี้แล้ว ยังคิดว่าเจียงหลีกำลังรอให้เขาให้อภัยอยู่อีก
แต่แบบนี้ก็ดี ยิ่งโง่ก็ยิ่งใช้งานง่าย
เธอซบอยู่ในอ้อมแขนกู้เจ๋อ ปากยังสะอึกสะอื้นไม่หยุด