พ่อบ้านรู้จักวางตัวเป็นอย่างดี
“คุณหนูเจียงวางใจได้ครับ ผมแค่ช่วยให้คุณกู้กับคุณไป๋เข้าใจข้อคิดบางอย่างเท่านั้นเอง”
พ่อบ้านรับแท็บเล็ตมาอย่างรู้กาลเทศะ ทว่าในใจกลับอดมองเธอซ้ำอีกสองครั้งไม่ได้
ก่อนคุณเชิ่นจะออกเดินทาง ท่านได้กำชับเรื่องมื้อเย็น ห้องเสื้อผ้า ของใช้ดูแลตัวเอง รวมถึงอาหารแมวไว้ครบถ้วน
แม้แต่รูปถ่ายใบนี้ ท่านยังเจาะจงเป็นพิเศษว่าห้ามให้ใครดูนอกจากคุณหนูเจียงตัวจริง
ตามปกติแล้ว คุณเชิ่นไม่เคยเอาใจใส่ถึงขั้นนี้
คุณหนูเจียงดูอ่อนโยน ราวกับเพียงแตะเบา ๆ ก็จะทำให้รู้สึกน้อยใจได้
แต่เมื่อครู่ตอนเธอยิ้ม ความมีชีวิตชีวาเล็ก ๆ นั้นซ่อนเอาไว้ไม่มิดเลย
ไม่น่าแปลกใจที่คุณเชิ่นจะเก็บเธอไว้ในใจ
เจียงหลีอุ้มแมวไปนั่งลงบนโซฟาในห้องรับแขก ปลายเท้าแกว่งเบา ๆ
【ข้อคิดนี่หนักเอาเรื่องอยู่นะ】
【ที่รัก ใจดีหน่อยสิ】
【ฉันใจดีมากแล้วนะ ยังไม่ได้ไปดูที่เกิดเหตุด้วยตัวเองเลย】
แมวลายวัวเงยหน้ามองเธอ
คนกับแมวสบตากัน เจียงหลีเกือบหลุดขำอีกครั้ง
หัวเราะจนพอใจแล้ว เธอถึงนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
【น้องระบบ ไป๋หยวนไม่ใช่นางเอกของเนื้อเรื่องเดิมหรือ】
【เธอน่าจะมีแสงระยิบระยับของนางเอกใช่ไหม】
【แล้วทำไมเสิ่นเยี่ยนถึงไม่โดนผลกระทบเลยล่ะ】
แมวลายวัวหมอบอยู่บนตักเธอ เลียอุ้งเท้าเบา ๆ
【แสงนั้นส่งผลต่อตัวละครสำคัญในเนื้อเรื่องเดิมเป็นหลัก โดยเฉพาะกลุ่มพระเอกเดิม】
【ส่วนเจ้าเป็นผู้มาจากภายนอก จึงไม่ถูกชักนำไปตามเนื้อเรื่องของนาง】
เจียงหลีตั้งใจฟัง
【คนอย่างเสิ่นเยี่ยนที่มีทั้งเจตจำนงแน่วแน่และอำนาจสูงส่งเกินไป ก็ยากที่แสงนั้นจะทำอะไรได้】
【ในเนื้อเรื่องเดิม เขาเป็นเพียงตัวประกอบที่มีบทกล่าวถึงไม่กี่บรรทัด ที่สำคัญ เนื้อเรื่องเขียนให้เขาเป็นแสงจันทร์ขาวที่นางเอกไม่มีวันได้ครอบครอง เพื่อผลักดันเรื่องราวให้ดำเนินต่อไป】