องครักษ์คลายแรงกดลงเล็กน้อย
กู้เจ๋อลนลานหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดดูยอดเงินในบัญชีธนาคาร ถึงได้รู้ว่ายอดเงินไม่พอเลย
ปกติเขาใช้เงินมือเติบ เงินที่เจียงหลีเคยให้ถูกเขาเอาไปกินข้าว ซื้อรองเท้า ซื้อของขวัญให้ไป๋หยวน แถมยังทำตัวร่ำรวย เลี้ยงเพื่อนร่วมชั้นอีก
เงินที่เจียงหลีเคยให้ถูกเขาใช้ไปเกือบหมดแล้ว
เขาโทรหาเพื่อนร่วมห้องหลายคนก่อน
ไม่มีใครรับสาย
จากนั้นก็ส่งข้อความหาเพื่อนร่วมชั้นที่รู้จักกัน
พออีกฝ่ายได้ยินว่าเขาจะขอยืมเงิน ก็ตอบช้ากว่าปกติมาก
บางคนถึงกับถามตรง ๆ ว่าเขาไปก่อเรื่องอะไรเข้าหรือเปล่า
กู้เจ๋อร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
“ตอนนี้ผมหาได้แค่สามหมื่นกว่า ส่วนที่เหลือผมจะหาใช้คืนทีหลัง”
เสิ่นเยี่ยนเลิกเปลือกตาขึ้น
ผู้ช่วยพิเศษซึ่งรู้จักดูสีหน้าเป็นอย่างดีหันไปมององครักษ์สาว
เพี๊ยะ
ไป๋หยวนโดนตบอีกครั้ง
นางเจ็บจนยกมือกุมหน้า เครื่องสำอางก็เลอะเทอะ ท่าทางน่าสงสารที่อุตส่าห์ประคับประคองไว้เมื่อครู่พังครืนลงอย่างสิ้นเชิง
“อย่าตบฉันเลย...ฉันมีเงิน”
กู้เจ๋อชะงักไป
ไป๋หยวนเอ่ยเสียงอู้อี้ น้ำเสียงเจือสะอื้น
“ฉันโอนให้ได้”
ในใจนางเกลียดแทบตาย
เงินพวกนั้นนางอุตส่าห์ค่อย ๆ หลอกเอามาจากพวกผู้ชายที่ตามจีบทีละนิด
นางตั้งใจเก็บไว้ซื้อกระเป๋ากับเสื้อผ้า จะได้เข้าใกล้คนในแวดวงที่สูงส่งกว่านี้
เดิมทีนางยังคิดจะอาศัยกู้เจ๋อหลอกเงินเพิ่มอีก
แต่ถ้ายังโดนตบต่อไป ใบหน้านี้คงเสียโฉมหมด
สายตาที่กู้เจ๋อมองนางยิ่งเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้ง
“หยวนหยวน ต่อไปผมจะใช้คืนให้คุณแน่นอน”
ไป๋หยวนไม่ตอบ
นางกลัวว่าถ้าเปิดปากพูด จะอดด่าเขาว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ไม่ไหว