ทันทีที่ประโยคนั้นดังขึ้น บรรยากาศบนโต๊ะก็เงียบกริบ
ลู่เฉิงเย่ถือขวดน้ำอัดลมแก๊สค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
มองท่าทางกลัดกลุ้มของเขา เจียงหลีก็เข้าใจแล้ว
ที่แท้สิ่งที่เขาจดจำได้ในจิตใต้สำนึกว่าเป็นของชอบของเธอ ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นของแสงจันทร์ขาวคนนั้น
ลู่เฉิงเย่พยายามหาทางแก้ไข
“ฉันจำผิดเอง งั้นฉันไปหยิบอย่างอื่นให้”
ลู่เฉิงเย่วางขวดน้ำอัดลมแก๊สกลับลงบนโต๊ะ แล้วยื่นมือไปหยิบเครื่องดื่มที่อยู่ข้าง ๆ
“คุณอยากดื่มอะไร น้ำส้ม โค้ก หรือว่า...”
เขามองเครื่องดื่มบรรจุขวดหลายชนิดที่วางเรียงอยู่บนโต๊ะ เสียงค่อย ๆ เบาลง
ชั่วขณะนั้น เขากลับนึกไม่ออกว่าเจียงหลีสั่งเครื่องดื่มชนิดไหนบ่อยที่สุด
ความร้อนใจทำให้หน้าผากของเขาซึมเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ
จังหวะนั้นเอง มือใหญ่ที่ข้อนิ้วชัดเจนก็เลื่อนแก้วกระจกใสใบหนึ่งมาให้
ผนังแก้วมีหยดน้ำเกาะพราว ด้านในเป็นชามะกรูดสีเหลืองทองใส
น้ำเสียงของเพย์ฉือเหิงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อื่นเจือปน
“ดื่มนี่เถอะ ช่วยตัดเลี่ยน”
เส้นเอ็นบนหลังมือใหญ่ของชายหนุ่มซ่อนตัวอยู่ใต้ผิวหนัง แฝงความรู้สึกถึงพลังที่ถูกข่มกลั้นไว้
เมื่อสายตาตกลงบนชามะกรูดแก้วนั้น เจียงหลีก็นึกถึงคืนนั้นขึ้นมา
ในอพาร์ตเมนต์ เขาก็จำได้ชัดเจนว่าเธอเคยสั่งเครื่องดื่มรสอะไร
ความเย็นชาที่ลู่เฉิงเย่กระตุ้นขึ้นมา ถูกชาถ้วยนี้ช่วยกดทับลงอย่างนุ่มนวลพอดิบพอดี
【ที่รัก เห็นไหม】
เสียงของระบบดังขึ้นในหัว
【นี่แหละที่เรียกว่าคนเราเทียบกันแล้วเห็นความต่าง รุ่นพี่เพย์ของเราทำคะแนนได้สวยจริง ๆ】
เจียงหลีกลอกตาในใจ ไม่สนใจระบบ
เธอยื่นมือไปจับแก้วกระจก ปลายนิ้วสัมผัสโดนก้นแก้ว
ก้นแก้วยังอุ่นจากปลายนิ้วของชายหนุ่มที่หลงเหลืออยู่