เมื่อปาร์ตี้บาร์บีคิวบนยอดเขาจบลง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ทุกคนมาถึงรีสอร์ตบนไหล่เขา
ตอนเช็กอิน ลู่เฉิงเย่ได้ยินว่าห้องพักของทุกคนไม่ได้อยู่ติดกัน สีหน้าก็พลันดูไม่สบอารมณ์
เขาล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋ากางเกง แล้วก้าวยาว ๆ ไปที่เคาน์เตอร์
พยายามใช้เงินสองเท่าแลกกับห้องพักที่อยู่ใกล้เจียงหลีที่สุดสักห้อง
แต่เพย์อวี้ไป๋ยิ้มพลางก้าวเข้ามาขวางทางเขาไว้
“หนุ่มลู่ แบบนี้ไม่ยุติธรรมแล้วนะ”
คุณชายตัวแสบแห่งวงการคนกรุงผู้นี้เลิกคิ้ว
สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทีสบาย ๆ ราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก พลางเอนกายพิงเคาน์เตอร์อย่างตามใจ
“ตอนนี้เป็นช่วงฤดูท่องเที่ยว พวกเราได้ห้องพักกะทันหันแบบนี้ก็นับว่าโชคดีแล้ว
ห้องพักของโรงแรมถูกจองเต็มตั้งนานแล้ว ต่อให้เอาเงินไปฟาดก็ต้องมีห้องว่างก่อนสิ อย่าไปทำให้พนักงานลำบากเลย”
พวกผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ ต่างก็พากันเห็นด้วย
“ใช่แล้วพี่เย่ อย่าเสียเวลาเลย พรุ่งนี้ยังต้องตื่นแต่เช้าอีก”
“ห้องไหนก็เหมือน ๆ กัน อาบน้ำแล้วนอนก็พอ”
สีหน้าของลู่เฉิงเย่หม่นคล้ำ
เจียงหลีลากกระเป๋าเดินทางใบเล็ก เดินไปตามทางเดินโดยไม่สนใจความวุ่นวายทางนั้น
ทางเดินปูด้วยพรมหนานุ่ม เงียบสงัดไร้เสียง
ตรงหน้าต่างสุดปลายทางเดิน เพย์ฉือเหิงยืนอยู่เพียงลำพัง
แสงโคมติดผนังสีเหลืองสลัวส่องลงบนใบหน้าด้านข้างของเขา
สันจมูกโด่งสูงทอดเงาลงบนแก้ม ทำให้โครงหน้าดูลึกคมและมีมิติ
ความเย็นชาที่ผลักไสผู้คนให้ห่างไกลแผ่ซ่านอย่างเข้มข้น ทว่าทันทีที่เขาหันมาเห็นเจียงหลี มันก็ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนอันละมุนละไม
“เจียงหลี”
ในดวงตาของเขามีรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยนเปี่ยมมารยาท
“วันนี้ปีนเขามาเหนื่อยแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ