ลมภูเขาพัดพาหมอกเย็นชื้นเข้ามา
เจียงหลีถ่ายรูปติดกันสิบกว่าภาพ ความรู้สึกโหวงว่างในท้องกับความอ่อนล้าจากการใช้แรงจนหมดก็ถาโถมขึ้นมาพร้อมกัน
เธอเดินไปนั่งบนม้านั่งไม้ตัวยาวข้าง ๆ
เฉียวเยว่ถือกล้องเข้ามาดูรูปด้วยกันอย่างตื่นเต้น
“หลีหลี รีบดูเร็ว ภาพนี้จัดองค์ประกอบได้สุดยอดมาก!”
เจียงหลีเอนตัวเข้าไปดู
ในภาพ เจียงหลีหันหน้ามาพอดี เส้นผมถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย
แต่ตรงขอบภาพ ในเงามืดของต้นสนเก่าแก่อายุร้อยปี มีคนคนหนึ่งยืนอยู่
เพย์ฉือเหิงยืนตัวตรงสง่างาม
ถึงเลนส์จะไม่ได้โฟกัสไปที่เขา แต่ก็มองออกอย่างชัดเจนว่าเขากำลังมองมาทางนี้
สายตาของชายหนุ่มทะลุผ่านเลนส์ ทะลุผ่านหน้าจอ
สุขุมยับยั้ง ตั้งใจแน่วแน่
ทั้งยังแฝงด้วยปฏิกิริยาครอบครองและความปรารถนาลับ ๆ ที่ทำให้ไม่มีที่ให้หลบซ่อน
ภาพถ่ายตรึงความเกี่ยวพันที่อธิบายไม่ถูกเช่นนั้นไว้
ทั้งที่ระหว่างคนทั้งสองมีระยะห่างกันช่วงหนึ่ง กลับดูคลุมเครือชวนหวั่นไหวยิ่งกว่ายืนอยู่ข้างกันเสียอีก
หัวใจของเจียงหลีเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
ในหูราวกับเสียงลมหายใจแหบต่ำเปี่ยมเสน่ห์ของเขาดังก้องขึ้นมาอีกครั้ง ยามที่เขาโน้มอยู่เหนือท้ายทอยเธอตรงไหล่เขา
【ที่รัก ภาพนี้ฟาดเรียบเลย】
เสียงกลไกของระบบดังขึ้นแผ่วเบาในหัว
【ภาพนี้ตั้งชื่อว่า บันทึกพระรองแสนอ่อนโยนที่คิดไม่ซื่อ ได้เลย】
ขนตาของเจียงหลีสั่นไหวเบา ๆ ก่อนจะคืนกล้องให้เฉียวเยว่
ใบหน้าดูสงบนิ่ง ทว่าติ่งหูยังหลงเหลือไอร้อนอยู่เล็กน้อย
เธอบันทึกภาพนั้นไว้ในโทรศัพท์
เหตุผลก็ฟังขึ้นดี
องค์ประกอบภาพดี แสงสวย ทุ่งดอกไม้ก็งดงาม
ส่วนผู้ชายที่สายตาชวนใจเต้นเกินไปตรงขอบภาพ ก็แค่ติดเข้ามาในเฟรมด้วยเท่านั้น