ปลายหูของเจียงหลีร้อนผ่าว นางผลักใบหน้าเขาออก
“อย่ามาไม้เดิม”
โจวชื่อเย่หัวเราะ ก่อนอุ้มนางขึ้นพาดแขนแล้วเดินไปทางห้องนอน
“พี่สาว วันนี้ผมแสดงละครมาทั้งวัน เหนื่อยมากเลย”
“เหนื่อยแล้วยังอุ้มฉันอีกเหรอ?”
“อุ้มพี่สาวไม่เหนื่อยหรอก”
เขาก้มมองนาง ดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์
“อุ้มพี่สาวก็เหมือนได้ชาร์จพลัง”
เจียงหลีถูกเขาโยนลงบนเตียง ยังไม่ทันได้พลิกตัว เขาก็คร่อมลงมาทั้งร่าง กักนางไว้ใต้ร่างของตน
แม้จะให้ความรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความปลอดภัยที่ชวนให้ลุ่มหลง
กลิ่นมิ้นต์อบอวลไปทั่ว
“แล้วขั้นต่อไป นายคิดจะทำให้พวกเขา ‘จับได้’ ยังไง?”
เจียงหลียกมือดันใบหน้าที่โน้มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ของเขาไว้
โจวชื่อเย่งับปลายนิ้วที่นางแตะอยู่บนริมฝีปากเขา ก่อนเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า
“เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป”
นิ้วมือของโจวชื่อเย่เลื่อนจากชายชุดนอนของนางขึ้นไป ปลายนิ้วร้อนผ่าวจนน่าตกใจ
ความสามารถด้านร่างอ่อนหวานนุ่มนวลทำให้เจียงหลีไวต่อสัมผัสเป็นพิเศษ พอเปิดใช้การขยายสัมผัสสองทาง ประกายไฟแห่งความคลุมเครือก็ปะทุพรึ่บพรั่บไปทั่วอากาศ
“พี่สาว”
เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบสิ้นเชิง แฝงความร้อนแรงที่กดกลั้นไว้อย่างเต็มที่
“เมื่อกี้ผมแสดงต่อหน้าพ่อกับแม่อย่างลำบาก แถมยังร้องไห้ด้วย
พี่ไม่คิดจะให้รางวัลผมบ้างเลยเหรอ?”
เจียงหลีหน้าแดงแล้วผลักเขา “นั่นเรียกว่าหลอกคนต่างหาก จะนับเป็นความลำบากได้ยังไง”
“ผมไม่สน”
เขาราวกับเด็กน้อยที่กำลังอ้อนขอขนม ฝังใบหน้าลงตรงคอเสื้อของนางทันที “ยังไงผมก็โดนเอาเปรียบ พี่ต้องปลอบผม”
เจียงหลีถูกเขาคลอเคลียจนรู้สึกวาบหวามไปทั้งตัว ความสามารถด้านร่างอ่อนหวานนุ่มนวลที่ระบบมอบให้ ทำให้นางแทบไม่มีแรงขัดขืน