โจวชื่อเย่เงยหน้ามองโจวเหยียนชวนแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองกาแฟ
“พี่ให้คนไปตรวจสอบมาแล้ว ที่โรงพยาบาลประชาชนแห่งที่สามในเมืองบี เดือนนั้นไม่มีประวัติลงทะเบียนเข้ารับการตรวจของนายเลยสักรายการ”
โจวชื่อเย่ยกกาแฟอเมริกาโนเย็นขึ้นดื่มอึกใหญ่
เขาวางแก้วลงอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะช้อนตามองโจวเหยียนชวน สีหน้าไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มไม่ใส่ใจ
“พี่ตรวจละเอียดดีนี่”
เขาขบก้อนน้ำแข็งในปากจนแตกดังกร๊อบ
โจวเหยียนชวนหายใจหอบหนัก ลุกพรวดขึ้นยืน พลางเท้าสองมือกับโต๊ะแล้วจ้องน้องชายแท้ ๆ ที่อยู่ตรงหน้าอย่างกดดัน
“นายคิดจะทำอะไรกันแน่? พ่อกับแม่เชื่อจริง ๆ ว่านายมีลูกไม่ได้... รู้ไหมว่าพวกท่านเสียใจแค่ไหน?
เพื่อหนีการถูกเร่งให้แต่งงาน นายถึงกับกล้าโกหกเรื่องแบบนี้เลยเหรอ?”
โจวชื่อเย่เงยหน้าขึ้น ดวงตาดำขลับกดต่ำลง รอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยบนใบหน้าพลันเลือนหาย
“พี่”
น้ำเสียงของเขาสงบนิ่งอย่างยิ่ง สงบเสียจนชวนให้คนฟังรู้สึกเย็นวาบในใจ
“พี่ใช้บัตรปลอมหลอกพี่สาว ทำให้ชีวิตของเธอต้องเสียเวลาไปครึ่งปี
ทำให้เธอเต็มใจอยู่ในบ้านหลังนั้นเพื่อเป็นโล่กำบังให้พี่ คอยรับมือกับพ่อแม่แทนพี่”
โจวชื่อเย่โน้มตัวไปข้างหน้า วางแขนพาดขอบโต๊ะ
“ส่วนผมใช้ใบรับรองผลตรวจสุขภาพปลอม พาเธอกลับบ้านมาเป็นภรรยาอย่างเปิดเผย”
เขาจ้องดวงตาตื่นตระหนกของโจวเหยียนชวนตรง ๆ น้ำเสียงแฝงแววเยาะเย้ยเต็มเปี่ยม
“พี่คิดว่าระหว่างเราสองคน ใครกันแน่ที่ทำเกินไปกว่า?”
ใบหน้าของโจวเหยียนชวนค่อย ๆ ซีดเผือดลงทีละน้อย