มือของเจียงหลีที่กำบิสกิตอยู่ชะงักไปเล็กน้อย
ประโยคนี้ธรรมดามาก แต่คนพูดกลับเก่งเหลือเกินในการทำเรื่องธรรมดาให้ชวนรู้สึกอบอุ่นพอดี
นางเงยหน้ามองเขา
เพย์ฉือเหิงยืนอยู่ริมศาลาไม้ ร่างสูงโปร่ง ท่วงท่ายังคงสง่างามเป็นระเบียบ
แนวลำคอสะอาดเรียบเนียน ลูกกระเดือกขยับเบา ๆ หลังเอ่ยจบประโยค
บรรยากาศอ่อนโยนและยับยั้งชั่งใจเช่นนั้น เมื่ออยู่บนตัวเขากลับยิ่งดูอันตราย
ในใจเจียงหลีผุดความคิดที่ไร้ศักดิ์ศรีขึ้นมาข้อหนึ่ง
ถ้าผู้ชายคนนี้ตั้งใจยั่วยวนขึ้นมาจริง ๆ ใครจะต้านไหว
“ที่รัก เจ้าไม่ไหวก็เป็นเรื่องปกติ”
ระบบเอ่ยเสริมอย่างเอื่อยเฉื่อย
“แม้แต่น้องซื่อก็ยังคิดว่าเขาเหมาะจะถูกเจ้ากินไม่เหลือจิตไม่เหลือวิญญาณ”
เฉียวเยว่หันกลับมามองจากไกล ๆ พอดีเห็นเพย์ฉือเหิงยืนอยู่ตรงหน้าเจียงหลี มือถือน้ำไว้ ท่าทางอ่อนโยน
นางกระซิบพึมพำกับเพื่อนหญิงผมหยิก
“ทำไมข้ารู้สึกว่ารุ่นพี่เพย์ดูแลเจียงหลีแล้วสบายตากว่าลู่เฉิงเย่อีกนะ”
เพื่อนหญิงผมหยิกก็ลดเสียงลงเช่นกัน
“ข้าอยากพูดมานานแล้ว
เวลาลู่เฉิงเย่อยู่กับเจียงหลี มักทำให้คนรู้สึกว่าเจียงหลีกำลังรอให้เขาหันกลับมามอง
แต่พอรุ่นพี่เพย์ยืนอยู่ข้างเจียงหลี กลับรู้สึกว่าในสายตาเขามีแค่นางคนเดียว”
เพย์อวี้ไป๋ที่อยู่ข้าง ๆ เงี่ยหูฟังจนพอใจ
“ตาแหลมดีนี่”
เฉียวเยว่เหลือบมองเขา “เจ้าดีใจอะไรนักหนา”
เพย์อวี้ไป๋กระแอมเบา ๆ
“ข้ารับคำชมจากประชาชนแทนญาติผู้ยอดเยี่ยมของข้า”
อีกด้านหนึ่งของศาลา
เจียงหลีกินบิสกิตจนหมด ถึงรู้สึกว่ามีเรี่ยวแรงกลับมาบ้าง
เพย์ฉือเหิงยื่นกระดาษทิชชูมาให้ นางรับไปเช็ดมือ
ดวงตาเรียวยาวลึกล้ำของชายหนุ่มจับจ้องนาง