การถ่ายทอดความทรงจำจบสมบูรณ์ เจียงหลีนวดขมับ มุมปากกระตุกเบ้า
“เอาเงินเหงื่อตาของแฟนสาวไปเลี้ยงผู้หญิงคนอื่น… ต้นฉบับร่างนี้ก็เจ๋งเป้งนัก ผู้ชายแบบนี้ก็ยังรักจนขาดใจได้ลงคอ?”
【ก็อารมณ์ความรักล้วน ๆ น่ะสิ】
น้ำเสียงระบบเรียบ ๆ【แต่นี่ยังไม่ใช่ส่วนที่เจ๋งที่สุดเลย พี่เลี้ยงเชิญชมต่อ——】
จอข้อความโปร่งแสงลอยขึ้นตรงหน้าอย่างไร้สาเหตุ บนนั้นเขียนเรื่องย่อพล็อกเรื่องแน่นเต็มไปหมด
เจียงหลีจ้องมองอย่างตั้งใจ สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากเอาตัวรอดไม่ถูกเป็นตะลึงงัน
นี่มันนิยายแนวตัวเองหญิงชัด ๆ
แฟนหนุ่มอย่างกู้เจ๋อเป็นแค่ตัวละครชายรอง ส่วนน้องปีหนึ่งที่ชอบกลับมาประจบประแจงกับกู้เจ๋ออย่างไป๋หยวนนั่นแหละ ตัวเองหญิงตัวจริงของเรื่องนี้
ในพล็อกต้นฉบับ ไป๋หยวนภายนอกดูเป็นบัวขาวบริสุทธิ์ไม่รู้เรื่อง แต่แท้จริงลึกล้ำเต็มที่ด้วยแผนการ หมุนตัวเกลี่ยกลางสายระหว่างตัวเองชายทั้งสามคนได้อย่างสบายมือ
ส่วนต้นฉบับร่างนี้ที่เรียกตัวเองว่า "แฟนสาว" ก็แค่ตัวประกอบรับใช้พล็อกของไป๋หยวนเท่านั้น
หน้าที่ตลอดเรื่องคือเป็นตู้เอทีเอ็มให้กู้เจ๋อ แล้วสุดท้ายยังต้องพาตัวเองไปหาเรื่องกับไป๋หยวน เป็นหัวขวานให้คนอื่นฟันอีกต่อ
กู้เจ๋อภายหลังก็ทิ้งต้นฉบับร่างนี้เลย ๆ
แต่ที่ขบขันคือ ตัวกู้เจ๋อเองก็เป็นแค่ปรสิตดูดเลือดคนหนึ่ง
พอไป๋หยวนรู้จักกับตัวเองชายตัวจริงแล้ว ก็หาข้ออ้างว่า "กู้เจ๋อหลอกลวงความรู้สึก" แล้วเหวี่ยงทิ้งแบบเบามือ
ตั้งแต่ต้นจนจบ ทั้งต้นฉบับร่างนี้และกู้เจ๋อก็เป็นแค่บันไดขั้นแรกบนเส้นทางไต่เตียงของไป๋หยวนเท่านั้น
“บ้าไปแล้ว”
เจียงหลีอ่านข้อความบนจอจนหมด สูดลมหายใจลึก ๆ
“งั้นตอนนี้ฉันสวมร่างเป็นตัวร้ายสำรองแล้ว แฟนหนุ่มเป็นตัวประกอบชาย ส่วนน้องปีหนึ่งคนนั้นแหละคือตัวเองแสนสวยตัวจริง?”
【ใช่แล้ว แถมตามเส้นเวลา ตอนนี้ต้นฉบับร่างนี้ยังไม่รู้เรื่องชู้ระหว่างกู้เจ๋อกับไป๋หยวนด้วย】
เจียงหลีเงียบไปสองวินาที ปิดจอทิ้ง แล้วหยิบไม้ถูพื้นขึ้นมากุมไว้ใหม่
“ก็แปลว่าตอนนี้ผู้ชายไร้จริยธรรมนั่นยังแอบเลี้ยงบัวขาวไว้ลับหลังฉันอยู่ แล้วฉันก็ยังต้องโง่เป็นแพะรับของกันอยู่งั้นสินะ?”
【เป๊ะ ๆ ก็คือเป็นตู้เอทีเอ็มเคลื่อนที่น่ะ】
เสียงหัวหน้างานดังแว่วมาจากประตูเป็นครั้งที่สาม คราวนี้ได้ที่ทีท่าอารมณ์เต็ม ๆ “เจียงหลี! ครั้งสุดท้ายนะ!
ยังไม่ออกมาอีกพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำงานแล้ว!
”
เจียงหลีเงยหน้ามองตัวเองในกระจกห้องพนักงาน
ต้นฉบับร่างนี้หน้าตาไม่เลว คิ้วป้ายตาสวยงามเล็กนุ่ม ผิวขาวสะอาด ดวงตากลมโตใสแจ๋ว
สายตาธรรมชาติออกแนวไร้เดียงสาน่าสงสาร
แค่หน้าเหลืองซีดหน่อย ชัดเจนว่าเป็นผลพวงจากการนอนดึกมาตลอดกับขาดสารอาหาร
เมื่อย่อยความทรงจำจนเข้าที่แล้ว เจียงหลีผลักประตูห้องพนักงานออกไป
เดินตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ชั้นบนสุด สมองกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว
แฟนหนุ่มของต้นฉบับร่างนี้อย่างกู้เจ๋อ ตอนนี้กำลังถือเงินสามพันบาทที่เธอรีดงานพาร์ตไทม์เมื่อสัปดาห์ก่อนไปเอาใจน้องปีหนึ่งอยู่
แล้วเธอยังต้องยิ้มเป็นแพะรับของต่อไปงั้นรึ?
ไม่ได้ วันเดียวก็อยู่ยาก
“ระบบ เดี๋ยวนี้ฉันจะบอกเลิกกู้เจ๋อเลย แล้วก็ลาออกจากงานนี้ด้วย
ข้ามโลกมาแล้วมีใครมาทำงานเป็นม้าเป็นวัวกันล่ะ!”
【อ้วนจ๋า ใจเย็นก่อน】
เสียงกล่องเสียงตัดขึ้นทันที
【ต้นฉบับร่างนี้รักกู้เจ๋อสุดหัวใจ ถ้าเลิกกันกระทันหันมันจะดูเหมือนตัวละครพังทลาย คนรอบข้างจะเริ่มจับผิดได้ง่าย】
เจียงหลีเดินหยุดควัน เขี้ยวหลังกัดแท็กแท็ก
“งั้นฉันก็ยังต้องแสร้งเป็นสาวสมองแฟนต่อไปงั้นสิ?”
【แนะนำให้ไปทีละขั้น
หัวใจสลายก่อน แล้วค่อยผิดหวัง สุดท้ายค่อยตื่นรู้
ให้คนรอบข้างเห็นการปรับอารมณ์อย่างมีเหตุผล】
“…โอเค งั้นก็ได้”
นางสูดลมหายใจลึก ๆ “เรื่องแสดงนี่ไม่ต้องห่วง ฉันเก่ง”
【รู้อยู่แล้วว่าอ้วนจ๋าเก่ง เพราะชาติที่แล้วดูซีรีส์มา 1,200 ชั่วโมง ไม่ใช่ดูเปล่า ๆ หรอก】
เจียงหลีเลือกที่จะหูหนวก
ปลายทางเดินตรงมุมหัวโค้งมีถังอุปกรณ์ทำความสะอาดยังไม่แกะห่อวางกองไว้หลายใบ นางพาดไม้ถูไว้กับผนัง รอให้รอบ ๆ เงียบสงบจึงเอ่ยเสียงเบา
“เมื่อกี้บอกว่าให้หาคู่นี่ กระบวนการมันเป็นยังไงเหรอ?”
【ตรวจพบว่าพี่เลี้ยงผูกกับระบบครั้งแรก ขณะนี้กำลังส่งแพ็กเกจมือใหม่】
จอโปร่งแสงลอยขึ้นตรงหน้า อักษรสามบรรทัดสว่างขึ้นทีละบรรทัด เด้งออกมาทีละตัว ๆ เหมือนสุ่มกล่องของรางวัลในเกม
【ทักษะที่หนึ่ง: กลิ่นกายอันเป็นธรรมชาติ
ผิวของพี่เลี้ยงมีกลิ่นหอมเจือจางในตัว ประเภทเปลี่ยนตามอารมณ์ การเข้าใกล้จะรู้สึกสบายทั้งกายและใจ】
เจียงหลีกะพริบตาปริบ ๆ
อันนี้ก็โอเคนะ ใช้งานได้จริงดี
【ทักษะที่สอง: ร่างอ่อนหวานนุ่มนวล
ความยืดหยุ่นและสัมผัสของร่างกายพี่เลี้ยงถูกปรับปรุงให้ดีขึ้นทั่วด้าน เมื่อถูกสัมผัสจะให้ความรู้สึกในการเอื้อมสัมผัสที่เยี่ยมยอดแก่อีกฝ่าย】
“เดี๋ยวก่อน” สีหน้าเจียงหลีเริ่มไม่ค่อยถูก
“ที่ว่าความรู้สึกเอื้อมสัมผัสที่เยี่ยมยอด มันแปลว่าอะไร?”
【แปลตามตัวอักษร】
บรรทัดที่สามเด้งขึ้นเสียแล้ว
【ทักษะที่สาม: ขยายสัมผัสสองทาง
เมื่อเกิดการสัมผัสทางร่างกายกับเป้าหมาย ความรู้สึกทางการสัมผัสของทั้งสองฝ่ายจะถูกขยายเพิ่มขึ้นสามเท่า】
ทางเดินเงียบสนิทไปเต็มห้าวินาที
หูของเจียงหลีร้อนวูบเหมือนมีคนจุดไฟ ลามจากลำคอจนถึงปลายหู เสียงก็เบาลงจนแทบเป็นเสียงใส่กระซิบ
“ระบบพวกคุณผ่านการตรวจสอบ… มันหลวมขนาดนี้เลยรึไง?”
【อ้วนจ๋า นี่คือสวัสดิการ】
น้ำเสียงระบบเอ่ยอย่างซ่อนความตื่นเต้นไม่เป็น【ออกแบบเฉพาะตัวสำหรับพี่เลี้ยงโดยเฉพาะ พอใจไหม?】
“เฉพาะตัวส้นเท้าเราสิ!”
นางกุมหน้าตัวเองไว้ “ฉันไม่ใช่คนที่จะไป——”
ประโยคครึ่งหลังถูกกลืนกลับลงคออย่างไร้แรงรับ
【จะไปไหน? อ้วนจ๋าพูดให้จบสิ】
“หุบปากเดี๋ยวนี้”
นางกวาดนิ้วปิดจอทิ้ง มือทั้งสองกุมแก้มที่ร้อนผ่าวก่อนหายใจลึก ๆ หลายครั้ง
ใจเย็น ๆ ทักษะเหล่านี้ใช้ไม่ใช้ก็ได้ เก็บไว้เป็นของตกแต่ง วางเก็บให้มันคลุกร่มไปเลย
กำลังปลอบใจตัวเองอยู่แบบนั้น เสียงแมวร้องเบา ๆ ดังแว่วมาจากหัวมุมทางเดิน
“เมี้ยว”
เจียงหลีหันไปมอง
แมวลายวัวขนฟูกลมกลึงกำลังยอง ๆ อยู่ข้างถังขยะ ดวงตากลม ๆ สองข้างจ้องนางนิ่งเสมอ
ลายขาวดำสลับกัน หัวกลม หางสั้น ดูสะอาดสะอ้านไม่เหมือนแมวจรจัดเอาเสียเลย
“แมวอะไรมาจากไหน?”
นางย่อตัวลงไป