ถ่ายทอดความทรงจำเสร็จสิ้น เจียงหลีนวดขมับ มุมปากกระตุก
“เอาเงินที่แฟนสาวหามาด้วยหยาดเหงื่อไปเลี้ยงผู้หญิงคนอื่น... เจ้าของร่างเดิมก็สุดยอดจริง ๆ ผู้ชายแบบนี้ยังรักจนหัวปักหัวปำได้ลงคออีกเหรอ?”
【ก็หัวปักหัวปำเรื่องรักไง】
ระบบตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย 【แต่นี่ยังไม่ใช่ส่วนที่เด็ดที่สุดนะ โฮสต์ดูนี่สิ——】
จู่ ๆ แผงข้อความโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า บนนั้นมีเรื่องย่อเนื้อเรื่องเขียนเรียงกันแน่นขนัด
เจียงหลีเพ่งมอง สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากพูดไม่ออกเป็นตื่นตะลึง
นี่มันนิยายแนวนางเอกชัด ๆ
แฟนหนุ่มอย่างกู้เจ๋อเป็นแค่พระรอง ส่วนรุ่นน้องปีหนึ่งไป๋หยวนที่กำลังคลุมเครือกับกู้เจ๋อต่างหากคือนางเอกของเรื่องนี้
ในเนื้อเรื่องเดิม ไป๋หยวนดูภายนอกเป็นสาวงามบริสุทธิ์ไร้เดียงสาดุจดอกบัวขาว แต่ความจริงกลับเจ้าแผนการลึกล้ำ คอยรับมือกับพระเอกทั้งสามคนได้อย่างสบาย ๆ
ส่วนเจ้าของร่างเดิมที่เป็น “แฟนสาว” นั่น ก็เป็นเพียงเครื่องมือตัวน้อย ๆ ที่เป็นตัวประกอบไร้บทบาทในเนื้อเรื่องของไป๋หยวน
มีหน้าที่เป็นเครื่องถอนเงินให้กู้เจ๋อตลอดเรื่อง สุดท้ายยังต้องกระตือรือร้นไปหาเรื่องไป๋หยวน เพื่อส่งตัวเองไปตายอีกต่างหาก
ต่อมากู้เจ๋อก็ทิ้งเจ้าของร่างเดิมไปตรง ๆ
แต่ที่น่าขันคือ ตัวกู้เจ๋อเองก็เป็นที่ดูดเลือดเหมือนกัน
หลังจากไป๋หยวนได้รู้จักกับพระเอกตัวจริงแล้ว ก็แค่หาเหตุผลว่า “กู้เจ๋อหลอกลวงความรู้สึก” มาใช้เป็นข้ออ้าง แล้วก็เขี่ยเขาทิ้ง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เจ้าของร่างเดิมกับกู้เจ๋อก็เป็นเพียงหินรองเท้าสำหรับเส้นทางไต่เต้าของไป๋หยวนเท่านั้น
“เอาเข้าไปสิ”
เจียงหลีอ่านข้อความบนแผงจบแล้วสูดหายใจลึก ๆ
“งั้นตอนนี้ฉันก็ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบหญิงที่เป็นกระสอบทราย แฟนหนุ่มเป็นพระรองที่เป็นแค่เครื่องมือตัวน้อย ๆ ส่วนรุ่นน้องคนนั้นต่างหากคือนางเอกตัวจริง?”
【ใช่แล้ว แถมตามลำดับเวลา ตอนนี้เจ้าของร่างเดิมยังไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างกู้เจ๋อกับไป๋หยวนด้วย】
เจียงหลีเงียบไปสองวินาที ก่อนปิดแผงข้อความแล้วกลับไปจับไม้ถูพื้นใหม่
“หมายความว่าตอนนี้ผู้ชายสารเลวยังแอบเลี้ยงดอกบัวขาวลับหลังฉัน ส่วนฉันก็ยังถูกหลอกให้เป็นคนโง่ที่ควักเงินให้เขาอยู่งั้นเหรอ?”
【พูดให้ถูกคือเป็นเครื่องถอนเงินอัตโนมัติ】
เสียงหัวหน้างานดังขึ้นเป็นครั้งที่สามจากด้านนอก คราวนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังโมโห “เจียงหลี! ครั้งสุดท้ายแล้วนะ!
ถ้ายังไม่ออกมา พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว!
”
เจียงหลีมองตัวเองในกระจกของห้องเก็บของ
เจ้าของร่างเดิมหน้าตาไม่เลวเลย เครื่องหน้าประณีตจิ้มลิ้ม ผิวขาวสะอาด ดวงตากลมโตเป็นประกาย
ดูไร้เดียงสาแต่กำเนิด
เพียงแต่สีหน้าซีดเหลืองไปหน่อย เห็นชัดว่าเป็นผลจากการอดนอนเป็นเวลานานและขาดสารอาหาร
เมื่อย่อยความทรงจำเสร็จแล้ว เจียงหลีก็ผลักประตูห้องเก็บของออก
เธอเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ชั้นบนสุด แต่ในหัวกลับกำลังคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้กู้เจ๋อ แฟนหนุ่มของเจ้าของร่างเดิม กำลังถือเงินสามพันหยวนที่เธอทำงานพิเศษหาได้เมื่อสัปดาห์ก่อน ไปเอาใจรุ่นน้องคนนั้นอยู่
แล้วเธอยังต้องยิ้มรับบทคนโง่ที่ควักเงินให้เขาต่อไปงั้นเหรอ?
ไม่ได้ ชีวิตแบบนี้อยู่ต่ออีกวันก็ไม่ไหวแล้ว
“ระบบ ฉันจะเลิกกับกู้เจ๋อตอนนี้เลย แล้วก็ลาออกจากงานนี้ด้วย
ทะลุมิติมาแล้ว ใครจะยังยอมทำงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้ากันอีกล่ะ!”
【ที่รัก ใจเย็นก่อน】
เสียงกลไกของระบบรีบขัดขึ้นทันที
【เจ้าของร่างเดิมรักกู้เจ๋อมาก ถ้าอยู่ ๆ ก็เลิกกันจะดูเหมือนบุคลิกตัวละครพังทลาย คนรอบข้างจะสงสัยได้ง่าย】
เจียงหลีหยุดเดิน ขบกรามสองที
“งั้นฉันก็ยังต้องแกล้งทำเป็นคนหัวปักหัวปำเรื่องรักต่อไปสินะ?”
【แนะนำให้ค่อยเป็นค่อยไป
เริ่มจากหัวใจสลาย แล้วค่อยผิดหวัง สุดท้ายถึงตาสว่าง
ให้คนรอบข้างได้เห็นพัฒนาการทางอารมณ์ที่สมเหตุสมผล】
“...ก็ได้”
เธอสูดหายใจลึก ๆ “เรื่องแสดงละครฉันถนัดอยู่แล้ว”
【รู้อยู่แล้วว่าที่รักถนัด ก่อนหน้านี้ชาติก่อนดูซีรีส์ไปตั้งหนึ่งพันสองร้อยชั่วโมง ไม่เสียเปล่าหรอก】
เจียงหลีเลือกที่จะไม่ได้ยิน
ตรงหัวมุมสุดทางเดินมีอุปกรณ์ทำความสะอาดที่ยังไม่แกะห่อวางกองอยู่หลายถัง เธอพิงไม้ถูพื้นไว้กับผนัง พอเห็นว่าแถวนั้นไม่มีคนก็เอ่ยเสียงเบา
“เมื่อกี้เธอพูดเรื่องหาคู่ใช่ไหม ตกลงต้องทำยังไงบ้าง?”
【ตรวจพบว่าโฮสต์ผูกมัดกับระบบเป็นครั้งแรก กำลังมอบแพ็กเกจมือใหม่】
แผงข้อความโปร่งแสงแผ่นเดิมปรากฏขึ้นตรงหน้า ตัวอักษรสามบรรทัดสว่างขึ้นทีละบรรทัด ราวกับกำลังเปิดหีบสมบัติในเกม
【ทักษะที่หนึ่ง: กลิ่นกายอันเป็นธรรมชาติ
ร่างกายของโฮสต์มีกลิ่นหอมจาง ๆ กลิ่นจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ เมื่อเข้าใกล้จะทำให้ผู้คนรู้สึกเบิกบานทั้งกายและใจ】
เจียงหลีกะพริบตา
อันนี้ก็พอใช้ได้ มีประโยชน์ดี
【ทักษะที่สอง: ร่างอ่อนหวานนุ่มนวล
เพิ่มความยืดหยุ่นและสัมผัสของร่างกายโฮสต์อย่างรอบด้าน เมื่อถูกสัมผัสจะทำให้อีกฝ่ายได้รับประสบการณ์สัมผัสที่ยอดเยี่ยม】
“เดี๋ยวก่อน” สีหน้าของเจียงหลีเริ่มแปลกไป
“ที่บอกว่าประสบการณ์สัมผัสยอดเยี่ยม หมายความว่ายังไง?”
【ก็หมายความตามตัวอักษร】
ตัวอักษรบรรทัดที่สามผุดขึ้นมาแล้ว
【ทักษะที่สาม: ขยายสัมผัสสองทาง
เมื่อสัมผัสร่างกายกับเป้าหมาย ความรู้สึกทางสัมผัสของทั้งสองฝ่ายจะเพิ่มขึ้นพร้อมกันสามเท่า】
ทางเดินเงียบสนิทไปถึงห้าวินาที
ใบหูของเจียงหลีร้อนผ่าวราวกับถูกจุดไฟ ตั้งแต่ลำคอไล่ไปจนถึงปลายหู เธอกดเสียงให้ต่ำที่สุด
“ระบบของพวกเธอ... ตรวจสอบอะไรกันลวก ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”
【ที่รัก นี่เป็นสวัสดิการนะ】
ระบบพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างไม่ปิดบัง 【ตั้งใจออกแบบมาให้โฮสต์โดยเฉพาะ พอใจไหม?】
“ออกแบบมาให้ฉันกับผีสิ!”
เธอยกมือปิดหน้า “ฉันไม่ได้จะไป—”
คำพูดขาดห้วงลงกลางคัน
【จะไปทำอะไรเหรอ? ที่รักพูดให้จบสิ】
“หุบปาก”
เธอปัดปิดแผงข้อความ ยกมือทั้งสองข้างกุมใบหน้าที่ร้อนผ่าว แล้วสูดหายใจลึก ๆ อยู่หลายครั้ง
ใจเย็นไว้ ทักษะพวกนี้ไม่ใช้ก็ได้ ปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ ให้ฝุ่นจับไป
ขณะที่กำลังปลอบใจตัวเอง เสียงร้องเหมียวเบา ๆ ก็ดังมาจากมุมทางเดิน
“เหมียว”
เจียงหลีหันไปมอง
แมวลายวัวตัวกลมอ้วนตัวหนึ่งนั่งอยู่ข้างถังขยะ ดวงตากลมโตสองข้างจับจ้องเธอแน่วนิ่ง
ขนสีขาวสลับดำ หัวกลม หางสั้น ดูสะอาดสะอ้าน ไม่เหมือนแมวจรจัด
“แมวมาจากไหนเนี่ย?”
เธอย่อตัวลง