【เพื่อให้ได้อยู่เป็นเพื่อนโฮสต์ ระบบได้เลือกร่างจำแลงในโลกนี้เรียบร้อยแล้ว】
เจียงหลีก้มมองแมวลายวัวตัวนั้น
แมวขยิบตาให้เธอ ท่าทางสง่างามราวกับขุนนางน้อยที่นั่งหลังตรง
“……เจ้า?”
แมวร้องอีกครั้ง แล้วขยับเข้ามาซุกในอ้อมแขนเธอเอง
เจียงหลียื่นมืออุ้มมันขึ้นมา สัมผัสได้ถึงความอุ่นนุ่ม
เธออดไม่ได้ที่จะลูบหัวมัน มุมปากจึงคลายลงเล็กน้อยในที่สุด
“เจ้าเก่งเรื่องหาสถานะให้ตัวเองเหมือนกันนี่”
แมวระบบนอนขดสบายอยู่ในอ้อมแขนเธอ ส่งเสียงครางในลำคอ
วินาทีถัดมา เสียงกลไกก็ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง น้ำเสียงพลันจริงจังขึ้น
【ตรวจพบเป้าหมายคุณภาพสูงสุดของโลกนี้
ชื่อ: เสิ่นเยี่ยน
อายุ: สามสิบปี
นิสัย: มีความต้องการควบคุมสูงมาก เป็นโรครักความสะอาดอย่างรุนแรง ไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวโดยสิ้นเชิง
ระดับความอันตราย: สูงมาก
คะแนนรวม: เต็ม】
มือที่เจียงหลีใช้อุ้มแมวชะงักค้าง
ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยอัตโนมัติ
ชายในภาพมีใบหน้าคมลึกเย็นชา แนวคิ้วคมกริบ เส้นกรามแข็งแกร่ง
สูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว เนคไทผูกเรียบร้อยไร้ที่ติ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแผ่รัศมีห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้
ใบหน้านี้ หากอยู่ในนิยายทุกเรื่องที่เธอเคยอ่านในชาติก่อน ก็ต้องเป็นพระเอกตัวจริงที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารอย่างไม่ต้องสงสัย
เจียงหลีจ้องภาพถ่ายอยู่นาน ลำคอขยับกลืนน้ำลาย
“……ที่รัก เขาแพงไหม?”
【แพงมาก】
เธอจ้องต่ออีกสามวินาที แล้วขยายภาพดูมือคู่นั้น ข้อนิ้วเด่นชัด นิ้วยาวเรียว
“แพงแค่ไหน?”
【ผู้มีอำนาจของกลุ่มทุนสีเทาแห่งเอเชียตะวันออก ตัวตนที่เปิดเผยต่อสาธารณะคือประธานกลุ่มบริษัทรักษาความปลอดภัยข้ามชาติ
ที่รัก ผู้ชายระดับนี้ คนธรรมดาทั้งชีวิตก็แทบไม่มีโอกาสได้เห็นตัวจริง】
“งั้นตอนนี้เขา……”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงวุ่นวายที่ถูกกดให้เบาลงดังมาจากห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุด
มีคนเดินผ่านทางเดินอย่างเร่งรีบ ชายที่ดูคล้ายผู้จัดการกำลังพูดอะไรบางอย่างใส่วิทยุสื่อสาร
องครักษ์ชุดดำหลายคนที่อยู่อีกฝั่งมีสีหน้าเคร่งเครียด ฝีเท้าเร่งร้อน
บรรยากาศผิดปกติ
เจียงหลีกอดแมวในอ้อมแขนแน่นขึ้น แล้วถอยไปหนึ่งก้าว
คำว่า “ระดับความอันตรายสูงมาก” เมื่อครู่ยังลอยวนอยู่ตรงหน้า
“ไม่ได้” เธอส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด
“ฉันกลัวตาย
ผู้ชายระดับนี้ แค่ดูรูปก็พอแล้ว ตัวจริงห้ามแตะเด็ดขาด”
【ที่รัก วางใจเถอะ
หากเจอสถานการณ์สุดวิสัย ระบบสามารถปิดกั้นความรู้สึกเจ็บปวดให้โฮสต์ได้
ต่อให้โฮสต์ตาย ก็แค่เข้าสู่โลกย่อยใบถัดไป ไม่ได้ดับสูญไปจริง ๆ】
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้!”
【ทำไมล่ะ?】
เจียงหลีก้มตาลงมองใบหน้าในรูปประวัติอีกครั้ง ลังเลอยู่สองวินาที ก่อนเอ่ยเสียงเบาราวกับยุงบินหึ่ง
“……ไม่ใช่เรื่องกลัวตายหรือไม่กลัว
แต่เขาหล่อเกินไปจริง ๆ ฉันกลัวว่าสมองตัวเองจะไม่ปลอดโปร่ง”
【งั้นโฮสต์ก็ยอมรับแล้วสินะว่าเห็นรูปงามแล้วใจหวั่นไหว?】
“ฉันไม่ได้ยอมรับสักหน่อย!”
แมวลายวัวในอ้อมแขนใช้เท้าหน้าตบหลังมือเธอเบา ๆ คล้ายปลอบโยน แต่ก็เหมือนกำลังเยาะเย้ย
ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบพลันเปลี่ยนไป แฝงความเร่งด่วนขึ้นมา
【แจ้งโฮสต์: สถานะของเป้าหมายผิดปกติ
ระบบตรวจพบว่าค่าทางสรีรวิทยาของเสิ่นเยี่ยนในขณะนี้แปรปรวน คาดว่าน่าจะถูกใครบางคนกรอกเครื่องดื่มที่มีปัญหาให้โดยไม่รู้ตัว
ตำแหน่ง: ห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุด】
เจียงหลีกอดแมวยืนนิ่งอยู่กับที่
เสียงโต้เถียงที่ถูกกดให้เบาดังแว่วมาจากปลายทางเดิน
เธอก้มมองแมวลายวัวตากลมใสซื่อในอ้อมแขน
แมวก็มองเธอเช่นกัน
“……เจ้าจงใจใช่ไหม?”
【ที่รัก ระบบมีหน้าที่ให้ข้อมูลเท่านั้น ไม่ได้บังคับให้ทำอะไร
จะไปหรือไม่ไป ล้วนขึ้นอยู่กับความสมัครใจของโฮสต์】
เจียงหลีกำขนตรงต้นคอแมวแน่น หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ
เจ้าตัวน้อยผู้มีเหตุผลในหัวกำลังโบกธงอย่างบ้าคลั่ง บอกว่าอย่าไป อย่าไป
แต่ความคิดอีกอย่างกลับดังกว่า
คนหน้าตาดีขนาดนั้น กำลังถูกวางยาอยู่
“……บ้าเอ๊ย”
เธอยัดแมวเข้าไปในกระเป๋าชุดยูนิฟอร์ม คว้าไม้ถูพื้นที่พิงอยู่ข้างกำแพง แล้วก้าวไปยังทางเดินชั้นบนสุดเป็นก้าวแรก
【ที่รัก~ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นสาวกินเก่ง】
“หุบปาก ฉันกำลังช่วยเหลือคนต่างหาก!”
แมวลายวัวกระโดดลงจากอ้อมแขนเธอ
ร่างกลมป้อมสีดำขาวตกถึงพื้นอย่างไร้เสียง สะบัดหางแล้วพุ่งไปยังสุดทางเดิน
เจียงหลีรีบหิ้วไม้ถูพื้นวิ่งตามไป พลางลดเสียงเรียก:
“เหมียวเหมียว! กลับมา! เข้าไปทางนั้นไม่ได้นะ!”
แมววิ่งเร็วมาก พริบตาเดียวก็เลี้ยวเข้าไปในทางเดินบริเวณห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุด
เจียงหลีวิ่งเหยาะ ๆ ไล่ตามไปด้านหลัง ในใจสาปแช่งบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของระบบไปหมดแล้ว
【เจ้าจงใจนี่】
【ที่รัก ร่างจำแลงของระบบจำเป็นต้องออกมาเคลื่อนไหวเป็นครั้งคราว ถือเป็นความต้องการทางสรีรวิทยาตามปกติ】
【แมวจะมีความต้องการทางสรีรวิทยาอะไรได้? แถมร่างจริงของเจ้าก็ยังเป็นของปลอมอีก!】
【ถ้าอย่างนั้นโฮสต์เลือกที่จะไม่ตามมาก็ได้】
เจียงหลีกัดฟัน
ไม่ตามหรือ?
ระบบวิ่งเข้าไปในห้องรับรองชั้นบนสุด หากถูกคนจับได้ขึ้นมา
เธอจะอธิบายอย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ในห้องนั้นยังมีผู้ชายระดับสุดยอดที่ถูกวางยาอยู่อีกคน
เจียงหลีนึกถึงใบหน้าและรูปร่างระดับสุดยอดของชายคนนั้น แล้วอดสูดน้ำลายไม่ได้
ในเมื่อจะปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นได้ประโยชน์ไป สู้ให้คนที่รักตัวเองที่สุดอย่างตัวเองได้ประโยชน์ดีกว่า!
.......
ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องด้านในสุดของชั้นบนสุด
เสิ่นเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา ข้อศอกเท้าบนเข่า หน้าผากแนบลงกับหลังมือที่ประสานกัน
คืนนี้เป็นเพียงการนึกอยากมาที่นี่ขึ้นมาชั่วคราว
โครงการทางฝั่งเฉินซื่อใกล้ปิดงาน ลูกน้องถามว่าเขาจะไปที่ไหน เขาจึงตอบชื่อถนนสายหนึ่งไปส่ง ๆ
บาร์แห่งนี้เป็นกิจการของคนใต้บังคับบัญชา เข้าออกได้โดยไม่ต้องจัดเตรียมอะไรมากมาย
ปกติเขาไม่ชอบเข้าสังคม แค่อยากดื่มสักแก้วแล้วอยู่เงียบ ๆ เท่านั้น
ไม่คิดเลยว่าพอวิสกี้แก้วที่สองเข้าปาก เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
คนทำงานสายนี้ ย่อมมีลูกธนูลับมากกว่าหอกที่เห็นกันชัด ๆ อยู่เสมอ
มีผู้หญิงที่ไม่กลัวตายอยากใช้ค่ำคืนเดียวไต่เต้าขึ้นเตียงเขา และยังมีคู่แข่งที่อยากให้เขาเผยจุดอ่อนในสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
เขาเคยเจอกลอุบายอย่างยาเร่งประสาทมาแล้วสามครั้ง
ครั้งแรกเกิดขึ้นตอนเขาอายุสิบเก้าปี
เวลานั้นเขายังไม่ได้ยึดตำแหน่งไว้อย่างมั่นคง คนของชายชราที่ทิ้งอำนาจไว้ต่างก็มีแผนการของตัวเอง
มีคนใส่ยาลงในชาที่เขาดื่มเป็นประจำ แล้วจัดผู้หญิงสองคนเข้าไปในห้องของเขา
คืนนั้น ตอนที่เขาทุบประตูออกมาจากห้อง
ฤทธิ์ยาลุกลามไปทั่วร่างแล้ว แต่เขาไม่ได้แตะต้องผู้หญิงสองคนนั้นแม้แต่ปลายนิ้ว
ไม่ใช่เพราะทำไม่ได้ แต่เพราะไม่ต้องการ
ตั้งแต่จำความได้ เขาก็ไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้
ไม่สิ พูดให้ถูกคือเขารังเกียจ
สิ่งสกปรกโสมมที่พบเห็นมามากมายในวัยเด็ก
ธุรกรรมยุ่งเหยิงเบื้องหลังบ่อนพนันชั้นล่าง ทั้งคนที่ถูกใช้ประโยชน์ คนที่ถูกทอดทิ้ง และคนที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยร่างกาย.......
ทำให้เขาเกิดแรงต่อต้านต่อการสัมผัสใกล้ชิดระหว่างชายหญิงทุกชนิดขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ
สกปรก
ไม่ว่าจะอยู่ในรูปแบบใดหรือด้วยเหตุผลอะไร แค่คิดถึงภาพเหล่านั้น เขาก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในท้อง
ดังนั้น หลังเกือบพลาดท่าในครั้งแรก เขาขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำและราดน้ำเย็นใส่ตัวอยู่นานถึงสี่สิบนาที
จนกระทั่งอุณหภูมิร่างกายลดลง จนกระทั่งเขาใช้เจตจำนงบดขยี้ฤทธิ์ยาทีละนิดจนหมดสิ้น