【เพื่ออยู่เคียงข้างพี่เลี้ยง ระบบได้เลือกร่างจำแลงในโลกนี้เรียบร้อยแล้ว】
เจียงหลีก้มมองแมวลายวัวตัวนั้น
แมวส่งเสียงร้องกะพริบตาใส่นาง ท่าทางสง่างามราวกับขุนนางน้อยที่นั่งราชถวายอย่างตั้งตรง
“……เจ้างั้นเหรอ?”
แมวร้องอีกครั้ง แล้วเดินเข้าหาอกนางเอง
เจียงหลียื่นมาปลุกมันขึ้นมา ความรู้สึกอุ่นนุ่มอยู่ในอ้อมแขน
นางทำตัวไม่ได้ก็ลูบหัวมันเบา ๆ มุมปากขยับได้ทีหลัง
“เจ้าก็เลือกบทบาทให้ตัวเองเก่งนักนี่”
แมวระบบซบตัวลงในอ้อมแขนอย่างสบายกาย เสียงครางคล้ายเสียงเครื่องยนต์ดังแผ่วจากลำคอ
วินาทีถัดมา เสียงกลไกดังขึ้นในจิตใจอีกครั้ง น้ำเสียงจริงจังขึ้นทันที
【ตรวจพบเป้าหมายระดับสูงสุดของโลกนี้
ชื่อ: เชิ่นเยี่ยน
อายุ: 30 ปี
นิสัย: มีแรงขับความควบคุมสูงมาก เป็นโรคจุกจิกเรื่องความสะอาดรุนแรง ไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวเด็ดขาด
ระดับความอันตราย: สูงมาก
คะแนนรวม: เต็ม】
มือที่กอดแมวของเจียงหลีแข็งค้าง
ภาพถ่ายใบหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยอัตโนมัติ
ชายในภาพมีใบหน้าลึกล้ำเย็นชา กระดูกคิ้วคมกริบ เส้นกรามกระดูกแข็งกร้าว
สูทสีดำตัดเย็บพอดีตัว เนคไทผูกเรียบร้อยไม่มีรอยตำหนิ ทั้งตัวแล่นพรายด้วยบรรยากาศห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้
ใบหน้านี้หากนำไปวางในนิยายทุกเรื่องที่นางเคยอ่านในชาติก่อน ย่อมเป็นแบบฉบับพระเอกแท้ของห่วงโซ่อาหารขั้นสูงสุด
เจียงหลีจ้องภาพนั้นนาน กลืนน้ำลายลงคอ
“……ที่รัก เขาราคาเท่าไหร่?”
【แพงมาก】
นางจ้องอีก 3 วินาที ขยายภาพดูคู่มือนั้น ข้อนิ้วเห็นชัดเจน นิ้วยาวเรียวงาม
“แพงแค่ไหน?”
【ผู้ถืออำนาจของกลุ่มทุนสีเทาแห่งเอเชียตะวันออก ตัวตนที่ประกาศต่อสาธารณะคือประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยข้ามชาติ
ที่รัก ผู้ชายระดับนี้ คนธรรมดาทั้งชีวิตแทบไม่มีโอกาสเห็นตัวจริงด้วยซ้ำ】
“งั้นตอนนี้เขา……”
คำยังพูดไม่จบ เสียงอื้ออึงที่ถูกกดเสียงเบาก็ดังมาจากทางห้องวีไอพีชั้นบนสุด
มีคนเดินผ่านทางเดินอย่างรีบเร่ง ชายท่าทางเป็นผู้จัดการพูดอะไรบางอย่างกับวิทยุสื่อสาร
พี่เลี้ยงชุดดำอีกฝั่งห้องเคร่งเครียด ก้าวเท้ารีบร้อน
บรรยากาศผิดปกติ
เจียงหลีกอดแมวในอ้อมแขนแน่นขึ้น ถอยไปหนึ่งก้าว
คำ 5 ตัวเมื่อครู่ “ระดับความอันตรายสูงมาก” ยังลอยอยู่ตรงหน้า
“ไม่ได้” นางส่ายหัวอย่างเด็ดขาด
“ฉันกลัวตาย
คนระดับนี้ ดูรูปก็พอแล้ว ของจริงห้ามแตะ”
【ที่รัก วางใจเถอะ
หากเจอสถานการณ์สุดวิสัย ระบบสามารถบล็อกความรู้สึกเจ็บปวดให้พี่เลี้ยงได้
และแม้พี่เลี้ยงจะตายไป ก็เพียงเดินทางต่อไปยังโลกเล็กใบถัดไป ไม่ได้ดับสูญจริง ๆ】
“งั้นก็ไม่ได้!”
【ทำไมล่ะ?】
เจียงหลีก้มตามองใบหน้าในภาพข้อมูลอีกครั้ง ลังเลอยู่ 2 วินาที แล้วพูดเสียงเบาราวกับยุงบินหึ่ง
“……มันไม่ใช่เรื่องกลัวหรือไม่กลัวตาย
แต่เขาหล่อเกินไปจริง ๆ ฉันกลัวสมองตัวเองจะไม่แคลร์”
【งั้นพี่เลี้ยงยอมรับแล้วสินะว่าแรงจากความสวยล่วงหน้า?】
“ฉันไม่ได้!”
แมวลายวัวในอ้อมแขนใช้อุ้งเท้าตบหลังมือนางเบา ๆ เหมือนปลอบ ก็เหมือนเยาะเย้ย
ช่วงเวลานั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบพลิกน้ำเสียง แฝงความเร่งด่วน
【แจ้งพี่เลี้ยง: สถานะเป้าหมายผิดปกติ
ระบบตรวจพบว่าเชิ่นเยี่ยนตอนนี้สัญญาณทางสรีระรวนราน สันนิษฐานว่าถูกใครบางคนเลี้ยงเหล้ามีปัญหาเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
ตำแหน่ง — ห้องวีไอพีชั้นบนสุด】
เจียงหลีกอดแมวค้างอยู่กับที่
ปลายทางเดินดังเสียงโต้เถียงเบา ๆ แว่วมา
นางก้มมองแมวลายวัวตากลมไร้เดียงสาในอ้อมแขน
แมวก็มองนาง
“……เจ้าตั้งใจใช่ไหม?”
【ที่รัก ระบบทำหน้าที่เพียงให้ข้อมูล ไม่บังคับการกระทำใด ๆ
ไปหรือไม่ไป ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของพี่เลี้ยงทั้งหมด】
เจียงหลีบีบหนังท้ายทอยแมวแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะ
ในหัว เจ้าตัวเล็กแทนความสมเหตุสมผลกำลังเหวี่ยงธงรัว ๆ อย่าไป อย่าไป
แต่อีกความคิดดังกว่า
ผู้ชายหน้าตาหล่อขนาดนั้น โดนวางยา
“……เฮ้ย”
นางยัดแมวลงกระเป๋าเสื้อยูนิฟอร์ม หยิบไม้ถูพื้นที่พิงอยู่ข้างกำแพง แล้วก้าวแรกสู่ทางเดินชั้นบนสุด
【ที่รัก~ นางเป็นสาวเจริญอาหารจริง ๆ เลยนะ】
“หุบปาก ฉันนี่ทำความดีกล้าเสี่ยงภัย!”
แมวลายวัวกระโดดลงจากอ้อมแขน
ร่างกลม ๆ ดำขาวลงพื้นเงียบสนิท สะบัดหางแล้วพุ่งไปปลายทางเดินทันใด
เจียงหลีรีบหิ้วไม้ถูพื้นตามไป กดเสียงต่ำพูดว่า
“มิมิ! กลับมา! ทางนั้นเข้าไม่ได้!”
แมววิ่งเร็วมาก แวบเดียวเลี้ยวเข้าแนวทางเดินหน้าห้องวีไอพีชั้นบนสุด
เจียงหลีวิ่งตามตูดไป ในใจสาปแช่งบรรพบุรุษของระบบครบทุกเผ่าพันธุ์
【เจ้าตั้งใจ】
【ที่รัก ร่างจำแลงของระบบบางครั้งก็ต้องการอิสระในการเคลื่อนไหว ถือเป็นความต้องการตามธรรมชาติ】
【แมวมีความต้องการตามธรรมชาติอะไรกัน? แม้แต่ตัวตนเจ้ายังเป็นของปลอม!】
【งั้นพี่เลี้ยงเลือกที่จะไม่ตามก็ได้】
เจียงหลีขบเขี้ยว
ไม่ตาม?
ระบบวิ่งเข้าห้องวีไอพีชั้นบนสุด ถ้าโดนคนจับได้ล่ะ?
นางจะอธิบายยังไง?
ยังมีผู้ชายระดับสูงสุดที่โดนวางยาอยู่ข้างในอีก
เจียงหลีนึกถึงใบหน้าและหุ่นระดับสุดของผู้ชายคนนั้น ก็ห้ามใจไม่ได้ กลืนน้ำลายเสียงดัง
ถ้าให้ใครอื่นได้กินฟรี ๆ ก็ต้องให้……คนที่รักเจ้าที่สุดไง!
.......
ช่วงเวลาเดียวกัน ห้องในสุดของชั้นบนสุด
เชิ่นเยี่ยนนั่งอยู่บนโซฟา ศอกทับเข่า หน้าผากแนบกับหลังมือที่ประสานกัน
คืนนี้เป็นเพียงความคิดที่เกิดขึ้นลอย ๆ
งานของเฉิ่นซื่อเพิ่งปิดท้าย ลูกน้องถามว่าจะไปที่ไหน เขาก็บอกทอด ๆ ไปว่าถนนเส้นหนึ่ง
บาร์นี้เป็นสถานที่ของพวกลูกน้อง เข้าออกไม่ต้องจัดการมากมาย
เขาไม่ชอบเรื่องเลี้ยงสังสันทน์อยู่แล้ว แค่อยากดื่มสักแก้วให้ใจสงบ
ไม่คิดว่าแค่จิบวิสกี้แก้วที่สอง ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติ
ทำอาชีพนี้ ลูกธนูที่ซุ่มยิงย่อมมากเสมอกับปืนที่เห็นหน้า
มีผู้หญิงที่ไม่กลัวตายอยากไต่ขึ้นเตียงของเขาในคืนเดียว ก็มีคู่แข่งอยากให้เขาเผยช่องโหว่ในสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้
ยาเร้ากิ่งกามเช่นนี้ เขาเจอมาแล้วถึง 3 ครั้ง
ครั้งแรกตอนอายุ 19
เวลานั้นเขายังนั่งที่นั่นให้มั่นคงไม่สนิท คนที่คุณชายเก่าฝากไว้ต่างก็มีใจคิดของตัวเอง
มีคนใส่ยาลงในน้ำชาที่เขาดื่มเป็นประจำ แล้วจัดหญิงสองคนเข้าห้องของเขา
คืนนั้นเมื่อเขาทุบทำลายออกมาจากห้อง
ฤทธิ์ยาแผดเผาไปทั่วสี่แขนสองขา แต่เขาแม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่ได้แตะต้องหญิงทั้งสอง
ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่ไม่อยาก
ตั้งแต่จำความได้ เขาก็ไม่มีความสนใจต่อเรื่องแบบนี้
ไม่ ให้พูดให้แม่นกว่านั้น คือรังเกียจ
สิ่งสกปรกที่เคยเห็นในวัยเยาว์มากมาย
การค้าสกปรกมั่วซั่วหลังคาสิโนชั้นล่าง ผู้ถูกใช้ ผู้ถูกทิ้ง ผู้ถูกผูกมัดด้วยเนื้อกาย.......
ทำให้เขาเกิดการปฏิเสธในสัญชาตญาณต่อการสัมผัสระหว่างชายหญิงทุกรูปแบบ
สกปรก
ไม่ว่ารูปแบบใด เหตุผลใด เพียงนึกถึงภาพเหล่านั้นเขาก็รู้สึกเปรี้ยวอาเจียนขึ้นในกระเพาะ
ดังนั้นหลังเกือบพลิกลงครั้งแรก เขาก็ขังตัวเองอยู่ในห้องอาบน้ำราดน้ำเย็นเต็ม ๆ 40 นาที
จนกว่าอุณหภูมิร่างกายจะลดลง จนกว่าฤทธิ์ยาจะถูกเขาบดขยี้ทีละนิ้วด้วยพลังจิต