(ของกินมีเยอะและหอมอร่อยมาก แต่ฝ่ายตรวจเข้มงวดจัง ทำเนียนต้องครุ่นคิดลบแก้ไขกันเป็นสิบครั้งถึงจะผ่าน)
(ส่วนการสะกดเป็นเสียงอ่านนั้นบางครั้งทำได้ แต่หลายจุดก็ไม่ผ่าน)
(วิธีอื่นทำเนียนไม่กล้าใช้ ใครไม่ชอบก็ข้ามไปได้ แต่ขอเมตตากันหน่อยนะ o(╥﹏╥)o)
(ระบบถูกกำหนดให้เป็นระบบเพื่อนสนิท จึงไม่เหมือนระบบเรื่องอื่นที่ไม่มีตัวตนเลย
ในเมื่อหนูน้อยจะต้องข้ามไปเกิดในโลกต่าง ๆ มากมาย มีเพื่อนสนิทคนคุ้นเคยอยู่ร่วมทางก็ย่อมดีกว่า ใช่ไหม
แน่นอนว่าทุกคนก็มองระบบเป็นตัวทำเนียนก็ยังได้)
(ทุกคน ใครอยากถอดรหัสให้ดูในคอมเมนต์นะ มีความเซอร์ไพรส์ด้วย)
"เบบี๋เบา ๆ หน่อย… เจ้าคงไม่อยากให้ใครมาเจอตัวเนาะ…"
เจียงหลีซุกอยู่ใต้ผ้าห่มในหอพัก แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องใบหน้าซีดเขียวของนาง
ตอนนี้นิยายวาบหวานกำลังเข้าฉากเร้าใจที่สุด นางเอกถูกพระเอกร่างสูงกดพิงมุมกำแพง กระแสอารมณ์ระหว่างสองคนแทบทะลุหน้าจอออกมา
นางอ่านเพลินเมาใจ นิ้วเลื่อนลงไปไม่หยุด
แม้แต่เปลือกตาก็ยังสะดุ้งเสียดาย กลัวจะพลาดรายละเอียดเด็ดสักตอน
ความง่วงซัดโหมกระหน่ำเข้ามาเป็นระลอก นางฝืนอาการมองให้จบช่วงนี้
เมื่อลืมเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง เจียงหลีพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในห้องแคบคับคั่ง
นางก้มมองตัวเอง สวมเครื่องแบบงานสนับสนุนลายขาวดำ มือขวายังกำไม้ถูชุ่มน้ำไว้แน่น
สัมผัสที่เป็นจริงแบบนี้ทำให้นางรู้ตัวว่า สูงโขที่จะขึ้นเกวียนเข้ากระแสการข้ามโลกพอดิบพอดี
บนทางเดินนอกห้อง พนักงานเสิร์ฟถือถาดเหล้าก็เดินวนไปวนมาไม่ขาดสาย เสียงฝีเท้าปนเสียงพูดคุยราวกับโกลาหลระเบิด
หญิงวัยกลางคนในเครื่องแบบหัวหน้างานผลักประตูที่ปิดครึ่งเดียวออก หรี่คิ้วมองเข้ามาด้านใน
แววตาเต็มไปด้วยความรำคาญ มือยังถือวิทยุสื่อสารอยู่
"เจียงหลี ห้องหมายเลข 6 รีบไปเก็บเลย อย่ามัวลังเล"
เจียงหลียังไม่ทันได้ไล่เรียงสถานการณ์ เสียงกลไกไร้อารมณ์ก็ดังก้องขึ้นในสมอง
【ที่รัก ขอแสดงความยินดี เจ้าผูกพันกับระบบสาวน้อยตะกละแล้ว】
เจียงหลีมือสั่นจนเกือบล้มไปพร้อมไม้ถู
นางมองซ้ายมองขวา ห้องว่างเปล่าโล่งเตียน แล้วยังลูบหัวตัวเอง — เสียงนั่นมาจากในหัวงั้นเหรอ?
"ระบบอะไรนะ? ตะ…ตะกละ?"
【ระบบสาวน้อยตะกละ】
เสียงกลไกอธิบายอย่างจริงจัง 【วัตถุประสงค์: ให้ได้กินดี】
พอได้ยินคำอธิบายแบบนี้ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเจียงหลีก็คลายลงหน่อย หัวใจที่แขวนลอยก็ตกกลับลงมาอยู่ในท้อง
งานอดิเรกใหญ่ที่สุดของนางก็คือออกตระเวนตามล่าของอร่อย ถ้าเป็นเหรียญทองแบบนี้ก็ถือว่าถูกใจเป็นทุนเดิม
ในเมื่อใครจะปฏิเสธระบบที่ทำให้กินดีกินโภชทุกวันได้ล่ะ
"อ๋อ ระบบอาหารสินะ!"
【ไม่ทั้งหมด】
ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที
【ไม่ใช่ทั้งหมด คำว่ากินที่นี่ หมายถึงความสุขระหว่างชายหญิงเป็นหลัก】
อากาศในห้องสนับสนุนเงียบงันไปถึงสามวินาทีเต็ม
เจียงหลีกอดแท่งไม้ถูในอ้อมแขนไว้เงียบ ๆ
"…เจ้าพูดอีกครั้งสิ?"
【ระบบตรวจพบว่าเจ้าไม่ชอบความสุขเหรอ?】
เจียงหลีเกือบกระโดดขึ้นมา รีบโต้ทันควัน
"ฉัน… ฉันก็ชอบความสุขอยู่หรอก แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหื่นอย่างที่เจ้าคิดนะ!"
【ตามข้อมูลฐานข้อมูล ผู้ถือสิทธิ์เจียงหลี เพศหญิง อายุ 21 ปี เสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันเมื่อคืน เวลา 3 นาฬิกา 17 นาที สาเหตุจากการติดโซนอ่านนิยายวาบหวานต่อเนื่อง】
"เดี๋ยวก่อน—" ใบหน้าเจียงหลีแดงก่ำขึ้นมาทันที
"เจ้ารู้ได้ยังไงว่าฉันอ่านของแบบนั้น?"
【ระบบนี้เพราะตรวจพบว่าผู้ถือสิทธิ์เสียชีวิตขณะอ่านนิยายวาบหวาน ตรงกับวัตถุประสงค์ของ "สาวน้อยตะกละ" จึงผูกพันกับผู้ถือสิทธิ์เพื่อออกเดินทางข้ามโลก】
เจียงหลีปิดหน้า รู้สึกว่าแก้มข้างและใบหูทั้งสองร้อนผ่าว
ในใจมีคนตัวเล็กกำลังกรีดร้องอย่างคลั่ง — นี่มันน่าอายเกินไปแล้ว!
"ฉันไม่ใช่สาวน้อยตะกละ!"
นางรีบโต้แย้งอย่างใจร้อน
"ฉัน… ฉันก่อนตายยังเป็นเด็กสาวซะอีก! ไหนบอกว่าได้กินดีกัน?
การอ่านนิยายวาบหวานก็แค่… แค่งานอดิเรกเล็ก ๆ เท่านั้นนะ!"
【จากการวิเคราะห์ประวัติการเข้าชมชาติก่อนของผู้ถือสิทธิ์】 ระบบอ่านข้อมูลเป็นชุดด้วยเสียงกลไกไร้ความรู้สึก
【เวลารวมในการเข้าชม 1847 ชั่วโมง เก็บเรื่องไว้ 562 เรื่อง ในจำนวนนั้นเรื่องที่มีคำสำคัญอย่าง 'บังคับ' 'ต้อง*ห้าม*' '**' คิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 72%
ขอให้ผู้ถือสิทธิ์มองเข้าไปในใจตนเองให้เห็นตามจริง】
เจียงหลีฟังแล้วหนังศีรษะชาวิด ปลายเท้ากรุยเขี้ยวลงพื้น ขวัญหายจนแทบขุดเมืองลงได้
【อีกทั้ง ระบบนี้ไม่ออกภารกิจ
หน้าที่มีแค่พาผู้ถือสิทธิ์ข้ามไปโลกย่อยต่าง ๆ มากมาย เปิดวิชา หาผู้ชายคุณภาพ ให้ผู้ถือสิทธิ์ได้ 'กินแบบมีความสุข' จริง ๆ】
ระบบกล่าวต่อ
"ผู้ชายคุณภาพ?"
เจียงหลีอึ้งไปชั่วขณะ
【ใช่】
น้ำเสียงของระบบพาดพิงความตื่นเต้นที่แทบจะมองไม่เห็นเป็นครั้งแรก
【ระบบนี้มีฐานข้อมูลผู้ชายคุณภาพสุดลูกหลุกฮวงกลาง ครบทุกสายพันธุ์ ต้องมีแบบไหนที่ถูกใจผู้ถือสิทธิ์อย่างแน่นอน】
"พวกระบบพวกเจ้ามันมันส์ขนาดนี้เลยเหรอ… มันส์ขนาดว่า…"
【มันส์ขนาดไหน?】
ระบบถามกลับ 【ระบบนี้พูดตามตรงเท่านั้น ตามข้อมูลชาติก่อน ผู้ถือสิทธิ์ตรงตามมาตรฐานเสียด้วยซ้ำ】
เจียงหลีกำลังจะโต้กลับเพื่อชิงชื่อเสียงคืน
ครานั้นเสียงเร่งจากนอกประตูก็ดังขึ้นอีก
"เจียงหลี! จะมัวเลื่อยเปื่อยอยู่ตรงไหน? ห้องชั้นบนสุดกำลังรออยู่!"
นางสูดลมหายใจลึก ๆ กดทุกอารมณ์ระส่ำระสายให้จมลงแล้วเปลี่ยนเรื่อง
"ได้ ๆ ได้ เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากัน
ตอนนี้ฉันเป็นใคร?
ที่นี่สถานการณ์เป็นยังไง?"
【กำลังถ่ายโอนความทรงจำของร่างเดิมให้ผู้ถือสิทธิ์ โปรดรอสักครู่】
เสียงยังไม่ทันจางไป ความทรงจำเน extensive มหึมาก็ไหลบ่าเข้าสู่สมองราวกับน้ำท่วม
เจียงหลีปวดจนต้องครางในคอ ต้องยืนพิงชั้นวางของเอาไว้
ร่างเดิมก็ชื่อเจียงหลีเหมือนกัน เป็นเด็กกำพร้า นักศึกษาปีสามมหาวิทยาลัย A
โตมาจากสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า มีแฟนหนุ่มชื่อกู้เจ๋อ ผู้เป็นทั้งเพื่อนแท้เคียงคู่และเด็กกำพร้าเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ใช้ชีวิตพึ่งพากันมาสิบกว่าปีในสถานสงเคราะห์นั้น
เพื่อหาเงินให้กู้เจ๋อเรียนและครอบคลุมค่าใช้จ่ายประจำวัน ร่างเดิมต้องทำงานพาร์ตไทม์หลายงานต่อวัน
งานหลังบ้านในผับ งานร้านชานม งานติวเตอร์ แม้แต่ชุดใหม่สักตัวก็ยังสะสางใจไม่ลง
แต่กู้เจ๋อไม่เพียงหยิบเงินที่ร่างเดิมต้องตรากตรำหามาไปซื้อกระเป๋าแบรนด์ให้น้องสาวปีหนึ่งชื่อไป๋หยวน ยังลอบขยะแขยงร่างเดิมอยู่ในใจอีกด้วย
ความรักสมองกลวงแบบจ่ายทุนเองยังถูกเหยียบหยามแบบนี้ ทำให้เจียงหลีผู้เป็นเซียนอ่านนิยายวาบหวานระดับสิบรู้สึกอึดอัดเหลือเกิน
ps: มีคำพูดจากผู้เขียนด้วยนะ