(ของกินมีเยอะ แถมหอมอร่อยมาก แต่ฝ่ายตรวจเข้มงวดเหลือเกิน หม่อมเจ้าฝีมืออาหารต้องขบคิดจนสมองแทบแตก ลบแก้หลายสิบครั้งกว่าจะผ่าน)
(ส่วนการใช้คำถอดเสียง บางครั้งก็ใช้ได้ แต่หลายจุดก็ไม่ผ่าน)
(ส่วนวิธีอื่น หม่อมเจ้าฝีมืออาหารไม่กล้าใช้ ใครไม่ชอบอ่านก็ข้ามไปได้ แต่อย่าใจร้ายกันนักเลยนะ o(╥﹏╥)o)
(ระบบถูกกำหนดให้เป็นระบบเพื่อนสนิท จึงไม่เหมือนระบบในเรื่องอื่นที่แทบไม่มีตัวตน
ถึงอย่างไรเมย์เป่าก็ต้องข้ามไปยังโลกต่าง ๆ มากมาย มีเพื่อนสนิทที่คุ้นเคยคอยอยู่เป็นเพื่อนระหว่างทางไม่ดีกว่าหรือ
แน่นอนว่าทุกคนจะมองระบบเป็นหม่อมเจ้าฝีมืออาหารก็ได้)
(ทุกคน ใครอยากถอดรหัสไปดูในคอมเมนต์นะ มีเซอร์ไพรส์ด้วย)
“เบบี๋ เบาเสียงหน่อย... เจ้าเองก็คงไม่อยากให้ใครจับได้หรอก...”
เจียงหลีซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มในหอพัก แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องใบหน้าซีดเขียวของเธอ
นิยายวาบหวานกำลังดำเนินถึงฉากที่เร้าใจที่สุด นางเอกถูกพระเอกผู้สูงใหญ่กดชิดมุมกำแพง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่แทบจะทะลุออกมาจากหน้าจอ
เธออ่านอย่างใจจดใจจ่อ นิ้วเลื่อนหน้าจอลงไม่หยุด
แม้แต่เปลือกตาก็ยังไม่ยอมกะพริบ กลัวจะพลาดรายละเอียดชวนตื่นเต้นไปแม้แต่นิดเดียว
ความง่วงถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นซัดเป็นระลอก เธอฝืนประคองสติ อยากอ่านช่วงนี้ให้จบ
เมื่อลืมตาอันหนักอึ้งขึ้นอีกครั้ง เจียงหลีก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้องแคบและอึดอัดแห่งหนึ่ง
เธอก้มมองตัวเอง เห็นว่ากำลังสวมเครื่องแบบพนักงานฝ่ายสนับสนุนสีขาวดำ มือขวายังกำไม้ถูพื้นที่เปียกชุ่มไว้แน่น
สัมผัสที่สมจริงเช่นนี้ทำให้เธอรู้ตัวว่า ตัวเองคงได้ตามกระแสข้ามภพเข้าให้แล้ว
บนทางเดินด้านนอกมีพนักงานเสิร์ฟถือถาดเหล้าเดินสวนกันไปมาไม่ขาดสาย เสียงฝีเท้าปะปนกับเสียงพูดคุย ฟังดูวุ่นวายไร้ระเบียบ
หญิงวัยกลางคนในชุดหัวหน้างานผลักประตูที่เปิดแง้มอยู่เข้ามา ขมวดคิ้วมองด้านใน
แววตาเต็มไปด้วยความไม่อดทน มือยังถือวิทยุสื่อสารอยู่
“เจียงหลี ห้องรับรองหมายเลข 06 รีบไปเก็บกวาด อย่ามัวชักช้า”
เจียงหลียังไม่ทันทำความเข้าใจกับสถานการณ์ เสียงกลไกไร้อารมณ์เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวกะทันหัน
【ที่รัก ยินดีด้วย เจ้าได้ผูกมัดกับระบบสาวน้อยตะกละแล้ว】
มือของเจียงหลีสั่นจนเกือบล้มทั้งตัวทั้งไม้ถูพื้น
เธอมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า แล้วก็ยกมือคลำศีรษะตัวเอง เสียงเมื่อครู่นี้มาจากในหัวหรือ?
“ระบบอะไรนะ? สาว...อะไรนะ?”
【ระบบสาวน้อยตะกละ】
เสียงกลไกอธิบายอย่างจริงจัง 【จุดมุ่งหมาย: กินให้อร่อย】
พอได้ยินคำอธิบายนี้ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเจียงหลีก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย หัวใจที่แขวนอยู่ก็กลับลงไปอยู่ในท้อง
งานอดิเรกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการเสาะหาของอร่อยไปทั่ว ถ้าเป็นระบบที่ช่วยเรื่องนี้ ก็ถือว่าถูกใจเธออยู่เหมือนกัน
ถึงอย่างไรจะมีใครปฏิเสธระบบที่ทำให้ตัวเองได้กินของอร่อยทุกวันได้เล่า
“อ้อ ระบบอาหารสินะ!”
【ไม่ใช่ทั้งหมด】
ระบบเงียบไปหนึ่งวินาที
【ไม่ใช่ทั้งหมด การกินในที่นี้หมายถึงความสุขระหว่างชายหญิงเป็นหลัก】
บรรยากาศในห้องพักพนักงานเงียบสนิทไปถึงสามวินาทีเต็ม
เจียงหลีกอดด้ามไม้ถูพื้นที่อยู่ในอ้อมแขนไว้เงียบ ๆ
“...เจ้าพูดอีกครั้งสิ?”
【ระบบตรวจพบว่าเจ้าคงไม่ชอบความสุขกระมัง?】
เจียงหลีเกือบกระโดดผึง รีบโต้แย้งทันทีว่า
“ฉัน... ฉันก็ชอบความสุขอยู่แล้ว แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงหื่นอย่างที่เจ้าคิดนะ!”
【ตามข้อมูลในฐานข้อมูล ผู้ถือสิทธิ์เจียงหลี เพศหญิง อายุ 21 ปี เสียชีวิตจากภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันเมื่อเวลา 3 นาฬิกา 17 นาทีเมื่อคืน สาเหตุเกิดจากการอดนอนอ่านนิยายวาบหวานติดต่อกัน】
“เดี๋ยวก่อน—” ใบหน้าของเจียงหลีพลันแดงก่ำ
“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าฉันอ่านอะไรแบบนั้น?”
【ระบบนี้ตรวจพบว่าผู้ถือสิทธิ์เสียชีวิตระหว่างอ่านนิยายวาบหวาน ซึ่งตรงกับจุดมุ่งหมายของ ‘สาวน้อยตะกละ’ จึงผูกมัดผู้ถือสิทธิ์เพื่อเริ่มต้นการข้ามภพเปลี่ยนโลก】
เจียงหลีปิดหน้า รู้สึกว่าใบหูร้อนผ่าวไปหมด
ในใจมีคนตัวจิ๋วกำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง น่าอับอายเกินไปแล้ว!
“ฉันไม่ใช่สาวน้อยตะกละ!”
เธอรีบโต้แย้งอย่างร้อนรน
“ฉัน... ฉันยังเป็นสาวบริสุทธิ์ตอนตายเลย! จะเรียกว่ากินดีได้ยังไง?
ที่อ่านนิยายวาบหวานก็แค่... แค่งานอดิเรกเล็ก ๆ เท่านั้น!”
【จากประวัติการเข้าชมในชาติก่อนของผู้ถือสิทธิ์】 ระบบอ่านข้อมูลชุดหนึ่งด้วยเสียงกลไกไร้อารมณ์
【ระยะเวลาเข้าชมรวม 1,847 ชั่วโมง บันทึกบทความไว้ 562 เรื่อง ในจำนวนนี้บทความที่มีคำสำคัญอย่าง ‘บังคับ’ ‘ห้าม...’ และ ‘...’ มีสัดส่วนสูงถึง 72 เปอร์เซ็นต์
ขอให้ผู้ถือสิทธิ์หันมาเผชิญหน้ากับจิตใจของตัวเอง】
เจียงหลีฟังจนหนังศีรษะชาวาบ นิ้วเท้าจิกพื้นด้วยความกระดากอายจนแทบจะขุดภูเขาขึ้นมาได้
【นอกจากนี้ ระบบนี้ไม่ออกภารกิจ
มีหน้าที่เพียงพาผู้ถือสิทธิ์ข้ามไปยังโลกย่อยต่าง ๆ ปลดล็อกทักษะ และตามหาผู้ชายคุณภาพดี เพื่อให้ผู้ถือสิทธิ์ ‘กินอย่างมีความสุข’ อย่างแท้จริง】
ระบบกล่าวต่อ
“ผู้ชายคุณภาพดี?”
เจียงหลีชะงักไป
【ใช่แล้ว】
น้ำเสียงของระบบแฝงความตื่นเต้นที่ยากจะสังเกตเห็นอยู่เล็กน้อย
【ระบบนี้มีฐานข้อมูลผู้ชายคุณภาพดีจำนวนมหาศาล ครอบคลุมหลากหลายรูปแบบ ต้องมีสักคนที่เหมาะกับผู้ถือสิทธิ์แน่นอน】
“พวกระบบนี่พูดกัน... พูดกันแบบนี้กันหมดเลยหรือ?”
【แบบไหน?】
ระบบย้อนถาม 【ระบบนี้แค่พูดตามความจริง จากข้อมูลในชาติก่อน ผู้ถือสิทธิ์ตรงตามเกณฑ์ทุกประการ】
เจียงหลีกำลังจะโต้แย้งเพื่อกอบกู้ชื่อเสียง
แต่เวลานั้นเอง เสียงเร่งรัดก็ดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง
“เจียงหลี! มัวชักช้าอะไรอยู่? ห้องรับรองชั้นบนสุดรออยู่!”
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ กดความรู้สึกยุ่งเหยิงทั้งหลายลง แล้วเปลี่ยนเรื่อง
“เอาละ ๆ พักเรื่องนี้ไว้ก่อน
ตอนนี้ฉันมีสถานะอะไร?
ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
【กำลังถ่ายทอดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมให้ผู้ถือสิทธิ์ โปรดรอสักครู่】
สิ้นเสียง ความทรงจำก้อนใหญ่ก็ทะลักเข้าสู่สมองราวกับคลื่น
เจียงหลีเจ็บจนส่งเสียงครางเบา ๆ ต้องพิงชั้นวางของไว้
เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเจียงหลี เป็นเด็กกำพร้าและนักศึกษาชั้นปีสามของมหาวิทยาลัยเอ
เธอเติบโตในสถานสงเคราะห์มาตั้งแต่เล็ก มีแฟนหนุ่มที่เป็นเพื่อนสนิทสมัยเด็กชื่อกู้เจ๋อ ซึ่งเป็นเด็กกำพร้าเช่นกัน ทั้งสองพึ่งพากันในสถานสงเคราะห์มานานกว่าสิบปี
เจ้าของร่างเดิมทำงานพิเศษหลายแห่งทุกวัน เพื่อส่งเสียกู้เจ๋อเรียนและเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน
ทั้งงานหลังร้านในบาร์ ร้านชานมไข่มุก และติวเตอร์ เธอถึงกับไม่ยอมซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ตัวเองสักชุด
แต่กู้เจ๋อกลับเอาเงินที่เจ้าของร่างเดิมหามาอย่างยากลำบากไปซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมให้ไป๋หยวน รุ่นน้องปีหนึ่ง ทั้งยังแอบดูแคลนเจ้าของร่างเดิมลับหลัง
พฤติกรรมหัวปักหัวปำเรื่องรักที่ทุ่มเทให้อีกฝ่ายข้างเดียวแล้วยังถูกดูแคลนเช่นนี้ ทำให้เจียงหลีซึ่งเป็นนักอ่านนิยายวาบหวานระดับสิบรู้สึกพูดไม่ออกอย่างยิ่ง
ป.ล. ผู้เขียนมีคำชี้แจงท้ายเรื่องด้วย