“คุณเช่น ยังมีอีกเรื่องหนึ่งครับ”
เสียงของผู้ช่วยพิเศษดังลอดผ่านฉนวนกันเสียงเข้ามา
เสิ่นเยี่ยนยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ความหม่นหมองในดวงตายังไม่จางหายไปทั้งหมด
เขาไม่เอ่ยปาก เพียงจ้องมองไปเบื้องหน้าด้วยดวงตาเย็นชา
ผู้ช่วยพิเศษสังเกตเห็นบรรยากาศอึมครึมของท่านนายทุนผ่านกระจกมองหลัง น้ำเสียงที่ใช้รายงานจึงยิ่งระมัดระวังขึ้น
“เรื่องคุณหนูเจียงที่ออกไปเมื่อเช้า คนที่ส่งไปติดตามรายงานว่า หลังจากเธอกลับถึงมหาวิทยาลัยก็ไปพบกับแฟนหนุ่มอย่างกู้เจ๋อครับ”
เมื่อได้ยินชื่อกู้เจ๋อ เสิ่นเยี่ยนก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ไอ้ขี้ขลาดนั่นไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะยกรองเท้ามาให้เขาเสียด้วยซ้ำ อาศัยผู้หญิงทำงานหาเลี้ยงตัวเอง แถมยังเอาเงินไปช่วยคนอื่นอีก
“เธอส่งเงินให้เขาแล้วหรือ”
เขาถามออกมา น้ำเสียงเย็นยะเยือก
ผู้ช่วยพิเศษส่ายหน้า
“ยังครับ ดูเหมือนคุณหนูเจียงจะทะเลาะกับกู้เจ๋อ
กู้เจ๋อทำท่าสนิทสนมกับนักศึกษาหญิงอีกคนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน คุณหนูเจียงร้องไห้แล้วเดินจากไปต่อหน้าครับ”
ร้องไห้แล้วเดินจากไปอย่างนั้นหรือ
ภาพหญิงสาวขอบตาแดงก่ำ ดูน่าสงสารราวกับลูกหมาตัวน้อยพลันปรากฏขึ้นในหัวของเสิ่นเยี่ยน
ที่แท้เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะกลัวเขาอย่างเดียว
ยังร้องไห้ให้ผู้ชายขยะเช่นนั้นด้วย
ความหงุดหงิดที่ไม่รู้ที่มาค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่ในอก
เสิ่นเยี่ยนกระชากเนคไทออกอย่างลวก ๆ แล้วดึงคอเสื้อเชิ้ตที่หลวมอยู่แล้วให้เปิดกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย
ความดิบเถื่อนและความหงุดหงิดที่แผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำให้คนขับรถเบื้องหน้าไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ทั้งที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ผู้หญิงคนนั้นยังอยู่ในอ้อมแขนของเขา*****
ถึงขั้น**************