หลังเลิกเรียนคาบบ่าย เจียงหลีก็อุ้มแมวลายวัวมุ่งตรงไปยังร้านอาหารระดับดาวที่แพงที่สุดใจกลางเมือง
ตอนนี้ในมือของนางมีบัตรดำที่เสิ่นเยี่ยนให้มา จึงมั่นใจเต็มเปี่ยม
ชาติที่แล้วต้องอดหลับอดนอนทำงานล่วงเวลาทุกวัน กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป พอมาอยู่โลกนี้แล้ว
ถ้าไม่ใช้เงินค่าปิดปากก้อนนี้ ก็เท่ากับทรยศต่อความเหนื่อยยากที่นางต้องทนเมื่อคืน
อีกอย่าง ระบบก็ต้องสำรองพลังงานด้วย
“วันนี้ต้องกินมื้อใหญ่ให้ได้”
นางก้มลงลูบคางแมวเบา ๆ
【ปูยักษ์ วัวพันธุ์เลิศชั้นหนึ่ง ฟัวกราส์ ลูกข่างทะเล จัดมาให้ครบ】
ในอ้อมอกของเจียงหลี ระบบสะบัดหางอย่างตื่นเต้น
【เอาแต่ของแพง ไม่ต้องสนว่าอร่อยหรือเปล่า สั่งมาชิมก่อน】
【เงินเสิ่นเยี่ยนให้มา ความสุขต้องเป็นของพวกเรา】
เจียงหลีเห็นด้วยอย่างยิ่ง จึงเร่งฝีเท้ามุ่งไปยังประตูร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา
น่าเสียดายที่มื้อนี้ไม่ได้กินในห้องส่วนตัวอย่างที่หวังไว้
พอเดินไปถึงหน้าประตู พนักงานเสิร์ฟในเสื้อกั๊กสะอาดเรียบร้อยก็เข้ามาขวางทางอย่างสุภาพ
บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มแบบมืออาชีพ สายตาหยุดอยู่ที่แมวลายวัวในอ้อมอกเจียงหลี
“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ต้องขออภัยด้วยครับ ทางร้านมีกฎห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้ามาภายในร้าน”
เจียงหลีก้มมองแมว
หางของแมวลายวัวพลันชี้ตั้งขึ้น
【สัตว์เลี้ยงเหรอ มันกล้าเรียกระบบผู้สูงส่งอย่างข้าว่าสัตว์เลี้ยงได้ยังไง】
【ระบบข้าคือหน่วยสนับสนุนการจัดการการข้ามภพผู้สูงส่ง! เป็นผู้ถือบัฟพิเศษที่ควบคุมความสุขในชีวิตของเจ้า!】
ระบบคำรามด่าอย่างโมโหอยู่ในสมองของเจียงหลี
ถ้าไม่เห็นว่ารอบข้างมีคนเยอะ มันคงกระโดดลงไปข่วนขากางเกงพนักงานเสิร์ฟให้เป็นรอยขาดสองแนวแล้ว
เจียงหลีฝืนกลั้นหัวเราะ ยกมือลูบหลังแมวที่ขนตั้งฟู