รถเก๋งสีดำสนิทแล่นกลับมายังโรงแรมห้าดาวอย่างราบรื่น
เมื่อกลับมาถึงห้องสวีตประธานาธิบดี
ภายในห้องมีแสงสลัว ผู้ช่วยพิเศษอยู่ด้านนอกเพื่อจัดการเอกสารงานที่เหลือ
เสิ่นเยี่ยนยืนอยู่เพียงลำพังหน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังทิวทัศน์ยามค่ำคืนอันหรูหราฟุ้งเฟ้อของเมืองนี้
เขายกมือขึ้น กระชากเนคไทตรงลำคอให้คลายออกอย่างหงุดหงิด
กระดุมสองเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตโทนเย็นถูกปลดออกอย่างลวก ๆ เผยให้เห็นลำคอเรียวคมชัดและกระดูกไหปลาร้าที่โผล่พ้นออกมาครึ่งหนึ่ง
แนวกรามขบแน่น ลูกกระเดือกเลื่อนลงอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง
ยิ่งพยายามไล่ภาพร่างบอบบางนั้นออกจากสมอง ภาพเหตุการณ์เหลวไหลเมื่อคืนก็ยิ่งฉายชัดขึ้นมาตรงหน้า
เขาถึงกับจดจำอุณหภูมิจากเอวบางของเธอได้
ขาทั้งสองข้างที่ยืนตรงเริ่มเกร็งขึ้นมาเล็กน้อย
เสิ่นเยี่ยนก้มมองปฏิกิริยาชัดเจนของร่างกายตนเอง คิ้วขมวดมุ่นเป็นเงาทะมึน
ชายผู้มีการควบคุมตนเองเป็นเลิศ ให้ความสำคัญกับอำนาจมากกว่าความใคร่ ย่อมไม่ยอมให้ตนเองถูกความปรารถนาต่ำช้าเช่นนี้ครอบงำ
โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายเป็นเพียงหญิงสาวโง่เขลาที่ทำงานพิเศษหาเงิน แถมยังเอาเงินไปเลี้ยงผู้ชายไร้ค่าคนอื่น
รับเงินหนึ่งล้านของเขาไปแล้ว หันกลับไปกอดแมวกินอย่างมีความสุขได้ทันที
แม้แต่ท่าทีที่ได้รับผลกระทบจากเขาสักนิดก็ยังไม่มี
เสิ่นเยี่ยนกระชากปกเสื้อออก ลูกกระเดือกขยับกลืนลงไปครั้งหนึ่ง
ยิ่งพยายามกดมันลง ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งชัดเจน
เขาเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้
ยิ่งเกลียดการที่ผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาครอบครองพื้นที่ในสมองของตน
เสิ่นเยี่ยนเดินออกจากห้องนอนมายืนอยู่ในห้องรับแขกอันกว้างขวาง
น้ำเสียงเย็นชา ไร้ความผันแปรแม้แต่น้อย