เจียงหลีถูกจูบจนสมองขาวโพลน
นิ้วมือขาวนวลทั้งสิบทำได้เพียงขยุ้มผืนผ้าเสื้อเชิ้ตเรียบกริบของชายหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง
พยายามหาที่ยึดเหนี่ยวสักนิดก็ยังดี
เสิ่นเยี่ยนไม่สนใจคำอ้อนวอนที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นแม้แต่น้อย
เขาอุ้มเธอขึ้นด้วยแขนข้างเดียวอย่างเผด็จการ
อาศัยเพียงพละกำลังอันน่าสะพรึงของแขนข้างเดียว
…
มืออีกข้างที่ว่างอยู่ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ดสุดท้ายตรงคออย่างไม่รีบร้อน
จากนั้น
…
มุ่งหน้าไปยังบันไดวน
หางตาของเจียงหลีแดงก่ำ ปอยผมด้านหน้าติดอยู่ข้างแก้ม ทั้งร่างอ่อนปวกเปียกราวกับเพิ่งถูกฝนชะจนชุ่ม
“นายขึ้นไปข้างบนก่อนได้ไหม”
“ก็กำลังขึ้นอยู่”
“ฉันหมายถึงขึ้นไปแบบปกติ”
เสิ่นเยี่ยนก้มมองเธอ “ตอนนี้ฉันก็ปกติดี”
เจียงหลีแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา
คนคนนี้พูดเรื่องแบบนี้ด้วยสีหน้าจริงจังได้อย่างไรกัน
ก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น
…
คุณสมบัติร่างอ่อนหวานนุ่มนวลของเจียงหลีถูกบีบคั้นจนถึงขีดสุด
หยาดน้ำตาตามธรรมชาติที่เอ่อคลออยู่ในดวงตามาตลอดทาง ในที่สุดก็ไหลทะลักลงมา
…กลืนเสียงหวานหวามเหล่านั้นลงไปจนหมด
จากนั้นเขาก็ไล่จูบลงมาตามลำคอระหงสีขาวบอบบางราวคอหงส์ของเธอ กัดขบผิวเนียนละเอียดชวนเย้ายวนนั้นอย่างไม่ยั้งมือ