ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร
ในตอนที่เจียงหลีรู้สึกว่ามือทั้งสองข้างใกล้จะเป็นตะคริว
โจวชื่อเย่พลันเกร็งร่างขึ้นมา แขนที่โอบรัดเธอกระชับแน่นกว่าเดิม กอดเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น
เสียงครางในลำคอดังลอดออกมาจากส่วนลึก ก่อนจะถูกริมฝีปากของเธอปิดกั้นไว้เกือบหมด
ในที่สุดโจวชื่อเย่ก็ยอมผละออกจากริมฝีปากของเจียงหลี หอบหายใจเฮือกใหญ่
แววคลั่งไคล้ในดวงตายังไม่จางหาย เขามองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ใบหน้าแดงก่ำและหอบหายใจไม่หยุด
เขาอดก้มลงจูบประทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มของเธออีกสองสามครั้งไม่ได้
จูบแผ่วเบา ทีละนิด ทีละหน
ราวกับกำลังขอบคุณ หรือไม่ก็ยืนยันว่าเธอยังอยู่ตรงนี้
เขาอยากกลืนกินเธอเสียเดี๋ยวนี้ อยากเห็นเธอร้องไห้ขอร้องให้ปล่อย
เขายังอยากใช้มือและริมฝีปากทำให้พี่สาวมีความสุขด้วย
แต่เขาอดกลั้นไว้
แค่จูบเธอก็ยังตัวสั่น หากเขาทำอะไรต่อ เธอคงกลัว
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เขาจะทำให้เธอตกใจหนีไปไม่ได้
ร่างของเจียงหลีอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าแดงจัดจนแทบมีเลือดซึมออกมา ฝ่ามือ***แดงก่ำ
โจวชื่อเย่ก้มมองแล้วหัวใจพลันกระตุกอย่างรุนแรง
เขาประคองมือเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบา นวดฝ่ามือที่แดงระเรื่ออย่างทะนุถนอม ก่อนยกขึ้นจูบเบา ๆ
“พี่สาวใจดีกับผมจริง ๆ”
เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้ เจือด้วยความอิ่มเอมและความเจ็บปวดใจอย่างเข้มข้น
“ขอโทษนะครับ ทำมือพี่สาวแดงไปหมดเลย”
ใบหน้าของเจียงหลีแดงราวกับกำลังลุกไหม้ แม้แต่ลำคอก็แดงไปทั้งแถบ
โจวชื่อเย่กัดฟันกรอด ข่มความปรารถนาที่พลุ่งพล่านลงไปอย่างยากลำบาก
เขารีบทำความสะอาดตัวเองให้เรียบร้อย แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม ก่อนกอดเจียงหลีทั้งร่างไว้ในอ้อมแขน