โจวชื่อเย่พยักหน้าอย่างว่าง่าย เขาเลียริมฝีปาก
แต่สายตากลับห้ามตัวเองไม่ได้ จ้องไปยังริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อของเธออีกครั้ง
สัมผัสเมื่อคืนช่างดีเหลือเกิน นุ่มนิ่มจนแทบไม่น่าเชื่อ ทั้งหวานทั้งหอม
เขาอยากจูบอีกสักครั้งจริง ๆ
แต่ทำไม่ได้
ที่เขาเลือกแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ก็เพราะหากไม่ทำเช่นนั้น เขาคงสานต่อเรื่องที่ยังทำไม่จบเมื่อคืนนี้แน่
เธอนุ่มนิ่มเกินไป หอมเกินไป มือก็เล็กแถมยังอบอุ่น
เขากลัวว่าจะหยุดตัวเองไม่ได้ ถอยออกมาสักก้าวคงดีกว่า
อย่างไรเสีย ตอนนี้เธอก็เป็นของเขาแล้ว
เขาจูบเธอไปแล้ว มือของเธอก็ช่วยเขาแล้วด้วย
ความจริงเหล่านี้ไม่มีวันหายไป
รอให้เขาสืบรู้ความสัมพันธ์ที่แท้จริงระหว่างพี่ชายกับเธอให้กระจ่างเสียก่อน จากนั้นค่อยดึงเธอมาอยู่ข้างกายอย่างหมดจด
เด็กหนุ่มสะกดกลั้นความปรารถนาครอบครองที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอ เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด
“เมื่อคืนพี่เหนื่อยมากเลยที่คอยดูแลผม”
เขาออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวาน
“อยากกินอะไรครับ เดี๋ยวผมทำให้ พี่ต้องพักผ่อนเยอะ ๆ นะ”
“เธอไปใส่เสื้อผ้าก่อนเถอะ”
เจียงหลีเบือนหน้าหนี
เด็กนี่เดินไปเดินมาอยู่ตรงนี้ทั้งท่อนบนเปลือยเปล่า ช่างทดสอบความอดทนกันเกินไปแล้ว
ตอนเที่ยง โจวชื่อเย่เคี่ยวซุปซี่โครงหมูใส่รากบัว แล้วเทใส่กระติกเก็บความร้อน
ทั้งสองออกจากบ้านมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
โจวชื่อเย่เปลี่ยนมาใส่เสื้อยืดสีขาวตัวหลวม คอเสื้อคว้านลึกเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าราง ๆ
ผมไม่ได้จัดทรงมากนัก ปอยผมปรกหน้าผาก แผ่กลิ่นอายวัยหนุ่มออกมาเต็มเปี่ยม
เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างขายาว
ตลอดทางที่เดินมา ไม่รู้ว่าดึงดูดสายตาพยาบาลสาวกับคนไข้ไปมากมายเท่าไร