เสิ่นเยี่ยนมองริมฝีปากของเธอที่แดงระเรื่อเพราะถูกจูบ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังแววตาที่ชุ่มชื้นด้วยหยาดน้ำซึ่งยังไม่จางหาย
ยิ่งเธอมองเขาเช่นนี้ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าลำคอตีบตัน
ทั้งที่ควรปล่อยมือ
ทั้งที่ควรรอให้ล้างพื้นที่เสร็จ แล้วปล่อยให้เธอจัดเสื้อผ้าก่อนจากไป
แต่พอกลิ่นหอมหวานในอ้อมกอดเข้าใกล้ สติทั้งหมดของเขาก็ราวกับถูกกดจมลงไปในน้ำลึก ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจดึงกลับขึ้นมาได้
“เจียงหลี”
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่า
“เมื่อครู่เจ้ากลัวเขาเห็นหรือ”
หัวใจเจียงหลีกระตุกวูบ ทำไมคนคนนี้ถึงวกกลับไปพูดถึงกู้เจ๋ออีกแล้ว
เธอส่ายหน้าทันที
“ฉันกลัวทุกคนเห็น”
“รวมถึงเขาด้วยหรือ”
เสิ่นเยี่ยนจ้องเธอเขม็ง
เจียงหลีถูกถามจนหนังศีรษะตึงไปหมด
【น้องระบบ เขาขี้หึงขนาดนี้เลย】
【เบบี๋ นี่ไม่ใช่ขี้หึงหรอก เขากำลังหาเหตุผลให้ตัวเองคลุ้มคลั่งต่างหาก】
【เธอพูดอะไรที่มีประโยชน์หน่อยสิ】
【ที่มีประโยชน์ก็คือ ลูบขนเขาให้เรียบ】
เจียงหลีสูดลมหายใจ ดวงตาแดงขึ้นอีกนิด เสียงอ่อนลงอย่างนุ่มนวล
“คุณเชิ่น ฉันอับอายจนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้เสิ่นเยี่ยนชะงักไปจริง ๆ
เขามองเธอ
หางตาของหญิงสาวแดงก่ำ แก้มก็แดงระเรื่อ ผมยาวยุ่งเหยิงอยู่บนไหล่
ทั้งตัวถูกเขากักไว้ในอ้อมแขน ดูราวกับถูกกลั่นแกล้งจนหมดแรง
ฝ่ามือของเสิ่นเยี่ยนแนบอยู่กับเอวด้านหลังของเธอ
สัมผัสนุ่มนิ่มนั้นทำให้ลูกกระเดือกของเขาขยับกลืนน้ำลายอีกครั้ง
“อับอายหรือ”
เสียงของชายหนุ่มยิ่งทุ้มต่ำ
“อยู่กับฉันแล้วอับอายถึงขนาดนั้นเชียวหรือ”
เจียงหลี:“……”
ช่วยด้วย
คำถามนี้ตอบอย่างไรก็ตายแน่
เธอทำได้เพียงหลุบตาลง ไม่พูดอะไร
แต่เสิ่นเยี่ยนกลับเชยคางเธอขึ้น บังคับให้สบตากับเขา