ลมหายใจของชายหนุ่มหนักหน่วง ไอร้อนกรุ่นกลิ่นซีดาร์ราคาแพงพรมลงบนซอกคอแดงระเรื่อของนาง
เสิ่นเยี่ยนหลุบตามองแผ่นหลังบอบบางของนางที่สั่นเทาไม่หยุดเพราะพยายามอดกลั้น
ความมืดครึ้มที่ปั่นป่วนอยู่ในดวงตาของเขาข้นคลั่กจนแทบสลายไม่ออก
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าข้างใบหูของนาง
“หมดแรงเร็วขนาดนี้เชียวหรือ”
ฝ่ามือใหญ่บีบเอวบางนุ่มนิ่มนั้นไว้โดยไม่ปรานี แล้วดึงนางกลับมาจากขอบเก้าอี้
หลังจากโลกหมุนคว้างอยู่ครู่หนึ่ง
เจียงหลีก็ถูกพลังที่ไม่อาจขัดขืนบังคับให้หันกลับมา
กลายเป็นหันหน้าเข้าหากัน แนบชิดกับสูทสีเข้มของเขา
แขนแข็งแรงของเสิ่นเยี่ยนประคองร่างของนางไว้ ก่อนจะอุ้มขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
แผงอกกว้างเปี่ยมพละกำลังแนบสนิทกับนางอย่างไม่มีช่องว่าง
ผิวกายบอบบางที่ไร้อาภรณ์กั้นจึงเสียดสีกับเนื้อผ้าเสื้อรับตัดพิเศษระดับสูงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
บรรยากาศในห้องฉายชวนให้ใจสั่นอย่างยิ่ง
หัวใจของนางเต้นแรงจนแทบกระโจนออกมาจากลำคอ
เขาจ้องมองนางอย่างดุดันราวกับสัตว์ร้าย
แฝงปฏิกิริยาครอบครองและความปรารถนาของผู้ล่า
แม้เพิ่งได้ลิ้มรสความหวานล้ำไปไม่นาน สัตว์ร้ายตัวนี้ก็ยังไม่รู้จักอิ่มหนำ
“ฉันยังไม่เสร็จ ตรงนี้มันทรมาน”
เขามองดวงตาคู่นั้นที่พร่าไปด้วยหยาดน้ำ ค่อย ๆ เอ่ยทีละคำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงกดดันและความอยากครอบครองอันรุนแรง
ผู้ชมบางส่วนที่แถวหน้าทยอยเดินออกไปตามทางเดินแล้ว
อาศัยแสงที่สลัวสลับสว่าง นางถึงกับเห็นเงาด้านข้างของกู้เจ๋อที่ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าอยู่แถวห้า
ถ้าตอนนี้เขาหันกลับมามองสักแวบ นางคงอยากมุดแผ่นดินหนีไปให้พ้น