แมวลายวัวกลางห้วงอากาศกำลังเลียอุ้งเท้าอย่างเกียจคร้าน แม้แต่เปลือกตาก็ยังคร้านจะยกขึ้น
【ที่รัก วางใจได้เลย เอาความกังวลทั้งร้อยข้อเก็บเข้ากระเป๋าไปเถอะ
ผู้มีอำนาจของกลุ่มทุนตะวันออกเอเชียเหมาห้องฉายเพื่อทำธุระ รัศมีห้าร้อยเมตรแม้แต่แมลงวันยังบินเข้าไม่ได้ จะมีใครอยู่ได้อย่างไร】
【แฟนขยะของเจ้าพาชาเขียวรุ่นน้องปีหนึ่งถือตั๋วชดเชยหนีไปนานแล้ว】
เมื่อได้ยินคำรับประกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าของระบบ เส้นประสาทที่ตึงเครียดจึงพอคลายลงได้บ้าง
เสิ่นเยี่ยนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของนาง จึงก้มตามอง
“ตอนนี้เชื่อแล้วหรือ”
“อืม”
เจียงหลีไม่อยากยอมรับว่าเมื่อครู่นางกำลังขอให้ระบบช่วยยืนยัน จึงทำได้เพียงซุกหน้าต่อไป
“ขี้ขลาดขนาดนี้ ยังกล้ามาดูหนังกับเขาอีก”
ทำไมหัวข้อนี้ถึงวกกลับมาอีกแล้ว
เจียงหลีแทบจะแตกสลาย
นางเอ่ยเสียงเบา “ฉันเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะขุดเรื่องเก่ามาพูดอีกหรือ”
เสิ่นเยี่ยนหยุดเดิน เมื่อก้มลงมอง เส้นกรามของเขาขบแน่นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาเย็นชาคู่นั้นซ่อนความอยากครอบครองที่ยังไม่จางหาย
“เรื่องเก่า?”
เจียงหลีรู้จักดูสถานการณ์ จึงรีบเปลี่ยนคำพูด “ไม่ใช่เรื่องเก่า ฉันพูดผิดไป”
เสิ่นเยี่ยนไม่คาดคั้นนางอีก
แต่ถึงจะไม่มีใครอยู่ การกระทำเหลวไหลท่ามกลางสายตาสาธารณชนเช่นนี้ก็ยังทำให้นางขนลุกซู่
แถมผู้ชายคนนี้ยังมีรสนิยมชอบแกล้งคนเป็นพิเศษ
เสิ่นเยี่ยนอุ้มนางก้าวออกจากห้องฉาย ฝ่ามือใหญ่หนารองรับเอวบางที่แทบกำได้ด้วยมือเดียว
เขาเดินอย่างเชื่องช้าเป็นจังหวะไปตามทางเดินโรงหนังอันยาวเหยียดและว่างเปล่า