สุดท้ายหมาป่าหิวโหยที่มีความต้องการควบคุมสูงลิ่วตัวนี้ ก็ใช้วิธีเชื่องช้าแบบนี้กับเธออย่างไม่ยอมลดละ
อุ้มเธอเดินวนอยู่ในห้องนานถึงครึ่งชั่วโมง
เมื่อเวลาใกล้ได้ที่
สายฝนด้านนอกหน้าต่างราวกับกลับมารวมตัวกันอีกครั้งในชั่วขณะนี้ ก่อนจะโหมกระหน่ำรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
หยาดฝนหนาแน่นกระหน่ำซัดกลีบดอกไม้อันบอบบางจนดอกไม้สั่นไหว ส่งเสียงกรอบแกรบ
ในที่สุดเจียงเฉินเหยียนก็เลิกอดกลั้น
เขากดสาวน้อยลงบนโซฟาหน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ก่อนแปลงร่างเป็นสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จักอิ่มอย่างสิ้นเชิง
......
ชายหนุ่ม......
..ภายใต้แสงไฟ......
เจียงหลีถูก......
นางอย่างสิ้นเชิง......
.
“......！”
เจียงหลี......
.
“......！”
เจียงเฉินเหยียน......
ชายหนุ่มมองนางจากเบื้องสูง.....
เขา.....
เจียงเฉินเหยียน......ยังคงเอาแต่ใจ “..บอบบางจริง ๆ”
เขาจงใจแกล้ง......
“เมื่อครู่ยังอ้อนวอน*** ตอนนี้กลับ......”
ชาย.......
“..ไม่ไหว ..ก็ไม่ไหว ..ทำไมปรนนิบัติยากขนาดนี้?”
เจียงหลีไม่มีแรงแม้แต่จะด่าเขา ทำได้เพียงร้องไห้พลางล่องลอยขึ้นลงอยู่ในอ้อมแขนของชายแก่แสนน่ากลัวคนนี้
กิจกรรมย่อยอาหารครั้งนี้ดำเนินไปเนิ่นนาน กว่าจะหยุดลงในที่สุด
เจียงเฉินเหยียนพลิกตัว ดึงสาวน้อยที่อ่อนปวกเปียกราวกับเส้นบะหมี่เข้ามาในอ้อมแขน
แขนกำยำของชายหนุ่มโอบรัดเอวบางของนางแน่น คางเกยอยู่บนกระหม่อม ฝ่ามือหยาบกร้านตบแผ่นหลังเนียนลื่นของนางเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบประโลม
เจียงหลีเหนื่อยจนไม่มีแรงแม้แต่จะยกเปลือกตา
นางขดตัวอย่างว่าง่ายอยู่บนแผงอกกว้างของเขา ก่อนจะถูไถเบา ๆ อย่างนุ่มนิ่ม
สายตาของชายหนุ่มจับจ้องรอยแดงด่างพร้อยบนผิวขาวนวลของนาง
ในดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความปวดใจอย่างสุดซึ้ง
“พาเจ้าไปอาบน้ำแล้วค่อยนอน ดีหรือไม่?”
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนแทบหยดเป็นน้ำผึ้ง
เจียงหลีหลับตา พยักหน้าน้อย ๆ อย่างสะเปะสะปะ