เจียงเฉินเหยียนฉวยโอกาสกุมมือนุ่มนิ่มของนางไว้ แล้วจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปาก
“อืม โทษข้าเอง”
อารมณ์เข้มข้นพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาของเจียงเฉินเหยียน น้ำเสียงทั้งเย้ายวนและแฝงอันตราย
“แต่...”
ดวงตาดำสนิทเรียวยาวคู่นั้นฉายแววลึกล้ำ
สายตาของชายหนุ่มค่อย ๆ ... น้ำเสียงแหบพร่าจนถึงขีดสุด
เสียงของเขาแหบพร่าอย่างยิ่ง แฝงความหมายชัดเจน
“ไม่ว่า...”
เจียงหลีชะงักไปสองวินาที ก่อนมองตามสายตาของเขา
พอเข้าใจว่าคำพูดสองแง่สองง่ามนั้นหมายถึงอะไร นางก็แทบคลั่ง
“เจียงเฉินเหยียน!”
หญิงสาวทั้งอับอายทั้งเดือดดาล ก้มหน้าลงโขกอกแข็งแกร่งของชายหนุ่มอย่างแรง
นางอยากเอามือปิดปากที่พูดจาไม่รู้จักยับยั้งของเขาเสียจริง
กล้ามอกของเจียงเฉินเหยียนแข็งมาก แรงแค่นี้สำหรับเขาแล้วก็เหมือนถูกลูกแมวข่วนเบา ๆ
ชายหนุ่มไม่เพียงไม่รู้สึกเจ็บ กลับฉวยโอกาสรวบนางเข้ามากอดแน่น
เขาลูบศีรษะน้อย ๆ ที่นางโขกเข้ามาอย่างทะนุถนอม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตามใจ
“เจ็บหรือไม่?” เขาก้มลงจูบกระหม่อมของนาง
“เหตุใดต้องลงโทษตัวเองด้วย”
เจียงหลีเอามือปิดหน้า ไม่กล้ามองเขาแม้แต่น้อย ปลายหูขาวผ่องแดงก่ำไปหมด
“รีบไปกินข้าวเลย!” นางไล่เขาเสียงดุผ่านช่องว่างระหว่างนิ้ว
ชายหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำอย่างอารมณ์ดี
เขาอุ้มนางลุกขึ้น แล้ววางหญิงสาวลงในผ้าห่มนุ่ม ๆ