เชิ่นโจวก้มหน้าจดคำสั่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามอีกครั้ง:
“ข้อมูลในแฟลชไดรฟ์นั่น...”
เจียงเฉินเหยียนเปิดลิ้นชัก สายตาหยุดอยู่ที่กล่องกำมะหยี่สีดำใบนั้น
“หาผู้เชี่ยวชาญที่ซื่อสัตย์เด็ดขาดมาสักสองสามคน แล้วแบ่งข้อมูลพวกนี้ออกเป็นสามระดับความลับ”
น้ำเสียงของเจียงเฉินเหยียนหนักแน่น
“เจ้าไปเตรียมสายสื่อสารลับระดับสูงสุดด้วยตัวเอง ข้าจะติดต่อกับคนของเขตทหารสูงสุดและสถาบันวิจัยในเมืองหลวงโดยตรง”
เชิ่นโจวตกตะลึงอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก
ติดต่อองค์กรผู้มีอำนาจสูงสุดระดับชาติได้โดยตรง คุณชายคงคิดจะใช้เทคโนโลยีพลิกโลกเหล่านี้แลกกับอำนาจ
“เข้าใจแล้ว”
เชิ่นโจวไม่ถามอะไรต่อ ก่อนจะตัดสายวิดีโออย่างเด็ดขาด
ภายในห้องนอน
เจียงหลีขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่ง ผมยาวยุ่งเหยิงสยายอยู่บนบ่า
คอเสื้อชุดนอนเอียงไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นรอยแดงเป็นจ้ำสะดุดตาใต้ไหปลาร้างดงาม
ทั้งที่พลังฟื้นฟูจากวิชาช่วยรักษาได้แล้ว แต่ร่างกายยังรู้สึกเมื่อยล้าอยู่เลย แค่คิดก็รู้ว่าเมื่อวานเจียงเฉินเหยียนบ้าคลั่งแค่ไหน
ยังดีที่เมื่อคืนเข้านอนเร็ว วันนี้จึงตื่นทันมื้อเช้า ไม่ต้องทำให้คนอื่นสงสัย
แมวลายวัวตัวอ้วนกลมไต่ขึ้นมาตามขอบเตียงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหาที่สบาย ๆ ตรงปลายเตียงแล้วหมอบลง
【ที่รัก เมื่อคืนเจ้าร้องเสียงดังจนข้าแทบไม่กล้าฟังเลย】
แมวลายวัวใช้สองอุ้งเท้ากอดปลาแห้งทอดตัวหนึ่งไว้ เคี้ยวไปพลางสะบัดหางไปพลาง
เจียงหลีคว้าหมอนข้าง ๆ ขว้างใส่มันทันที
【หุบปากไปเลย กินปลาของเจ้าไป!】
นางกัดฟันกรอด แก้มแดงระเรื่อ
เมื่อคืนไอ้ผู้ชายแก่นั่นเหมือนหมาป่าหิวโซ ข้ออ้างเหลวไหลอะไรก็สรรหามาทรมานนางได้หมด