เมื่อไฟสว่างขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือห้องเสื้อผ้าทั้งห้อง
กว้างกว่าบ้านที่นางเคยเช่าในชาติก่อนเสียอีก
ด้านซ้ายแขวนชุดกระโปรงเรียงตามสี ตั้งแต่สีครีมอ่อนไปจนถึงสีฟ้าหมอก แล้วจบลงที่สีดำขรึม เนื้อผ้าทิ้งตัวลงมาอย่างเป็นระเบียบ ราวกับตู้จัดแสดงของหรูหรา
ด้านขวาเป็นเสื้อคลุมและเสื้อโค้ต แยกตามความหนาและฤดูกาล แม้แต่ผ้าพันคอกับถุงมือที่จัดชุดเข้ากันไว้แล้วก็ยังวางอยู่ข้าง ๆ
เครื่องประดับวางอยู่ในตู้กระจกตรงกลาง แสงไฟนวลตา อัญมณีและโลหะนอนนิ่งอยู่ภายใน แค่มองก็รู้ว่าราคาแพงมาก
ตู้รองเท้ากินพื้นที่เต็มผนังด้านหนึ่ง
ตู้กระเป๋าก็เช่นกัน
ที่เหลือเชื่อที่สุดคือริมหน้าต่างยังมีชุดอยู่บ้านกับชุดนอนเรียงไว้อีกแถว
เจียงหลีเดินเข้าไป นิ้วแตะชุดนอนสีอ่อนตัวหนึ่ง ก่อนจะรีบชักมือกลับ
ราวกับกลัวว่าจะทำมันสกปรก
【น้องระบบ นี่มันเกมแต่งตัวของคนรวยหรือเปล่า?
นี่เป็นห้องที่ฉันอยู่ได้จริง ๆ เหรอ?】
แมวลายวัวหมอบอยู่ในอ้อมแขนของนาง หูตั้งขึ้น ดูตั้งใจมองไม่แพ้กัน
【ที่รัก เครื่องถอนเงินมีชีวิตอย่างเสิ่นเยี่ยนนี่ รู้จักความสุขจากการเลี้ยงดูคนอื่นจริง ๆ】
เจียงหลีกลั้นยิ้ม ก่อนหันไปมองตู้รองเท้า
ใต้รองเท้าแต่ละคู่มีป้ายใบเล็กติดอยู่
ทุกคู่เป็นไซซ์ของนางทั้งนั้น
แม้แต่ความสูงของส้นรองเท้าก็แบ่งไว้ชัดเจน ทั้งรองเท้าสำหรับใส่ไปทำงาน ใส่ไปงานเลี้ยง ใส่เดินเล่น และรองเท้าแตะสำหรับใส่ในบ้าน
แม้แต่รองเท้าแตะก็เตรียมไว้หลายคู่ ทั้งแบบขนฟู แบบผ้าซาติน และแบบประดับไข่มุกเม็ดเล็ก วางเรียงรอให้นางเลือก
เจียงหลียากจะห้ามใจไม่ให้หวั่นไหวได้จริง ๆ
เมื่อก่อนเวลาเข้าแอปชอปปิง นางยังกล้าแค่เพิ่มกระโปรงสวย ๆ ลงในรายการโปรด พอรอจนลดราคาก็ยังลังเลอยู่นาน