เจียงหลีเช็ดผมพลางเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ แล้วตรงเข้าไปในห้องเสื้อผ้า
นางยืนอยู่หน้ากระจกในห้องเสื้อผ้า สวมชุดเดรสสีฟ้าน้ำตัวนั้น
มือของเสิ่นเยี่ยนชะงักค้าง
ชุดนี้เขาสั่งให้คนจัดเตรียมไว้ตามขนาดตัวของนาง
แต่พอได้สวมลงบนร่างนางจริง ๆ กลับดูงดงามเกินกว่าทั้งภาพออกแบบและรูปถ่ายไปมาก
ผิวของนางขาวผ่อง เพิ่งอาบน้ำเสร็จ แก้มยังมีสีระเรื่อ ผมเปียกชื้นทิ้งตัวลงบนบ่า
เอวบางถูกชุดกระชับเข้ารูปอย่างแผ่วเบา ชายกระโปรงแนบไปตามสัดส่วนอ่อนนุ่มยามนางหมุนตัว
นางมองตัวเองในกระจก ก่อนยกมือขึ้นจัดสายชุดที่บ่า
ยามนางหมุนตัวหน้ากระจก ชายกระโปรงก็พลิ้วไหวราวระลอกคลื่น
ทั้งร่างราวกับผีเสื้อตัวหนึ่งที่พลัดหลงเข้ามาในแสงสะท้อนของผืนน้ำ
ลูกกระเดือกของเสิ่นเยี่ยนขยับขึ้นลงช้า ๆ
เมื่อกลับไปนั่งบนโซฟา แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรง ทว่าแนวไหล่กลับเกร็งแน่น
นิ้วมือที่เกาะพนักแขนออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย
ความรู้สึกที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นนี้ช่างน่ารำคาญ
ที่น่ารำคาญยิ่งกว่าคือ ทั้งที่นางเพียงสวมชุดที่เขาเตรียมไว้ ยืนอยู่ในห้องที่เขาจัดเตรียมให้ แล้วส่องกระจกเท่านั้น
แต่เสิ่นเยี่ยนกลับอยากยื่นมือไปดึงนางเข้ามาตรงหน้าเสียแล้ว
อยากเห็นนางเงยหน้าขึ้น
อยากได้ยินนางเรียกเขาว่าคุณเชิ่นด้วยน้ำเสียงที่ทั้งขลาดกลัวและว่าง่ายเช่นนั้น
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง โทรศัพท์ก็โทรออกไปยังหมายเลขหนึ่งแล้ว
ในห้องเสื้อผ้า เจียงหลีกำลังหมุนตัวอยู่หน้ากระจก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น นางเห็นชื่อผู้โทรเข้าแล้วก็ชะงัก
【น้องระบบ เสิ่นเยี่ยนโทรมา】