แล้วสายตาก็ไปพบชายหญิงหนุ่มสาวเจ็ดคน
เมื่อเห็นเฉินเหวิน ทั้งหมดแสดงความประหลาดใจออกมาชัดเจน แต่ไม่นานก็หัวเราะเยาะขึ้น
ราวกับมองเห็นเหยื่อสักตัว ไม่แม้แต่จะใส่เฉินเหวินลงในตา
"ใช่คนนามสกุลหลี่หรือไม่"
ขณะนั้นเอง เสียงหนาวเย็นดังขึ้นมา
"ไม่ใช่ เป็นชาวพื้นเมืองคนนั้น" บรรดาชายหญิงที่ล้อมเฉินเหวินเอาไว้หัวเราะเยาะ
"งั้นก็ยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่" อีกเสียงชายดังขึ้น เต็มไปด้วยอารมณ์เย้ยหยัน
ต่อเรื่องนี้ เฉินเหวินไม่แม้แต่จะเอ่ยวาจา
ไม่นาน ชายสองคนก็ก้าวเข้ามาภายใน
คนหนึ่งคือโจวอวิ๋นเต้า อีกคนคือจ้าวเหยียน
เมื่อเทียบกับโจวอวิ๋นเต้า ปลายปากของจ้าวเหยียนยิ้มเยาะอยู่เจือจาง
สายตาเฉินเหวินกวาดมองทั้งสองคน
ต่างกันล้วนอยู่ขั้นเหนือจักรพรรดิชั้นห้า อ่อนกว่าถังจิ่วหยวนที่เขาสังหารไปแม้แต่น้อย
"ศิษย์น้องโจว เจ้าไม่คิดจะแนะนำตัวกันบ้างหรือ"
ขณะนั้นเอง จ้าวเหยียนเอ่ยขึ้น เสียงเต็มไปด้วยการล้อเลียน
โจวอวิ๋นเต้าทอดสายตามองเฉินเหวิน กล่าวเรียบ ๆ ว่า "ข้าขอพูดซ้ำอีกครั้ง ผู้นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับข้า"
"ไม่มีความเกี่ยวข้องงั้นหรอ งั้นข้าจะติดต่อถังจิ่วหยวนแล้วนะ"
ว่าแล้วจ้าวเหยียนก็พลิกวาจา "ถ้าเจ้าช่วยขอร้องแทนเจ้าเด็กคนนี้สักคำ ข้าก็จะถือว่าไม่เห็นเจ้าเด็กคนนี้"
"ตามใจ" โจวอวิ๋นเต้ากล่าวเรียบ ๆ
สำหรับเขาแล้ว ย่อมอยากจัดการเฉินเหวินด้วยมือตนเอง และบังคับสอบปากเอาเรื่องการสืบทอดออกมา
แต่เมื่อจ้าวเหยียนอยู่ตรงนี้ เขาต้องกดความคิดลับนี้เอาไว้ชั่วคราว
ประการแรก จ้าวเหยียนเป็นคนระแวงสงสัยมาแต่เดิมอยู่แล้ว
อีกประการ คนคนนี้ไม่เคยลงรอยกับเขาเสียที
หากไม่ใช่เพราะฝีมือเขายังพอได้ คนคนนี้คงจะไม่ยอมให้เขาอยู่รอดแน่