คำพูดดังขึ้น ทั้งสถานที่เงียบงันราวกับตายทั้งเป็น
"ท่านพี่เฉิน เรื่องนี้ท่านล้อเล่นได้ถึงเพียงไหน" รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวเหยียนค่อย ๆ เลือนหาย
"ไม่มีผู้ใดล้อเล่นกับเจ้า" เฉินเหวินกล่าวอย่างเรียบเย็น ถ้อยคำไม่แฝงอารมณ์แม้แต่น้อย
สีหน้าของจ้าวเหยียนเย็นชาลงทั้งใบ "ศิษย์น้องโจว เจ้าว่าอย่างไร"
โจวอวิ๋นเต้าสูดลมหายใจลึก แล้วมองไปยังเฉินเหวิน "ข้าขอกราบขอโทษในคำพูดที่ไม่เหมาะสมเมื่อครู่ หวังว่าท่านพี่เฉินจะเห็นแก้หน้าพันธมิตรเทียนเต้า โปรดให้ชีวิตพวกเราไว้"
"หากเจ้าไม่เคยแผ่ฆาตกรรมต่อข้าซ้ำแล้วซ้ำอีก ข้าย่อมให้ทางมีชีวิตแก่เจ้าได้จริง"
"แต่ตอนนี้ไม่ว่าเจ้าจะอาศัยผู้ใดออกมาขวาง ผลจบก็เปลี่ยนไม่ได้"
เฉินเหวินเหลือบมองโจวอวิ๋นเต้าหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น
หึ่ง!!!
ใบหน้าของโจวอวิ๋นเต้าเปลี่ยนโทษันทันที จนแลดูเชื่อไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าอารมณ์ที่ตนซ่อนเร้นไว้อย่างดียังถูกมองทะลุปรุโปร่ง
ยิ่งกว่านั้นจากถ้อยคำของเฉินเหวินยังฟังออกว่า อีกฝ่ายมองเห็นมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาแผ่ฆาตกรรมออกมา
ความจริงข้อนี้ทำให้เขาข่มใจไว้ไม่อยู่ ต้องสะท้านเหงื่อขึ้นมาทั้งกาย
ฝ่ายจ้าวเหยียนกลับหันพรวดมามองโจวอวิ๋นเต้า ดวงตาก็เต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าโจวอวิ๋นเต้ากางกังฟันต่อเฉินเหวินมานานแล้ว
ซ่อนเร้นได้ลึกเสียจริง
หากไม่ใช่เฉินเหวินเปิดโปงต่อหน้า เขาย่อมไม่ทันตั้งตัว
"ท่านพี่เจ้า เราจับมือกันเถิ เมื่อบางคนได้เปรียบแล้วไม่ยอมปล่อยผ่าน เราก็ไม่จำเป็นต้องถอยอีกต่อไป"
โจวอวิ๋นเต้าจ้องตรึงเฉินเหวิน เอ่ยทีละคำ
จ้าวเหยียนข่มอารมณ์ที่รุมเริงไว้ทันที พยักหน้าตอบ "ข้ากำลังรอคำนี้ของเจ้าอยู่พอดี"
"งั้นมาเลย"
โจวอวิ๋นเต้าส่งเสียงเอื้อนเย็นชา ทั้งร่างก็พุ่งกระแทกออกไป ยกมือขึ้นผนึกอาคมอย่างรวดเร็ว
ชั่วขณะนั้น ถ้ำหินทั้งแหล่งสั่นสะเทือน คลื่นเพลิงท่วมฟ้าพุ่งทะยานขึ้น