หลังออกจากโรงเรียน เฉินล่อก็หาร้านขายมือถือแถว ๆ นั้น
เขาจ่ายเงิน 800 หยวนซื้อมือถือมือสองเครื่องหนึ่ง แล้วทำซิมการ์ดใบใหม่
พอเปิดใช้งานเบอร์ได้ เขาก็กดโทรหาหลีหยวนทันที
เสียงโทรศัพท์ดังอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีใครรับสาย
เขามองมือถือที่ดังไม่หยุด คิ้วขมวดเล็กน้อย
หรือคนที่อยู่เบื้องหลังจะตามร่องรอยของเหลียงชื่อเจี๋ยไปจนเจอหลีหยวนแล้ว?
แต่ไม่นาน เขาก็ปัดความคิดนี้ทิ้ง
ถ้าคนที่อยู่เบื้องหลังพบแล้วว่าหลีหยวนมีปัญหา และเลือกจัดการเธอทันที โทรศัพท์ก็คงไม่ใช่แค่ไม่มีคนรับ อย่างน้อยมือถือก็น่าจะถูกปิดไปแล้ว
สถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายแค่ไม่สะดวกรับสายชั่วคราวมากกว่า
เฉินล่อไม่คิดคาดเดาต่อ
เขาเก็บมือถือ แล้วโบกเรียกแท็กซี่ริมถนน ก่อนบอกที่อยู่ของหลีหยวน
สี่สิบนาทีต่อมา แท็กซี่ก็จอดหน้าหมู่บ้านหรูระดับไฮเอนด์แห่งหนึ่งที่ชื่อ “หมิงเหมิน”
เฉินล่อมองสภาพแวดล้อมรอบ ๆ แวบหนึ่ง ก็รู้ว่าราคาบ้านที่นี่ไม่ถูกแน่
ตรงทางเข้ามีระบบรักษาความปลอดภัย คนนอกไม่สามารถเข้าไปได้โดยตรง
จังหวะนั้นพอดีมีลูกบ้านคนหนึ่งรูดบัตรเข้าประตู เฉินล่อจึงเดินตามเข้าไปอย่างเป็นธรรมชาติ
ท่าทางของเขามั่นใจเสียจนแม้แต่รปภ.ก็ไม่สงสัยว่าเขาเป็นลูกบ้านหรือเปล่า
เมื่อเข้าไปในหมู่บ้านแล้ว เขาก็สังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวไปตลอดทาง
ทั้งพื้นที่สีเขียว บริการจัดการหมู่บ้าน และระยะห่างระหว่างอาคาร ล้วนเหนือกว่าหมู่บ้านพักอาศัยทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด
เฉินล่ออดขำในใจไม่ได้ ไม่แปลกเลยที่หลีหยวนจะทุ่มเทขนาดนี้
ด้วยแหล่งรายได้ของเธอ หากอยากอยู่ในที่แบบนี้ ก็ต้องทำงานหนักต่อเนื่องเป็นเวลานาน เธอน่าจะแบกรับภาระผ่อนบ้านก้อนโตอยู่
ตามแผนชีวิตปกติของคนแบบนี้ ขอแค่ผ่อนบ้านไปได้เกือบหมด บวกกับเงินเก็บอีกสักหน่อย เธอก็สามารถสร้างภาพลักษณ์ตัวเองขึ้นมาใหม่ได้อย่างเต็มที่
ผู้หญิงสาวที่อยู่ในหมู่บ้านหรู มีเงินเก็บ และมีรสนิยมในการใช้ชีวิต ย่อมพลิกโฉมเป็น “ผู้หญิงอิสระ” กับสาวสังคมชั้นสูงในสายตาคนอื่นได้ไม่ยาก