ขณะที่ประตูกำลังจะปิดลง จู่ ๆ ก็มีเท้าข้างหนึ่งยื่นมาขวางบานประตูไว้
เฉินล่อผลักประตูเปิดออก พุ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูตามหลัง
ทั้งสามคนในห้องนั่งเล่นหันมามองพร้อมกันด้วยความตกตะลึง
ตอนนี้มีชายวัยประมาณสามสิบปียืนอยู่ด้านหลังหลีหยวน มือซ้ายรัดคอเธอไว้ ส่วนมือขวากำมีดสั้นแน่น คมมีดแนบอยู่ข้างลำคอของเธอ
หญิงที่มาส่งหลีหยวนยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าซีดเผือด กระเป๋าในมือหล่นลงพื้นไปแล้ว
ความมึนเมาที่หลงเหลืออยู่เมื่อครู่ถูกภาพตรงหน้าทำให้หายไปจนหมด
เฉินล่อบุกเข้ามากะทันหัน จนทั้งสามคนตั้งตัวไม่ทัน
ผู้หญิงทั้งสองคิดว่าเขาเป็นพวกเดียวกับชายคนนั้น
แต่ชายคนนั้นกลับจ้องเฉินล่อ ก่อนจะหันไปมองหลีหยวนที่แต่งตัวเปิดเผย สีหน้าบิดเบี้ยวขึ้นมาทันที
“แกยังกล้าพาผู้ชายกลับมานอนที่บ้านอีกเหรอ?”
“แกนี่มันผู้หญิงสำส่อนจริง ๆ!”
ผู้หญิงทั้งสองชะงักไป
ฟังจากคำพูดแล้ว ชายคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จักเฉินล่อ
“พี่หวัง ฉัน...ฉันไม่รู้จักเขา!”
หลีหยวนกลัวว่าชายคนนั้นจะเสียการควบคุม จึงรีบอธิบายว่า “ฉันไม่รู้จักเขาจริง ๆ เขาอาจจะแอบตามเรามาก็ได้!”
“หุบปาก!”
ชายคนนั้นดันมีดสั้นในมือไปข้างหน้าอีกเล็กน้อย
ร่างของหลีหยวนแข็งทื่อทันที ไม่กล้าขยับอีก
ชายคนนั้นจ้องเฉินล่อเขม็ง
“แกเป็นใคร?”
เฉินล่อไม่ตอบ เพียงมองชายคนนั้นแวบหนึ่ง
แค่คำว่า “พี่หวัง” ที่หลีหยวนหลุดปากออกมาเมื่อครู่ ก็เพียงพอให้เขาระบุตัวตนได้แล้ว
ตอนรออยู่ในทางเดิน เฉินล่อไม่มีอะไรทำ จึงตรวจสอบรายการเดินบัญชีธนาคารของหลีหยวนในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาอีกครั้ง
มีบัญชีอยู่หลายบัญชีที่โอนเงินให้เธอซ้ำ ๆ แต่มีเพียงบัญชีเดียวที่เจ้าของใช้นามสกุลหวัง
หวังจื้อเผิง
การโอนเงินครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน หลังจากนั้นก็โอนมาอีก 27 ครั้ง จำนวนเงินตั้งแต่สองพันถึงหนึ่งหมื่นหยวน