เฉินล่อทบทวนความทรงจำเหล่านี้จบ ก็อดรู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาไม่ได้
ความรู้สึกยุติธรรมของเจ้าของร่างเดิมล้นเหลือเสียจริง
คนแบบนี้แม้จะไม่ถึงกับหายากเหมือนขนนกฟีนิกซ์ แต่ก็นับว่าหาได้ยากยิ่ง
เขาไม่ได้ทำเพื่อเลื่อนตำแหน่ง ไม่ได้ทำเพื่อชื่อเสียง และไม่ได้อยากพิสูจน์ว่าตัวเองสูงส่งกว่าคนอื่น เพียงแต่เชื่อมั่นว่าคนที่ก่ออาชญากรรมก็ควรได้รับโทษ ส่วนผู้เสียหายก็ควรได้รับคำตอบ
ตราบใดที่คดียังมีข้อสงสัย เขาก็จะไม่หยุด
แม้ทุกคนจะมองว่าเขาหมกมุ่นกับเรื่องเล็กน้อย แม้เพื่อนร่วมงานจะตีตัวออกห่าง หัวหน้าจะกดดัน กระทั่งถูกกันออกจากคดีสำคัญ ก็ไม่มีอะไรทำให้เขาสั่นคลอนได้
เฉินล่อถึงกับรู้สึกนับถือคนคนนี้อยู่บ้าง
การยืนหยัดทำสิ่งหนึ่งมาตลอดสิบกว่าปีไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ความยืนหยัดนี้ไม่เคยนำประโยชน์ใด ๆ มาให้เจ้าของร่างเดิม กลับค่อย ๆ ทำลายชีวิตของเขา
เพื่อทำคดี เขามักทำงานล่วงเวลาข้ามคืน หลายวันหลายคืนไม่กลับบ้าน
ภรรยาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายจึงเลือกหย่า ส่วนลูกสาววัยสิบสี่ปีที่ไม่ค่อยได้เจอพ่อ ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ก็ยิ่งห่างเหินขึ้นเรื่อย ๆ
ใช่ว่าเจ้าของร่างเดิมจะไม่เคยเจ็บปวด
ยามดึกสงัด เขาเคยหยิบรูปตอนลูกสาวยังเด็กขึ้นมาดู นึกเสียใจที่พลาดช่วงเวลาสำคัญหลายช่วงในวัยเติบโตของเธอ และเคยนั่งอยู่คนเดียวในรถจนฟ้าสาง หลังเซ็นชื่อลงในใบหย่า
แต่ทุกครั้งที่คิดจะหยุด ภาพผู้เสียหาย สายตาสิ้นหวังของครอบครัว และความจริงที่ว่าฆาตกรยังลอยนวลอยู่ ก็จะผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง
ความรู้สึกผิดและความหวั่นไหวทั้งหมด สุดท้ายก็ถูกความเชื่อมั่นที่เกือบจะกลายเป็นความหมกมุ่นกดทับลงไป
เขาเชื่อมาตลอดว่าความยุติธรรมต้องชนะ
แต่ความยุติธรรมไม่มีทางชนะได้ด้วยตัวเอง ย่อมต้องมีใครสักคนตามสืบต่อไปให้ถึงที่สุด แม้จะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม