"นาง..." หลัวเหวินจวินหวั่นเกรงชื่อเสียงของสตรีผู้นั้น จึงพยายามบดบังร่างของนางไว้แนบแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาว เขาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก รวบรวมความกล้าอยู่นาน ก่อนคุกเข่าลงตรงหน้าเซวียหนิง "ข้าผิดต่อแม่นางเซวีย ขอแม่นางเซวียโปรดอภัยด้วย"
เซวียหนิงถูกหักหลังเช่นนี้ แม้จะโกรธอยู่บ้าง แต่มิได้เศร้าใจ
นางใจเย็นลงแล้ว มุมปากยกยิ้มจาง ๆ "คุณชายลั่วกล่าวผิดแล้ว ท่านมิได้ผิดต่อข้า"
หลัวเหวินจวินกล่าว "แม่นางเซวีย โปรดวางใจ เมื่อท่านย่างเข้าประตูเรือน นาง...นางก็เป็นเพียงอนุภรรยาของข้า หาอาจคุกคามฐานะของท่านได้"
เซวียหนิงแทบหัวเราะกับคำกล่าวนี้
แรกเริ่มที่นางตกลงปลงใจกับเขา ก็เพราะชอบในความจริงใจและซื่อตรงของเขา
ทว่าบัดนี้ผ่านไปเพียงเดือนเดียว เขากลับบดขยี้หน้านางเสียยับเยิน
ยังมิทันสมรส ก็มักมากล่วงเกินบุตรีชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ แถมยังจะกล่าวต่อหน้านางซึ่งคือคู่หมั้นในอนาคตว่าจะรับอนุภรรยา?
เซวียหนิงแม้จะต่ำต้อยเพียงใด ก็มิอาจตกต่ำถึงเพียงนี้
"หากคุณชายลั่วเป็นบุรุษผู้รับผิดชอบ ก็จงยอมรับความสัมพันธ์กับแม่นางผู้นั้นต่อหน้าผู้อาวุโสในสกุล เช่นนี้แล้ว การหมั้นหมายระหว่างข้ากับท่านก็ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ท่านจักแต่งภรรยาเอกหรือจะรับอนุ ก็มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับข้าอีก"
ใบหน้าของหลัวเหวินจวินยิ่งซีดลง มือไม้สั่นระริก "แม่นางเซวีย ข้า...ข้ายังคงชอบพอท่านอยู่"
เซวียหนิงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เซวียหนิงบุญน้อย มิอาจรับความชอบพอของคุณชายลั่วไหว"
หลัวเหวินจวินทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดสิ้น ใบหน้าถลาเหี่ยวลงทันที "ท่านย่า หลานผิดไปแล้ว...หากแต่ข้าได้เห็นกับตาว่าแม่นางเซวียสนิทสนมกับคุณชายหลี่จริง ๆ ดังนั้นจึง...จึง..."