เขาผลักหญิงสาวในอ้อมอกออกโดยพลัน แล้วหันไปมองเซวียหนิงที่สวมเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ด้วยท่าทางลุกลน
เด็กสาวผิวขาวผุดผาดดั่งหยก ริมฝีปากแดงระเรื่อ งดงามจับตา ห่มคลุมขนจิ้งจอกไว้ ใบหน้างามละเอียดขาวดุจกระเบื้องเคลือบ งามเสียจนหาที่ติมิได้
ลมหายใจเขาติดขัด ใบหน้าแดงก่ำพลางเอ่ยว่า “คุณหนูเซวีย! ท่าน…ท่านมาถึงได้อย่างไรเล่า!”
ร่างของสตรีผู้นั้นสั่นเทาเล็กน้อย บางทีอาจขวยเขินเกินไปจึงไม่กล้าหันกลับมา เอาแต่ซุกตัวอยู่เบื้องหลังหลัวเหวินจวิน ทั้งยังกำชายเสื้อแน่น
หลัวเหวินจวินขยับตัวบังเอวของนางไว้โดยไม่รู้ตัว วางท่าปกป้อง “เจ้า…เจ้ามาหาข้า…ไม่บอกกล่าวสักคำเสียหน่อย…”
เซวียหนิงยิ้มเยาะตนเอง นางคาดไม่ถึงว่าเมื่อได้มีชีวิตใหม่อีกครา กลับยังเดินซ้ำรอยเดิมของชาติก่อน กลายเป็นมือที่สามของผู้อื่น
โชคดีที่พบเห็นแต่เนิ่น ในยามนี้ ยังมีช่องทางให้แก้ไข
นางมองใบหน้าลนลานของบุรุษผ่านม่านหมอกหิมะสีขาวโพลน แล้วเอ่ยเย้ยเบา ๆ ว่า “ข้ามาเยี่ยมดูเจ้า คาดไม่ถึงว่าจะได้เห็นละครดีเช่นนี้”
หลัวเหวินจวินหน้าแดงก่ำไปทั้งดวง เพิ่งจะอ้าปากอธิบาย
ก็ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากทางเข้าสวน
“ซื่อจื่อ ท่านมาก็ไม่ยอมบอกกล่าวล่วงหน้าเสียหน่อย คุณหนูเซวียกำลังอยู่กับเหวินจวินขอรับ ซื่อจื่อ—”
เซวียหนิงเองก็ชะงักไป หันกลับไปมอง
กลับเห็นว่าเดิมทีควรอยู่ไกลถึงเมืองฉางโจว แต่ยามนี้ซูจ้านกลับปรากฏตัวอยู่ในเขตเรือนหลังของตระกูลลั่ว ท่วงท่าอิดโรยเต็มไปด้วยฝุ่นธุลี
เบื้องหลังเขา ยังมีลั่วเหล่าไท่จวินกับผู้คนจากสกุลหยางที่ใบหน้าเต็มไปด้วยร้อนรนเดินตามมาติด ๆ
ส่วนแววตาของเขาลึกซึ้ง ร่างกายเต็มไปด้วยไออาฆาต