หลี่ฉางเช่อไม่รีรอแม้แต่น้อย กวาดตามองเงาร่างของซูจ้านที่อยู่หลังประตู ก่อนจะใช้แขนยาวโอบรั้งนางขึ้นบนหลังม้า จากนั้นตนเองก็พลิกกายขึ้นม้า แล้วรวบร่างบอบบางของนางไว้กับอกด้านหน้า
พอซูจ้านเดินออกมา หลี่ฉางเช่อก็แสยะยิ้มบาง ปรายตามองเขาอย่างเย้ยหยัน แล้วควบม้าพาเซวียหนิงผ่านหน้าเขาไปทันที
"ซื่อจื่อ—"
ซูจ้านขมวดคิ้วเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาดุจหยกขาวพลันหุบหมองลง
ที่ตามมาด้วยคือสกุลหยางและคนอื่นๆ
ลู่ซื่อหลิงเห็นหลี่ฉางเช่อพาเซวียหนิงไปแล้วก็หัวเราะเบาๆ แสร้งทำเป็นเสียดายแล้วถอนหายใจ "ข้าที่เป็นพี่ชาย นึกจริงๆ ว่าเจ้าหนิงหนิงน้อยของข้าจะไม่มีใครเอาเสียแล้ว ข้าว่าอาเช่อพาหนิงหนิงไปท่วงท่าสง่าเอามากๆ น้องเขยคนนี้ ข้าชอบ!"
ซูจ้านกระตุกคิ้วอย่างรุนแรง ไอเย็นยะเยือกรอบกายยิ่งทวีความหนาวเหน็บ
ความรู้สึกปวดหัวเหมือนจะระเบิดพลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง
เขาจำต้องยกมือกดขมับ
ม่อไป๋ไม่เคยเห็นซื่อจื่อโกรธเช่นนี้มาก่อน ในใจหวาดหวั่น "ซื่อจื่อ ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรขอรับ"
ซูจ้านมองประตูใหญ่ตระกูลลั่วที่ว่างเปล่าอย่างไร้อารมณ์ "กลับจวน"
เขารู้ดี เซวียหนิงก็แค่โมโหจนเหลืออดและน้อยใจชั่วครั้งชั่วคราว
นางจะยอมกลับมาข้างกายเขาอย่างว่าง่าย
และเขาก็ไม่สนใจจะแย่งชิงอะไรกับหลี่ฉางเช่อด้วย
เพราะคนที่เซวียหนิงชอบมากที่สุดย่อมเป็นเขาเท่านั้น
……
ม้าวิ่งห่างจากตระกูลลั่วออกไปทุกที
หลี่ฉางเช่อค่อยๆ ผ่อนฝีเท้าลง ปล่อยให้ม้าเลาะไปตามถนนยาวอย่างตามสบาย
เดือนสิบสองที่เมืองตงจิง เป็นยามที่ลมหอบหิมะพัดกระหน่ำ
ฟ้าครึ้มเทา ปุยหิมะดั่งขนห่านร่วงหล่นอยู่บนศีรษะทั้งสอง แผ่ขาวโพลนไปทั่ว ทั้งสองล้วนเป็นรูปโฉมงามล้ำเลิศเกินโลกียะ ครั้นได้มาขี่ม้าเคียงคู่ด้วยกัน จึงดึงดูดให้คนเดินถนนบางคนที่ผ่านไปผ่านมาชำเลืองมอง