เซวียหนิงแกะมือน้อยๆ ของเว่ยเจินเยี่ยนออกแล้วยิ้มน้อยๆ "รอให้เจ้ารู้จักเขานานกว่านี้ก่อนเถิด พวกเราไปไม่เซียนกันก่อนดีหรือไม่"
พี่น้องสองคนเข้าไปในไม่เซียนแล้ว เหล่าสาวใช้น้อยที่กระตือรือร้นและชาญฉลาดต่างก็ขมักเขม้นขึ้นมา ทั้งยกน้ำชา จุดเตาไฟและเครื่องหอม จนเป่าฉานแทบไม่มีงานทำ โชคดีที่เว่ยเจินเยี่ยนไม่เหน็ดเหนื่อย จึงดึงตัวเป่าฉานไปด้วยกัน บอกว่าจะไปเดินเล่นในสวนหลังบ้านของจวนสกุลลู่
เซวียหนิงค่อนข้างอ่อนล้า จึงให้สาวใช้ในห้องออกไปพัก แล้วนอนลงบนเตียงมีโครงไม้
ไม่นาน นางก็ตกอยู่ในห้วงนิทรา
น่าเสียดายที่มิใช่ความฝันอันดีนัก
ในความฝันเต็มไปด้วยสีแดงฉานสะดุดตา ผ้าแพรยาวและหนาถูกแขวนประดับอยู่ตามคานสลักเสลาปิดทอง
เงาผู้คนมากมายสับสนอลหม่าน วิ่งวุ่นอยู่ตามเรือนรับรองริมน้ำ
นางฝันว่าตนเองกำลังเข้าพิธีวิวาห์กับหลัวเหวินจวิน
ในวันพิธีมงคลสมรส จวนตระกูลลั่วเปี่ยมไปด้วยความรื่นเริงยินดี แขกเหรื่อล้นหลาม
มือของนางกำสายแพรแดงแห่งความเป็นสิริมงคลไว้ด้วยความประหม่า ส่วนปลายอีกด้านหนึ่งถูกหลัวเหวินจวินถือไว้
แม่สื่อร้องประกาศว่า คำแรกกราบฟ้าดิน คำสองกราบพ่อและแม่ผู้บังเกิดเกล้า สุดท้ายสามีภรรยาคำนับกัน
นางกับหลัวเหวินจวินยืนเคียงคู่กัน กำลังจะเริ่มคำนับคู่บ่าวสาว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังอึกทึกอยู่หน้าประตูขึ้นมา
ลูกเกาทัณฑ์ลูกหนึ่งทะลวงผ่านม่านหนาหนัก ปักลงบนผนังด้านในของโถงประกอบพิธีอย่างแรง
ครู่ต่อมา มีคนนำกลุ่มผู้คนจำนวนมากบุกรุกเข้ามาจากด้านนอก
เวลานั้นหิมะตกหนักมาก เกล็ดหิมะโปรยปรายดุจขนห่านพัดพาไปกับกลุ่มคนที่อาบไปด้วยกลิ่นอายสังหารมุ่งตรงสู่โถงพิธี