“ข้าต่างหากที่ไม่ต้องการให้เจ้ามารับผิดชอบ...หนิงหนิง หากไม่ไหว ข้ากลับจวนก่อนดีกว่า อยู่ต่อเช่นนี้ ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพน้อยลู่จะนินทาว่าร้ายข้าอีกสักเท่าใด” เว่ยเจินเยี่ยนเงี่ยหูฟังแต่แรก พอได้ยินคำพูดคะนองปากของลู่ซื่อหลิง ใบหน้าน้อยก็แดงซ่าน รอบดวงตาเองก็แดงก่ำขึ้นมา
เซวียหนิงรีบดึงเว่ยเจินเยี่ยนเอาไว้ “แค่นี้ทำไมต้องกลับด้วย ท่านพี่ไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่ปากไวพลั้งปากพูดผิดไป เยี่ยนเยี่ยน เจ้ายกโทษให้เขาเถิด”
ลู่ซื่อหลิงเพิ่งจะเข้าใจ บุรพบทว่าเด็กสาวในเมืองตงจิงนั้นแหย่เล่นส่งเดชไม่ได้
เขารีบคว้าไหล่ของเว่ยเจินเยี่ยน ก่อนจะฉุกคิดได้ว่าอีกฝ่ายเป็นสตรี จึงยกมือปล่อยออก
เว่ยเจินเยี่ยนจ้องเขาเขม็งด้วยความขุ่นเคือง แก้มแดงจัดเสียจนเหมือนเลือดจะหยดออกมาได้
เขาหุบปาก กระพริบตาปริบๆ แล้วทำท่าเย็บริมฝีปากใส่เว่ยเจินเยี่ยนโดยไม่ปริปากใดๆ เป็นเชิงว่าเขาจะไม่ส่งเดชพูดจาไร้ความเคารพต่อนางอีก จากนั้นจึงยกมือประสานพลางทำท่าเชือดคอตาย เป็นเชิงว่าหากเขาพล่อยออกไปอีก ก็จะขอตายเสียเลย
เว่ยเจินเยี่ยนหัวเราะพรืดออกมาอีกครา ดวงตาระยิบระยับดั่งต้องแสงตะวันในฤดูใบไม้ผลิ
นางหมุนตัวโอบแขนเซวียหนิง ฉุดนางให้เดินนำไปที่จวนสกุลลู่ก่อน
ใจของลู่ซื่อหลิงสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก นี่แน่ะ เด็กสาวในเมืองตงจิงนี่ ปลอบง่ายดีแท้
หลี่ฉางเช่อก้าวเนิบนิบเดินเข้ามาใกล้ แล้วหัวเราะเสียงเบาในลำคอ
ลู่ซื่อหลิงมองเขาแวบหนึ่ง “อาเช่อ ครานี้มาเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการสอบชุนเหวย เตรียมตัวเป็นเช่นไรบ้าง”