บรรยากาศค่อนข้างน่าอึดอัด กลิ่นหอมเย็นเยือกบนร่างของชายหนุ่มโอบล้อมนางไว้
เซวียหนิงชะงักไปเล็กน้อย แล้วส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ สองที "ขะ...ข้าขอตัวกลับก่อน วันนี้ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ร่วมทางมาด้วย"
หลี่ฉางเช่อกล่าวว่า 'ไม่เป็นไร' ก่อนจะยกมี่ไม้ไผ่เขียวขึ้นมาคลุมเหนือศีรษะของหญิงสาวอีกครั้ง
ทั้งสองเดินอ้อมประตูฉาก เดินผ่านระเบียงยาวหลายช่วง แล้วลอดผ่านประตูฉุยฮวา ก็ถึงจุดแบ่งเขตนอกเรือนกับเรือนใน
ศาลาชีอวิ๋นกับเรือนเวิ่นซินจวีไม่เคยอยู่ทิศทางเดียวกัน
เซวียหนิงโค้งคำนับทำความเคารพแบบฝูหลี่กับหลี่ฉางเช่ออย่างงดงาม แล้วพาเป่าฉานเดินเข้าไปในเรือนใน
พอเดินมาไกลแล้ว เส้นประสาทที่ตึงเครียดในอกจึงได้คลายลงบ้างเล็กน้อย
นางหันหน้ากลับไปมองตรอกแคบๆ ที่ว่างเปล่าเบื้องหลัง
นอกจากกองหิมะ ก็ไม่มีใครอีกแล้ว
เป่าฉานยกร่มพลางเอียงศีรษะ มองใบหน้าเล็กๆ ของคุณหนูตัวเองที่ถูกสายลมหนาวพัดจนแดงเรื่อ "คุณหนู?"
เซวียหนิงได้สติ ครุ่นคิดหาถ้อยคำ "เป่าฉาน เจ้าว่า--"
เป่าฉานสงสัย "ว่าเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ?"
เซวียหนิงพูดไม่ถูก ได้แต่ครุ่นคิดพึมพำ "เจ้ารู้สึกว่าคุณชายหลี่คนนี้ค่อนข้างอันตรายหรือไม่?"
เป่าฉานฉงน "อันตราย?"
หัวใจเซวียหนิงเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย "ใช่แล้ว รู้สึกเหมือนเขาอยากจะกินคนอยู่ตลอดเวลา"
เป่าฉานกะพริบตาปริบ "บ่าวไม่รู้สึกเลยนะเจ้าคะ"
เซวียหนิงถอนหายใจ "ช่างเถอะ อธิบายให้เจ้าฟังก็คงไม่เข้าใจ"
เป่าฉานหัวเราะคิก "บ่าวรู้สึกว่าคุณชายหลี่ดีกว่าท่านซื่อจื่อมากเลยนะเจ้าคะ"
เขายังช่วยเปลี่ยนยาให้คุณหนู อดทนเป็นเพื่อนคุณหนู ทุกครั้งที่หมอซุนมา เขาจะเอ่ยถามถึงอาการบาดเจ็บของคุณหนูด้วยตนเอง