หลี่ฉางเช่อไม่คิดว่านางจะดูถูกตัวเองได้ถึงเพียงนี้ จึงปลดผ้าคลุมกันหนาวออกห่อหุ้มร่างบอบบางของนางไว้ ใบหน้าหล่อเหลาคร้ามลงเล็กน้อย “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า เหตุใดต้องทำร้ายตัวเองเช่นนี้”
เซวียหนิงเงยหน้าขาวซีดขึ้น ดวงตากลับแดงก่ำ
นางค่อยๆ มองไปยังบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แสงสว่างในดวงตาจึงค่อยๆ หวนกลับคืนมาทีละน้อย
นางราวกับคนตกน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายแห่งชีวิตไว้ แต่ก็หวาดกลัวว่าเขาจะรังเกียจนางเช่นเดียวกับซูจ้าน ได้แต่กะพริบตาอย่างระมัดระวัง “คุณชายหลี่ เรื่องที่ท่านรับปากข้าครั้งก่อน ยังนับอยู่หรือไม่”
หลี่ฉางเช่อไม่ได้มองข้ามความเจ็บปวดและความต่ำต้อยในดวงตาของนาง รู้สึกเพียงแค่ปวดใจอย่างรุนแรง
เขากล่าวอย่างจริงจัง “ย่อมนับอยู่แล้ว”
น้ำตาของเซวียหนิงเกาะอยู่บนขนตา ดวงตาดั่งถูกน้ำชะล้าง “เช่นนั้น ท่านยังต้องการกระดาษจันทรคุปต์ของข้าอยู่หรือไม่”
ริมฝีปากบางของหลี่ฉางเช่อเม้มแน่น “ต้องการ”
เซวียหนิงล้วงกระดาษจันทรคุปต์ของตนออกมาจากแขนเสื้อ “ให้ท่าน จำไว้ว่าต้องเก็บรักษาไว้ให้ดี”
หลี่ฉางเช่อรับไว้ราวกับได้สมบัติล้ำค่า กำกระดาษจันทรคุปต์นั้นไว้ในอุ้งมือ “อืม”
น้ำตาของเซวียหนิงไม่อาจหยุดยั้งได้เลย เมื่อยิ้มออกมา น้ำตากลับไหลมากขึ้นกว่าเดิม
นางสูดลมหายใจเข้าลึก “คุณชายหลี่ ใจของข้าเจ็บยิ่งนัก”
ยามนี้หลี่ฉางเช่ออยากจะสับซูจ้านให้เป็นชิ้นๆ ใบหน้าหล่อเหลามีสีหน้าแย่ยิ่งนัก “เพื่อซูจ้าน ไม่คุ้มค่าเลย”
แต่จู่ๆ เซวียหนิงก็ก้มตัวลง มือน้อยๆ คว้าชายเสื้อของเขาไว้ น่าสงสารยิ่งนัก “ไม่ใช่เพื่อซูจ้าน แต่เป็นบาดแผลของข้า...เหมือนจะแตกอีกแล้ว”