หลี่ฉางเช่อเห็นนางพูดจาเสียงเบาลงมากขึ้น ไม่อาจยั้งใจได้อีกต่อไป จึงเบิกม่านออก อุ้มนางเข้ามาในอ้อมแขน แล้วกล่าวกับด้านนอกว่า “ท่านหมอซุน ไปต้มยาชามาหน่อย”
ท่านหมอซุนกล่าว “ได้”
เซวียหนิงซบศีรษะเข้าไปในอกชายหนุ่ม ร่างกายพิงกับแผงอกกว้างหนาของเขา อยากผลักไสเขาออกไป แต่ก็ไร้เรี่ยวแรง
ยิ่งกว่านั้น บาดแผลปวดร้าวเหลือเกิน ปวดจนนางไม่มีเวลามาคำนึงถึงขนบหญิงชาย
“ทำเช่นี้ไม่ค่อยดีนัก…”
“อย่างไรเจ้าก็จะแต่งเป็นภรรยาข้ายู่แล้ว ว่าที่สามีช่วยทำแผลให้ว่าที่ภรรยา ไม่มีใครว่าอะไรหรอก” หลี่ฉางเช่อปลอบนาง มองดูหญิงสาวในอ้อมอก ดวงตาดำสนิทประหนึ่งจะหยดหมึกออกมาได้ รู้ว่านางเป็นคนขี้อาย จึงให้คำมั่นอีกว่า “อย่าได้กังวลไปเลย ข้าจะไม่ให้ใครรู้เห็น”
เซวียหนิงอยากจะโต้แย้งว่าพวกเขาเป็นเพียงคู่หมั้นตามข้อตกลงเท่านั้น
ภายภาคหน้านางจะต้องคืนตัวเขาให้แก่เหยียนหรานจวิ้นจู่ แต่นางกลับไม่มีเรี่ยวแรงจะเอื้อนเอ่ยจริง ๆ
เลือดสีสดใสปริ่มซึมออกมาเป็นวงกว้างบนเสื้อกันหนาวสีพื้นของนาง
หลี่ฉางเช่อกลัวนางเจ็บปวด รอจนยาชาออกฤทธิ์แล้ว จึงช่วยถอดเสื้อผ้าให้นาง
ผิวกายงามดุจหยกของหญิงสาว บาดแผลที่อกซ้ายได้ปริแตกออกเป็นรอย เลือดไหลย้อยตามรอยแผลส่องประกายเย็นเยียบงามแบบประหลาด
ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนไหว เขาหลุบขนตาหนางอนดำขลับลง
เซวียหนิงมิได้หมดสติไปเสียทีเดียว ดวงตาหงส์คู่พร่ามัวจ้องมองเขาอย่างตรงไปตรงมา
แววตาที่ใสสะอาดเช่นเด็กน้อยนั้น ฉายแววไร้เดียงสาและไร้พิษภัย
ทว่ารูปร่างของนางนั้นหาได้เหมือนเด็กน้อยเลยไม่ ช่างยั่วยวนและยวนใจเสียจริง
หลี่ฉางเช่อสงบนิ่ง ใช้น้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดคราบเลือดก่อน จากนั้นจึงจะละสายตาเพื่อโปรยผงยาห้ามเลือด แล้วใช้ผ้าขาวบางพันธนาการ เขามิได้กล้ามองดูเรือนร่างของหญิงสาวละเอียดนัก และเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้