สาวใช้ตัวน้อยนั้นตัวสั่นไปทั้งร่าง แล้วถอยเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปกลับคืน
เซวียหนิงมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
เสื้อคลุมยาวสีเทาอมฟ้าที่คุ้นเคย
เรือนผมดำขลับยาวสยายพาดไปด้านหลังเพียงครึ่งหนึ่ง
และมงกุฎหยกสานลายไผ่เขียวที่มีเกล็ดหิมะโปรยปรายเกาะอยู่
คือเขา คือหลี่ฉางเช่อ!
เซวียหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆ เอ่อคลอไปด้วยประกายน้ำตา
เมื่อชายหนุ่มหันกายกลับมา แล้วยื่นมือใหญ่ตรงมาหา นางใช้เวลาอยู่นานกว่าจะกล้าเอื้อมมือเล็กเย็นเยียบของตน วางลงในอุ้งมือของเขา
ความร้อนจากฝ่ามือชายหนุ่มแผ่ซ่านมาจนปลายนิ้วนางสั่นระริก
นัยน์ตาของนางพลันร้อนผ่าว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อ "เจ้า... เหตุใดจึงมาที่นี่"
หลี่ฉางเช่อดึงอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นยืน มุมปากยกยิ้มเอ็นดู "มาให้เจ้าได้มีที่พึ่งอย่างไรเล่า"
ในดวงตาของเซวียหนิงยิ่งท่วมท้นด้วยหยาดน้ำตา น้ำตาร่วงเผาะๆ ลงมาดั่งเม็ดถั่ว
หลี่ฉางเช่อก้มหน้าลงเล็กน้อย ยกมือเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาให้นาง สีหน้าแม้จะดูเรียบเฉย ทว่าในแววตากลับดำทะมึน
เขาประคองเซวียหนิงให้นั่งบนเก้าอี้ข้างกาย จากนั้นจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างใจเย็น เดินไปตรงหน้าซูจ้าน "เมื่อครู่ข้าน้อยใจร้อนอยากปกป้องนาง มิได้ระวังน้ำมือ เป็นเพียงแผลเล็กน้อยเท่านั้น ซูซื่อจื่อคงไม่ถือสากระมัง"
ซูจ้านกุมบ่าที่บาดเจ็บลุกขึ้นยืน เขาปัดมือผู้คอยประคองอย่างเซี่ยเหล่าไท่จวินและคนอื่นๆ ออก มุมปากแสยะยิ้มเย็น กล่าวกับหลี่ฉางเช่อว่า "คุณชายหลี่ชักจะอุกอาจไร้กฎหมายฟ้าดินในจวนเซวียนอี้โหวของเรามากเกินไปแล้วกระมัง"
ทั้งสองมีรูปร่างสูงใหญ่พอกัน ใบหน้าเย็นชาคมเข้มคล้ายคลึงกัน
เพียงแต่ท่วงท่าของหลี่ฉางเช่อนั้นเก็บงำไว้ได้ลึกซึ้งกว่า และยากจะหยั่งถึงยิ่งกว่า