"ข้าจะเขียนหนังสือส่งไปให้ผู้อาวุโสในครอบครัวก่อน จากนั้นจึงจะไปสู่ขอจากจวนโหว ตอนนี้ก็ปลายเดือนสิบสองแล้ว ท่านแม่ข้าก็ใกล้จะถึงตงจิงแล้ว รอให้นางมาถึง ข้าจะพาเจ้าไปพบนาง หากช้าไปหน่อย ก็คงหลังจากชุนเหวย ข้าจะแต่งเจ้ากลับบ้านให้จงได้"
เส้นตึงในใจของเซวียหนิงคลายลงเล็กน้อย เมื่อได้ฟังเขาพูดถึงเรื่องงานแต่งของพวกนางอย่างจริงจัง แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
"ยังไงก็เป็นงานแต่งปลอมๆ มีขั้นตอนไหนที่ตัดออกไปได้ก็ตัดไปเถิด ข้าไม่ถือสาหรอก"
หลี่ฉางเช่อกลับกล่าวว่า "งานแต่งของข้า จะตัดสิ่งใดไปไม่ได้เลย สิ่งที่ควรให้เจ้า ข้าจะให้เจ้าทั้งหมด"
พูดพลางลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้านาง ก่อนจะล้วงม้วนกระดาษเล็กขนาดฝ่ามือออกมาจากแขนเสื้อ "นี่ให้น่ะ"
เซวียหนิงชะงัก เงยหน้าน้อยๆ ขึ้น "นี่อะไรหรือ"
หลี่ฉางเช่อยัดสิ่งนั้นใส่อุ้งมือนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำเย้ายวนเปี่ยมเสน่หา "เกิงเถี่ยของข้า เก็บไว้ให้ดีล่ะ"
เซวียหนิงลนลานกล่าว "แต่เกิงเถี่ยของข้าไม่ได้อยู่ที่นี่——"
หลี่ฉางเช่อยิ้มที่มุมปาก "รอเจ้าเอามาได้แล้วค่อยให้ข้าก็ไม่สาย"
เกิงเถี่ยที่ชายหญิงต้องแลกเปลี่ยนกันก่อนแต่งงาน เขากลับมอบให้นางอย่างง่ายดายเพียงนี้……แล้วเช่นนั้นองค์หญิงเหยียนหรานเล่า
ในใจเซวียหนิงพลันว้าวุ่น หัวใจเต้นระรัวราวกับอะไรดี จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าท่านชายหลี่ยังไม่ได้บอกเลยว่าสุดท้ายพวกเขาเป็นการแต่งงานปลอมหรือไม่ เรื่องก็ถูกกำหนดลงไปอย่างคลุมเครือเช่นนี้ ในหัวนางยุ่งเหยิงไปหมด "ท่านชายหลี่ พวกเราควรเขียนหนังสือสัญญาหรือข้อตกลงอะไรกันหรือไม่"